บทที่ 23 แด่คนปากแซ่บของผม

              ทีมงานติดต่อมาเพื่อขออนุญาตแล้ว  และคนในสถานสงเคราะห์คนชรา  ก็ยินดีจะพูดคุยกับพวกเขา  ผู้สูงวัยแววตาเหม่อลอย  คิดถึงครอบครัว  ทำให้ทุกคนยิ้มไม่ออก  แต่เมื่อซัมเมอร์เลือกเรื่องนี้แล้ว  ก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไป

              บอสสาวมาที่นี่หลายครั้งแล้ว  และสัมภาษณ์ประวัติทุกคน  จนมาลงตัวที่ทวดสมภพ  เขาเป็นชายชราวัยใกล้ฝั่ง  เขาให้สัมภาษณ์ไว้ดังนี้

.

.

              ในมุมมองของทวดสมภพ

              ผมอยู่ที่สถานสงเคราะห์มานานแล้ว  จนเลิกนับปีนับเดือน  บางครั้งผมก็นึกถึงเรื่องต่างๆ  คนต่างๆ  แล้วนั่งอมยิ้มบ้าง  บึ้งตึงบ้าง  หรือกระทั่งน้ำตาซึมบ้าง  แต่อย่าเข้าใจผิด  ผมไม่ใช่คนอ่อนแอ  และที่แข็งกว่าก้อนหิน  ก็หัวผมนี่แหละ

              ตอนอายุถึงช่วงเกณฑ์ทหาร  ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่ง  เธอผูกเปียยาวจนถึงกลางหลัง  ตอนยิ้มมีลักยิ้มปรากฎที่แก้มทั้งสองข้าง  เธอชื่ออัญชลี

              ผมทำได้แต่เอาดอกไม้ไปวางหน้าบ้านเธอ  เวลาฟ้าสางทุกวัน  แต่ไม่กล้าคุยกับเธอ  และตอนนั้นเธอเองก็คงไม่รู้ว่าดอกไม้พวกนั้น  ผมตั้งใจส่งให้เธอ  เธอทำหน้างงๆ ทุกครั้งที่มองเห็นดอกไม้พวกนั้น

              อัญชลีเป็นลูกสาวนายพลปราบ  ส่วนผมเป็นทหารเกณฑ์  ผมคิดว่าตัวเองไม่มีหวัง  เลยไม่คิดจะปรากฏตัวให้อัญชลีเห็น  เราสวนกันที่ตลาด  ระหว่างถนน  หรือตอนผมวิ่งออกกำลังกายกับพรรคพวก

              มีใครหลายคนหมายปองอัญชลี  แต่เธอไม่สนใจ  อย่างเดียวที่เธอสนใจ  คือหนังสือในมือ  ครับ  เธออ่านหนังสือออก  เพราะพ่อของเธอให้ความสำคัญ  และคู่คิดในอนาคตของเธอ  ต้องรักการอ่านด้วย

              วันหนึ่งผมอยากให้เธอรู้ตัว  ว่ามีคนชอบ  ผมปาก้อนหินใส่หน้าต่างไม้บนห้องนอนเธอ  เธอชะโงกหน้ามาดู  แต่ผมไวกว่า  หลบหลังต้นไม้

              "ใครวะ?"

              เธอตะโกนแบบนักเลง  ผมอมยิ้ม  แล้วตะโกนกลับ  ทั้งๆ ที่ยืนหลังต้นไม้

              "ชอบ!"

              ผมไม่รู้ว่าเธอทำหน้าอย่างไร  แต่สำหรับผม  ผมยิ้มไม่หุบ

              วันหนึ่งตอนผมไปจ่ายตลาดให้คุณนาย  อัญชลีกำลังลำบาก  เธอถูกชายฉกรรจ์จีบ  ทั้งๆ ที่ผมได้แต่เฝ้ามอง  ไอ้บ้านั่น  มันมาจีบเธอ!

              "บ้านอยู่ไหนจ๊ะ  เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

              "เสือก"

              อัญชลีด่า  เธอแซ่บซะไม่มี

              "พี่ชาย"

              ผมเข้าไปกระซิบ  พูดเพียงสองสามคำ  เขาหน้าถอดสี  แล้ววิ่งหายไปเลย

              "ขอบคุณนะ  นายชื่อ..."

              "สมภพครับ!"

              "ผมตอบเสียงดัง  เหมือนตอบผู้บังคับบัญชา  เธอยิ้มขำ

              "คุณสมภพ  คุณพูดกับเขาว่าอะไร"

              "บอกไม่ได้ครับ!"

              ผมตะโกนตอบอีก  มือเย็นเฉียบ  เหงื่อออกเต็มตัว

              "ถ้าไม่บอก  นายโดนแน่"

              "..."

              "พูด!"

              "คุณเป็นลูกสาวนายพลปราบครับ!"

