บทที่ 10

สองวันต่อมา

มะลิกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลหลังจากที่หยุดไปหนึ่งวัน พร้อมกับไปยื่นใบลาออกที่ฝ่ายบุคคลทันที และรออนุมัติเท่านั้น มะลิกับหมอต้นออกเวรเวลาเดียวกัน จึงเดินออกมาจากโรงพยาบาลพร้อมกัน

"มะลิไปดื่มกาแฟกับเค้กที่ร้านมินกับพี่ไหม"

"พี่ไปเถอะค่ะ "

"ทำไมล่ะ ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ"

"ก็ได้ค่ะ มะลิกลับไปที่หอก็ไม่ได้ทำอะไร"

"งั้นก็ไปกันเถอะ" เดินนำหน้ามะลิไปที่รถของตัวเอง พร้อมกับเปิดประตูรอมะลิขึ้นไปนั่ง

พอทั้งคู่ขึ้นไปนั่งบนรถหมอต้นก็เคลื่อนรถแล่นตรงไปยังร้านกาแฟของมินทันที ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงร้าน มะลิกับหมอต้นเดินเข้าไปในร้าน ตรงไปยังเคาร์เตอร์ที่มินกำลังยืนอยู่พอดี

"อ้าว มะลิลมอะไรหอบมาถึงนี้ได้ล่ะ"

"พอดีพี่ต้นเขาชวนฉันมาน่ะ"หันไปทางหมอต้น

"แล้วจะรับอะไรดีล่ะ"

"ฉันขอเป็นกาแฟเย็นจ้ะ"

"ผมเอาเหมือนมะลิเลยก็แล้วกัน อยากเปลี่ยนบ้าง"

"แล้วรับเค้กด้วยเลยไหม" มินหันไปถามมะลิ

"ไม่เอาดีกว่า" มะลิส่ายหน้า

"งั้นผมเอาเค้กช็อคโกแลตก็แล้วกัน ทานกับพี่นะมะลิ" หันไปทางมะลิ

"พี่ต้นทานเองเถอะค่ะ"

"กลัวอ้วนเหรอ"

"นิดหน่อยค่ะ"

"งั้นพี่ทานเองก็ได้"

"นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันทำให้" มินหันไปบอกมะลิ

"จ้ะ"

หมอต้นเดินนำมะลิไปหาโต๊ะนั่ง พร้อมกับลากดึงเก้าอี้ออกให้มะลินั่ง ทุกการกระทำของหมอต้นอยู่ในสายตามินที่ยืนมองอยู่ตรงเคาน์เตอร์เห็นแล้วก็อดสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไม่ได้

พอชงเสร็จขิงพนักงานผู้หญิงหนึ่งเดียวในร้านก็เอากาแฟกับเค้กไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะของคนทั้งสอง ทั้งคู่นั่งดื่มกาแฟและพูดคุยกันไป มินจึงเดินเข้าไปที่โต๊ะ

"เป็นไงอร่อยไหมมะลิ"

"อร่อยสิ ทั้งกาแฟและเค้กเลย"

"จริงเหรอ ไม่ใช่เพราะเป็นเพื่อนกันเลยไม่กล้าตินะ"

"เปล่าสักหน่อย อร่อยจริงๆ นั่งลงคุยกันก่อนสิ"

"ไม่ดีกว่าตามสบายนะ" หันไปมองหน้าหมอต้นแวบหนึ่งแล้วเดินออกไป

หมอต้นมองตามหลังมินแวบหนึ่ง แล้วหันไปคุยกับมะลิต่อ ส่วนมินก็ไปช่วยพนักงานในร้านชงกาแฟและเสิร์ฟให้ลูกค้าโต๊ะอื่นต่อ

"ถ้าโรงพยาบาลอนุมัติให้มะลิลาออกแล้ว พี่คงคิดถึงมะลิแย่เลยล่ะ"

มะลิไม่ตอบอะไรเพราะเธอคิดกับหมอต้นแค่พี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น

"ถ้ามะลิไปอยู่ดูแลพี่ชายมินพี่จะไปเยี่ยมมะลิบ่อยๆ ก็แล้วกัน ถ้าพี่ว่าง"

"ค่ะ"

ทั้งคู่นั่งทานกันไปสักพักหมอต้นก็เรียกให้พนักงานไปเก็บเงิน มินจึงไปเก็บด้วยตัวเองรับเงินมาจากหมอต้น และทอนคืน

"มินลดให้ค่ะ" ยื่นเงินทอนให้หมอต้นแต่ไม่ยอมมองหน้าเขา

"ขอบคุณมากครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"เรากลับกันเถอะมะลิ"

