บทที่ 24 โมเมนต์ของเราสองคน

              บ่ายอันแสนอบอ้าว  ซัมเมอร์รีรอหลังเลิกกะ  ส่งข้อความหาปาร์คและโฮปทางกลุ่มไลน์  ที่พวกเธอสามคนสร้างขึ้นมา  วันนี้เป็นวันสำคัญ  เพราะเธอจะเริ่มคลิปแบบใหม่ในช่อง  และผลลัพธ์จะต้องออกมาดีอย่างที่เธอคิดไว้

              บอสสาวนัดแนะกับสองพี่ชาย  ก่อนเก็บมือถือใส่กระเป๋า  แล้วเดินออกจากโฮมรัน  เธอสวนกับตามดาวที่เดินมาทำธุระแถวนั้น  ซัมเมอร์ข้ามถนนไปหาด้วยความดีใจ  แต่แล้วเธอรู้สึกภาพมืดมัว  หูไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง  ทรงตัวไม่อยู่  ทรุดตัวลงนั่งต่อหน้าตามดาว

              ตามดาววิ่งไปรับไม่ทัน  ดีที่เธอหัวไม่กระแทกพื้น  หญิงน่ารักรู้สึกใจหาย  เรื่องที่กลัวที่สุดกำลังจะเกิดขึ้น  นั่นคือเวลาของพวกเธอกำลังจะหมดลง

              อดีตคนรักไม่เพียงแต่ทำท่าไม่ไหวในวันนี้เท่านั้น  แต่หลายครั้งที่เธอเสี่ยงเอาชีวิตไปทิ้ง  และตามดาวได้แต่อกสั่นขวัญแขวน

              ตามดาวเอากระดาษมาพัดให้ซัมเมอร์ด้วยมืออันสั่นเทา  หยิบยาดมมาแกว่งตรงหน้า  หญิงเท่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น  สบกับตาหวานของอดีตคนรัก  เสียงรถวิ่งผ่านไปมาหรือคนมุงที่ยืนล้อมรอบพวกเธอ  ฟังดูไกลออกไป  เมื่อพวกเธอสนใจแค่กันและกัน

              "ตื่นแล้วเหรอ?"

              "อืม"

              ซัมเมอร์ปรับสายตา  มองไปรอบๆ อย่างงงๆ  ก่อนจะรู้ตัวว่าเป็นลม  เธอนอนหมดแรงอยู่ครู่ใหญ่  แล้วเงยหน้าสบกับหน้าน่ารักนั้น  ตามดาวมีสีหน้ากังวล  ก้มลงมองซัมเมอร์ในอ้อมแขน  เธอเช็ดเหงื่อที่หน้าผากซัมเมอร์อย่างทะนุถนอม  ปิดไม่มิดว่าทำด้วยความรักและเป็นห่วง

              "กลับบ้านไหม  เดี๋ยวตามดาวไปส่ง"

              "ไปบ้าน  ไม่สิ  อพาร์ตเมนต์ของตามดาวได้ไหม  เราไม่อยากให้ที่บ้านรู้"

              "กลัวเขาเป็นห่วง?"

              "เปล่ากลัวเขาจะดีใจ  แฮร่"

              ตบมุกให้เสร็จสรรพ  แล้วระบายยิ้มให้  จนตามดาวอดคิดถึงซัมเมอร์ที่เข้มแข็งไม่ได้  น้ำตาซึม  กลัวว่าจะไม่มีเธออีกต่อไป  แต่เป็นน้ำตาที่มาพร้อมรอยยิ้ม  โล่งใจที่ซัมเมอร์ไม่เป็นอะไร  แถมยังอารมณ์ดีด้วยซ้ำ

              "ทำไมตาแดง  แอบไปดูใครอาบน้ำมา"

              "อันนั้นตากุ้งยิง"

              "แฮร่  อีกรอบ"

              ซัมเมอร์ทำหน้าทะเล้น  พวกเธอหัวเราะคิกคัก  ซัมเมอร์ยันตัวขึ้นนั่ง  คนมุงเมื่อครู่เริ่มแยกย้าย  เพราะนอกจากจะไม่เป็นอะไรแล้ว  ยังเล่นมุกได้อีกต่างหาก

              อพาร์ตเมนต์ของตามดาวจัดเป็นระเบียบ  ซัมเมอร์เอนตัวลงพักที่โซฟาของตามดาว  บรรยากาศในห้องเย็นสบายขัดกับอาการศร้อนและความวุ่นวายกลางถนนภายนอก  เธอหลับไปครู่ใหญ่  จนกระทั่งเรี่ยวแรงกลับมาเต็มร้อย  ลืมไปว่านัดปาร์คและโฮปไว้

              มุมที่ตั้งคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะใหม่เอี่ยมไปหมด  เป็นมุมที่ถูกใช้งานมากที่สุด  ซัมเมอร์จำได้ว่า  มุมนี้แต่เดิมไม่ค่อยสว่าง  แต่ตอนนี้มีไฟวงแหวนและไฟLEDเต็มไปหมด  ราวกับว่าเธออยากให้ผู้ชมเห็นเธอชัดๆ

              "จะเปิดหน้าแล้วเหรอ?"