              เธอทำหน้าแปลกใจ

              "รู้จักฉัน?"

              "ครับผม!"

              "งั้นเดินไปส่งฉันหน่อย"

              ผมอาจอายุมากแล้ว  แต่บอกได้เลยว่าตอนนั้น  ผมตัวขาวอย่างลูกครึ่งไทย - จีน  ตัวสูง  หน้าหวานยิ่งกว่าขัณฑสกร  แต่ผมมีปัญหาแค่  ไม่ยอมยิ้มและดูเหมือนไม่พอใจตลอดเวลา

              "ครับผม!"

              มันเป็นการเดินเท้าที่แสนหวานเหมือนน้ำผึ้งเดือนห้า  เธอเดินเงียบๆ ไปตลอดทาง  ส่วนผมอมยิ้มน้อยๆ ไม่รู้สึกอึดอัดอะไรเลย

              "ขอบคุณนะ"

              อัญชลีพูดเมื่อมาถึงหน้าบ้าน

              "สำหรับดอกไม้"

              "คุณรู้?"

              "ใช่  เสียงนายมีเอกลักษณ์  แล้วก็เลิกปาหน้าต่างสักที  อย่างกับพวกโจรป่า  จีบผู้หญิงนะ  อ่อนโยนหน่อย"

              คุณก็รู้ว่าปากเธอแซ่บ  ยิ่งรู้จัก  ผมยิ่งชอบเธอ  ทั้งหน้าตาและนิสัย

              "ครับผม!"

              ผมตะโกนอีก

              ผมสังเกตว่าทุกครั้งที่ผมวางดอกไม้  คล้อยหลังเพียงครู่เดียว  เธอจะออกมาเอาดอกไม้ไป  ตอนหลังผมเริ่มเขียนจดหมายแนบไปด้วย  บางครั้งเราก็คุยกันตอนสวนกัน

              จนกระทั่ง  ข่าวเรื่องของเรา  เข้าไปถึงหูท่านนายพลปราบ  ท่านเรียกผมมาคุยในห้องทำงานของท่าน  ผมต้องห้ามปากไม่ให้สู่ขอลูกสาวท่าน  ทันทีที่เห็นหน้า

              "ที่บ้านเอ็งทำอะไร?"

              "เป็นพ่อค้าครับ  ขายสินค้าจากจีนให้คนไทย"

              ผมตะโกนตอบ

              "รวยไหม?"

              "ครับผม!"

              ผมตอบด้วยเสียงดังฟังชัด

              "แต่กูไม่ชอบเจ๊ก"

              น้ำเสียงเฉียบขาดนั่นทำขาผมแทบหมดแรง  เรื่องของเราคงจบแค่นี้

              "ไปประจำการทางภาคใต้  จนกว่าจะปลดประจำการ"

              "แต่..."

              "อะไรนะ?"

              "ครับผม!"

              คืนนั้นผมปีนห้องนอนเธอ  แล้วพบเธอใส่ชุดนอนสีขาว  หน้าตางัวเงีย

              "หนีกันเถอะ  เข้าป่าสักพัก  แล้วพอเรื่องเงียบ  ค่อยกลับมา"

              "อืม"

              เธอเป็นคนปากแซ่บที่ใจคอเด็ดเดี่ยว  เราไม่ค่อยคุยกันว่า  รักกันแค่ไหน  แต่แค่ชวน  เธอก็ตอบตกลง

              เธอปีนหน้าต่างลงมาอย่างเงียบเชียบ  ผมพาเงินไปเยอะที่สุดเท่าที่จะขอจากเตี่ยได้  แต่ขอโทษที  ในป่าไม่มีของขาย

              สภาพป่าในสมัยก่อน  มีต้นไม้ปกคลุม  มีแต่ความมืด  ความเย็น  และความหวาดหวั่นของเราสองคน  เสียงหัวใจผมเต้นรัว  ไม่รู้ว่าแต่ละคืนจะมีตัวอะไรออกมา

              ผมรู้ว่ามันเหนื่อยและลำบาก  ขนาดผู้ชายอย่างผมยังทนแทบไม่ไหว  แต่เธอกลับไม่บ่นเลยสักคำ

              เราแค่วิ่งเข้าป่าก็เหนื่อยแล้ว  เราเลยยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน  ในตอนที่เราอยู่ริมแม่น้ำ  ทหารของท่านปราบก็จับเราได้

              "อดิเทพคือคู่หมั้นของลูก"

              ท่านหันมาแนะนำ  แต่ผมบอกเลยว่า  ผมหล่อกว่าเยอะ  เขาหน้าตาแบบชายไทยแท้  อายุใกล้สามสิบ  หมอนั้นยิ้มไม่หยุด  ไม่หน้าตายแบบผม

              "พ่อคะ  หนูเลือกแล้ว"

              "เลือกได้  ก็เปลี่ยนใจได้"

              "แต่เราได้กันแล้ว"

              ผมหน้าเหวอ  คิดในใจว่าตอนไหน  แต่ต้องตามน้ำไปก่อน  เอามือโอบเอวอัญชลี  ใจดีสู้เสือสุดๆ

              ผมถูกขังในคุกทหาร  แต่ไม่นานผมก็ออกมา  เตี่ยใช้เศษเงินเอาผมออกมา  แล้ววิ่งเต้นให้ผมมีตำแหน่งสูงขึ้น  ท่านรับรู้ปัญหาของผม  และมีข้อแม้ว่า  ต้องกลับมาทำธุรกิจที่บ้าน  ทันทีที่ได้อัญชลี

              อะแฮ่ม  เป็นเมีย!