"ค่ะ กลับก่อนนะ มิน"มะลิเอ่ยขึ้น

"จ้ะ เดี๋ยวฉันไปส่งที่รถ"

มินเดินตามหลังคนทั้งสองออกมาตรงลานจอดรถ หมอต้นคอยอำนวยความสะดวกให้มะลิโดยการเปิดประตูให้และปิดลงเมื่อมะลิเข้านั่งเหมือนคู่รักกันเลยไม่มีผิด มินยืนรอจนรถแล่นอออกไปแล้วจึงกลับเข้ามาในร้าน

ย้อนไปเมื่อเดือนที่แล้ว

เวลาหนึ่งทุ่มมินนั่งทำบัญชีอยู่ในร้านเสร็จพอดี กำลังจะปิดร้านหลังจากที่เก็บข้าวของเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว เหลือเธออยู่ที่ร้านคนเดียวเพราะพนักงานอีกสองคนกลับไปก่อนแล้ว กำลังจะเดินออกจากร้านไป หมอต้นก็เดินเข้ามาในร้านพอดี

"อ้าว หมอร้านจะปิดแล้วค่ะ"

"พอดีผมผ่านมาเห็นไฟเปิดอยู่ ก็เลยเข้ามาครับ"

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"ผมเอายามาให้ครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันหายแล้ว"ยกแขนที่โดนน้ำกาแฟลวกเมื่อวานขึ้นมาดู

"ยังแดงอยู่เลย เดี๋ยวผมทาให้นะ"

"อย่าเลยค่ะ" เดินผ่านหน้าหมอต้นไป

"ให้ผมทาให้เถอะ"คว้าแขนมินไว้

"ก็ได้ค่ะ" หันหน้ามามองหมอต้น

มินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ในร้านให้หมอต้นทายาที่แขนเธอได้สะดวกมากขึ้น พอทายาเสร็จกำลังจะออกไปจากร้านอยู่ๆฝนก็ตกลง มินจึงอยู่ในร้านเพื่อรอให้ฝนซาก่อน โดยมีหมอต้นอยู่เป็นเพื่อน

"ผมว่าตกหนักขนาดนี้ คงจะไม่หยุดง่ายๆ แน่"

"นั้นสิคะ คงอีกนานกว่าจะหยุดตก"

มินนึกอะไรขึ้นได้บางอย่างจึงรีบเดินไปตรงประตูหลังร้าน เปิดประตูตากฝนออกไปเพื่อเก็บผ้ากันเปื้อนกับผ้าเช็ดโต๊ะที่ตากไว้หลายสิบผืน หมอต้นเห็นว่าฝนตกหนักเลยออกไปช่วยเธอเก็บด้วย

พอเก็บผ้าหมดแล้วก็พากันกลับเข้ามาในร้านด้วยสภาพที่เปียกปอน มินเอาผ้าไปผึ่งไว้ ส่วนหมอต้นก็ยืนมองดูอยู่ พอผึ่งเสร็จมินก็หันมาทางหมอต้น ทำให้ต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที

มินแปลกใจกับท่าทางของหมอต้นจึงรีบมองสำรวจตัวเองปรากฏว่า ชุดที่เธอใส่เป็นสีขาวพอเปียกฝนทำให้เห็นชั้นในและหน้าอกบางส่วนได้อย่างชัดเจน เธอจึงหันหลังให้หมอต้นทันที

"ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยฉันเก็บผ้า"

"ไม่เป็นไรครับ"

"ไม่รู้ว่าจะตกอะไรหนักหนา" มินพูดกับตัวเอง

"ผมว่าเราคงจะไม่ได้กลับกันง่ายๆ แล้วล่ะ"

"ค่ะ ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ"

ต่างคนต่างยืนกันคนละมุมอยู่ในร้าน แล้วอยู่ๆไฟในร้านก็กระพริบติดๆ ดับๆ จนสุดท้ายก็ดับสนิทไป ทำให้ในร้านมืดลงมองไม่เห็นอะไร

"คุณหมออยู่ตรงไหนคะ"

"ผมอยู่ตรงนี้"

"อยู่ไหน ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย"

"ผมเข้าไปหาคุณเองดีกว่า" เดินผ่านความมืดไปตรงที่มินยืนอยู่ก่อนไฟจะดับ หมอต้นใช้มือคว้าไปในความมืดจนคว้าตัวมินเข้ามาใกล้ๆตัวเองจนแนบชิดกัน

"คุณเมื่อไรไฟจะมาก็ไม่รู้" เบียดตัวเข้าไปแนบชิดติดกับหน้าอกกว้างของหมอต้นเพราะความหนาว

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมว่าเราคงต้องอยู่แบบนี้ไปสักพัก" หมอต้นรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลยที่มินเอาหน้าอกของเธอเบียดกับหน้าอกของเขา