              "อืม  ไม่ต้องปิดบังพ่อแม่แล้ว  พวกท่านรู้แล้วว่าเรามีเงิน"

              แต่อีกประโยคที่เธอไม่ได้พูดคือ  ยังทำงานโฮมรันเพราะอยากเจอซัมเมอร์บ่อยๆ

              "แล้วซัมเมอร์ก็ทำให้เรามีความกล้า  ที่จะไล่ตามความฝันอย่างไม่สนอะไรทั้งนั้น  แม้แต่เพิกเฉยต่อคนที่เกลียดเรา"

              ซัมเมอร์จำเรื่องที่ตามดาวเคยเล่าให้ฟัง  ตอนที่หญิงน่ารักอยู่ประถม  แล้วโดนเพื่อนๆ แบน  เธอเอามือไปลูบหัว  ส่วนตามดาวเอนศีรษะไปตามมือนุ่ม

              "ตามดาว"

              "หือ?"

              "ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง"

              "ถ้ารู้สึกผิดก็ห้ามเป็นอะไรไปอีกนะ"

              "..."

              "ทำไมไม่รับปาก?"

              "กลัวรักษาคำพูดไม่ได้"

              ตามดาวตวัดสายตามอง  ก่อนงอนให้ซัมเมอร์ต้องง้อ

              "ถ้าไม่งอน  สัญญาว่าซัมเมอร์จะอดทนให้ถึงที่สุด"

              "ค่ะ  ขอบคุณนะ"

              ตามดาวระบายยิ้มเต็มหน้า  ขณะเดียวกันซัมเมอร์ก็นึกถึงเรื่องของทวดสมภพ  จึงเอ่ยออกมาว่า

              "คลิปคุณทวดสมภพ  กระแสดีมากนะ   แต่ก็โดนโจมตีไม่น้อย"

              "โจมตีอีกแล้วเหรอ  คราวนี้ทำไมล่ะ?"

              "เอาความตายมาล้อเล่น"

              "..."

              "ที่จริง  เราทำคลิปทวดสมภพ  เพราะอยากรู้ว่า  ถ้าเราใกล้ตาย  เราจะอยากพูดเรื่องอะไรเป็นเรื่องสุดท้าย  และเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องงาน  เรื่องเงิน  เรื่องที่ประสบความสำเร็จในชีวิต  แต่เป็นเรื่องความรักต่างหาก  แถมท้ายถ้ารู้ตัวว่าจะตาย  ทุกคนก็อยากทำบุญและตายอย่างสงบทั้งนั้น"

              "เสียดายที่ซัมเมอร์  ไม่เปิดเผยตอนจบ  ที่ว่าซัมเมอร์เป็นเหลนของทวดอัญชลี"

              "เพราะเราเห็นใจทวดอดิเทพน่ะสิ  ที่สำคัญท่านเป็นคนแพ้  ที่ไม่ถูกรักด้วย"

              "ในแง่หนึ่ง  แม้ไม่รัก  แต่ก็คงมีความผูกพันบ้าง"

              ตามดาวแก้ให้

              "มีคนสองคน  นอนร้องไห้คิดถึงกัน  ถึงจะได้ครอบครองกายทวดอัญชลี  แต่ทวดอดิเทพก็คงไม่มีความสุขนักหรอก"

              ซัมเมอร์เอ่ยอย่างหดหู่

              "ซัมเมอร์นึกอะไรออกล่ะ  พ่อเคยเล่าว่า  ทวดอัญชลีชอบพาหลานหรือท่าน  ไปที่ท่าเรือ  นั่งมองเรืออยู่เงียบๆ เป็นชั่วโมงๆ แล้วก็ขอพ่อว่า  อย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้  พ่อเลยเล่าหลังจากทวดอัญชลีเสียไป  ให้ซัมเมอร์ฟัง"

              "ความรักทำให้เป็นทุกข์จริงๆ"

              "แต่ถ้าสมหวัง  ก็แสนจะสุขเหมือนกัน"

              ซัมเมอร์พูดสรุป  ก่อนเข้าประเด็นต่อไป

              "มีคอมเมนต์เยอะแยะ  ที่อินกับเรื่องรักๆ แบบนี้  แถมบอกว่าอยากให้ลงเรื่องคู่จิ้นของเราสองคน"

              "หะ?"

              "ถ้าตามดาวสนใจ..."

              "ไม่สนใจ"

              "ฟังก่อนสิ  ถ้าเราจะแบ่งรายได้หลังหักค่าใช้จ่าย  จะแบ่งให้ครึ่งหนึ่งเลยนะ  ไม่สนใจเหรอ?"

              ตามดาวเองก็ต้องทำงานเก็บเงินเพื่อเรียน  และส่งเงินให้ทางบ้าน  เธอมีทางเลือกไม่มากนัก

              "ไม่จูบออกกล้อง  หรือทำรุ่มร่าม"

              "ตกลง"

              "เราจะเอาคลิปที่พี่ปาร์คถ่ายเอาไว้  เป็นโมเมนต์ของเราสองคน  ตลอดเวลาที่ถ่ายทำด้วยกันมา  ตัดเป็นคลิปรวมโมเมนต์คู่จิ้นของซัมเมอร์ตามดาวในช่องด้วย  เท่ากับว่าตามดาวจะประหยัดแรงถ่ายคลิปนะ"

              "โอเค  แต่ตามดาวขอดูทุกคลิปก่อนโพสต์"

              "ตกลง"

              ตามดาวมองซัมเมอร์หยิบมือถือออกมาอย่างงงๆ  เธอสัมผัสหน้าจออย่างรวดเร็ว  แล้วโทรหาปาร์คที่ยืนรออยู่ข้างล่างอพาร์ตเมนต์  รอเพียงชั่วครู่  เขาก็รับสาย

              "เดี๋ยวซัมเมอร์ลงไปรับ  เราจะถ่ายคลิปวันนี้เลย"