"หนาวจังค่ะ" ซบหน้าลงกับอกหมอต้น

"ผมว่าเราคงไม่ต่างกันหรอก" เพราะเขากับเธอเปียกด้วยกันทั้งคู่

"คุณก็หนาวเหรอคะ" มินเงยหน้าขึ้นในความมืดทำให้ริมฝีปากจิ้มลิ้มของเธอประกบเข้ากับปากหยักหนาของหมอต้นที่ก้มหน้าลงมาอยู่ก่อนแล้วโดยบังเอิญ

มินสะดุ้งตกใจจะเลื่อนริมฝีปากออก แต่หมอต้นกลับจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่มอยู่ในความมืด มินเบิกตาโตขึ้นทันทีที่หมอต้นจูบริมฝีปากเธอ

"อื้อ"เปล่งเสียงอยู่ในลำคอพยายามผลักดันหมอออกจากตัวโดยใช้มือทั้งสอง

ยิ่งมินดิ้นขัดขืนหมอก็ยิ่งลุกหนักโดยการกอดรัดตัวมินเข้าหาตัวเองมากขึ้น พร้อมกับพยายามใช้ลิ้นซอกซอนเข้าไปในโพรงปาก มินพยายามปิดริมฝีปากตัวเองไว้ แต่สุดท้ายมินก็ยอมเผยริมฝีปากออกให้เขาใช้ลิ้นเข้าไปจนได้ เพราะเขาทั้งบีบทั้งเคล้นหน้าอกทั้งสองของเธอจนเจ็บ ทำให้เธอเผยปากเปล่งเสียงร้องออกมา

ความต้องการข้างในมีมากกว่าทำให้หมอต้นห้ามความต้องการที่อยากจะสัมผัสตัวมินไม่ได้ ใช้มือลูบไล้ไปทั่วหน้าอกและสะโพกมิน จนเธออ่อนระทวยเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสจากมือของเขา อีกทั้งริมฝีปากหยักหนากำลังจูบไซ้ลงมาตรงซอกคอขาวเนียนอย่างหื่นกระหายต้องการที่จะเข้าไปข้างในตัวเธอ ยิ่งทำให้มินเกิดความวาบหวิว

หมอต้นผลักดันตัวมินไปติดกับผนังร้านจากนั้นก็ค่อยๆแกะดระดุมเสื้อเธอ พร้อมกับดึงชั้นในลงจนหน้าอกเปลือยเปล่า จากนั้นก็ก้มหน้าลง จูบดูดสัมผัสอย่างเมามัน ส่วนมือก็ล้วงผ่านกระโปรงและดึงชั้นในตัวจิ๋วลง แล้วใช้นิ้วมือสอดเข้าไปในช่องรักของเธออย่างง่ายดาย มินสะดุ้งตกใจทันทีที่นิ้วอันแข็งแรงถูกสอดใส่เข้าไปในช่องรักของเธอ เพราะเธอยังไม่เคยมีสัมพันธ์กับชายคนไหนเลย

"คุณฉันเจ็บ อ๊า"

"เจ็บเหรอ เดี๋ยวผมจะทำให้เบามือที่สุดก็แล้วกัน"

ระหว่างที่หมอกำลังสัมผัสเล้าโลมมินอยู่นั้น ไฟก็เริ่มกระพริบเป็นพักๆ จนติดและสว่างไปทั่วร้าน ทั้งคู่จึงหยุดการกระทำทั้งหมด มองหน้ากันด้วยลมหายใจหอบถี่ หมอต้นจะก้มลงไปสานต่อสิ่งที่พึ่งผ่านมาเมื่อกี้ แต่มินกลับดันหน้าหมอไว้ก่อน

"อย่าค่ะ " ไม่กล้าสบตาหมอต้นเพราะเธอทั้งเขินทั้งอายที่ปล่อยให้เขารุกล้ำร่างกายเธอหนักขนาดนี้

"ผมขอโทษ" พอสติมาก็รีบผละออกจากตัวมินและหันหลังให้เธอทันที

พอหมอต้นผละออกมินก็รีบจัดแจงใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยทันที ตาจ้องมองแผ่นหลังของหมอต้นด้วยความรู้สึกหลากหลายจนบอกไม่ถูก เพราะเธอเพิ่งจะถูกเขารุกล้ำตัวเธออย่างบ้าคลั่ง เหมือนพายุฝนไม่มีผิด

"ฝนซาแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะ ขอโทษอีกทีก็แล้วกัน" หันกลับไปมองหน้ามินแล้วเดินตัวปลิวออกจากร้านไปทันที

ส่วนมินพอหมอต้นออกไปก็รีบปิดร้านแล้วขับรถกลับบ้าน พอไปถึงห้องนอนตัวเองก็รีบเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ระหว่างที่กำลังถูสบู่ไปตามร่างกายเปลือยเปล่ากลับนึกถึง สัมผัสที่หมอต้นลูบไล้ไปตามเนื้อตัวเธอ ถ้าเกิดว่าไฟยังไม่ติดในร้านป่านนี้เธอกับเขาก็คงตกเป็นของกันและกันไปแล้ว

มินนั่งนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาอยู่คนเดียวตรงหลังร้าน หลังจากที่ไปส่งมะลิกับหมอต้นที่รถ เธอพยายามทำตัวปกติมาตลอดตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในวันนั้น หมอต้นก็เช่นกันทำเหมือนเธอกับเขาไม่เคยผ่านเหตุการณ์แบบนั้นมาด้วยกัน อย่างแนบเนียนกว่าเธอเสียอีก

แต่สำหรับเธอต่อให้ผ่านมาเป็นปีก็ลืมไม่ลงอยู่ดี แล้วยิ่งมาเห็นหมอต้นให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธออีก ก็ยิ่งทำให้รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยด้วยซ้ำ ที่เขาทำอย่างนั้นไปก็เพราะความต้องการ เพศตรงข้ามเหมือนผู้ชายทั่วไปเท่านั้น

ตกเย็นมินกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเขียนบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่คนเดียวในร้าน หมอต้นก็เดินเข้ามาในร้านด้วยความเงียบมาหยุดอยู่ตรงหน้ามินที่มัวแต่ก้มหน้าทำงานไม่สนใจสิ่งรอบข้างตัวเอง

"คุณผมชื้อข้าวมาฝาก"

"คุณฉันตกใจหมดเลย ทำไมมาเงียบๆล่ะคะ"

"คุณเองนั้นแหละ ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานไม่สนใจอะไรเลย"

"แล้วคุณมาทำไมคะ ฉันจะปิดร้านแล้ว"

"นี้ไง ผมชื้อข้าวมาฝากคุณ" วางถุงกล่องข้าวลงบนโต๊ะ

"คุณเอากลับไปเถอะ ฉันไม่หิวอีกอย่างฉันก็กำลังจะกลับแล้ว" เก็บสมุดปากกาทุกอย่างใส่ลงไปในกระเป๋าพร้อมกับสะพายไว้ที่ไหล่แล้วเดินตรงไปที่สวิตช์ไฟ

"คุณเป็นอะไร" เดินตามหลังมินไปติดๆ

"เปล่าคะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร" ปิดสวิตช์ไฟในร้านจนหมด แล้วเดินออกไปตรงหน้าร้านเพื่อจะล็อคประตูร้าน

"คุณทำเหมือนโกรธอะไร ผมเลย"ยืนอยู่ข้างๆ มิน

"ฉันไม่ได้โกรธอะไรคุณหรอกค่ะ ฉันโกรธตัวเองมากกว่า"เดินตรงไปที่รถ

"คุณพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง ผมไม่เข้าใจ"

"เปล่าค่ะไม่มีอะไร ส่วนข้าวที่คุณชื้อมาฉันว่าคุณควรเอาไปให้คนที่คุณอยากจะให้ดีกว่าค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" ขึ้นไปนั่งบนรถแล้วขับออกไปทันที

หมอต้นได้แต่ยืนงงมองรถของมินแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะเขาไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรให้มินไม่พอใจหรือเปล่า แค่เขาชื้อข้าวมาฝากเธอแต่เธอกลับไม่พอใจเขาซะงั้น

หลายวันต่อมา

มินกับมะลิเดินไปที่บ้านหลังเล็กโดยในมือของมะลิถือกระเป๋าเสื้อผ้าหนึ่งใบ ทั้งคู่ไปยืนอยู่ข้างๆ วีลแชร์ของภาคิน ที่กำลังนั่งมองเหม่อลอยไปข้างหน้าอยู่ตรงริมสระบัว ด้วยสายตาอันแสนเศร้า

"พี่คินค่ะ น้องพาพยาบาลคนใหม่มาแล้วค่ะ"

"สวัสดีค่ะ พี่คิน" พนมมือไหว้พร้อมส่งยิ้มให้

ภาคินหันไปมองตามเสียงที่คุ้นๆแล้วก็ต้องชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่ามินจะพามะลิมาเป็นพยาบาลดูแลเขา มองหน้ามะลิแวบหนึ่งแล้วหันกลับไปทางเดิมไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ ทำเหมือนมะลิไม่มีตัวตนยืนอยู่ตรงนั้นเลย