              เราจัดงานแต่งงานอย่างเอิกเกริก  ด้วยเงินและอิทธิพลของเตี่ยผม  ฝ่ายท่านนายพลปราบไม่ได้ว่าอะไร  แต่ไอ้หมอนั่น  อดิเทพมาถล่มงานแต่ง  พร้อมแบ็คที่ใหญ่กว่าเตี่ยผม  คือ  เคียงข้างกับท่านปราบ

              ผมหัวเสีย  อยากถามว่า  ทำไมไม่เอากันเองเลยล่ะ

              แต่ที่ผมไม่รู้คือ  ทำไมอัญชลีไปคุยกับสองคนนั่น  แล้วเปลี่ยนใจจากผม  ผมรู้สึกเศร้าและสิ้นหวังอยู่หลายปี  ที่ความรักของผมกับอัญชลีจบลง  ผมเหลือเธอแค่ในความทรงจำ  และเธอแต่งงานกับอดิเทพ  มีลูกหลานสืบสกุล  ส่วนผมไม่มีใครนอกจากเงิน  ผมสร้างสถานสงเคราะห์นี้  เพื่อให้มีคนคุยกับผมในยามเฒ่าชรา

              เรื่องของผมจบเท่านี้

.

.

              ซัมเมอร์คุ้นหน้าทวดสมภพอย่างประหลาด  แต่เธอนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก  หลังจากฟังเรื่องทวดสมภพ  ทีมงานก็แยกย้ายไป  รวมถึงบอสสาวด้วย  ซัมเมอร์ค้นสร้อยคอ  ที่ตกทอดมาจากฝั่งพ่อ  หน้าของทวดสมภพที่ซัมเมอร์เห็น  เทียบกับรูปในล็อคเก็ตเป็นคนๆ เดียวกัน  หัวใจเธอเต้นรัว  ราวกับจะได้เจอสมบัติที่แสนมีค่า

              หญิงสาวค้นกล่องนั้นต่อไป  ในอัลบั้มภาพมีรูปยายทวดเธอ  เป็นสาวไว้ผมเปียยาว  มีลักยิ้ม  แบบที่ทวดสมภพเล่าใหัฟัง 

              "เป็นไปได้ไง?"

              ซัมเมอร์อุทาน  เมื่อพบว่าเธอเป็นเหลนของทวดอัญชลี  เรื่องบังเอิญในโลกนี้มีมากมาย  แต่หญิงสาวไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับเธอ!

              ด้วยความไม่คาดคิด  เธอเห็นว่าหลังรูปภาพ  มีกระดาษนูนกว่ารูปอื่นๆ  จึงหยิบออกมาดู  แล้วพบกับ

              จดหมาย!

              เธอเอาจดหมายไปให้ทวดสมภพอ่าน

              <ถึงคุณสมภพที่รัก 

              ฉันมีเรื่องที่อยากบอกคุณ  ก่อนที่จะแต่งงานกับคุณอดิเทพ  ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักคุณ  แต่ฉันแต่งงานเพื่อรักษาชีวิตคุณเอาไว้  คุณพ่อบอกว่าจะยิงคุณทิ้ง  ถ้าฉันเลือกคุณ  ที่จริง  ฉันอยากนั่งเรือสินค้าของพ่อคุณไปดูว่าเมืองจีนเป็นอย่างไร  มีเวลาช่วยคุณทำบัญชี  เกลี่ยกล่อมคุณให้อ่านนิยายที่ฉันชอบ  แล้วเราก็มานั่งถกกัน  ว่าทำไมพระเอกบางเรื่องถึงได้โง่นัก  แต่ที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ  พระเอกของฉันก็โง่เหมือนกัน  แค่เราหนีไปเมืองจีน  จนมีลูกด้วยกัน  คุณพ่อคงให้อภัยเราไปแล้ว  เอาล่ะ  ถึงคุณจะโง่  แต่ฉันก็รักคุณเสมอ  หวังว่าคุณจะมีครอบครัวรายล้อม  จนกระทั่งแก่เฒ่า 

              รักนะ  คนโง่ของฉัน>

              "เป็นจดหมายที่แซ่บเหมือนที่ฉันคิดไว้"

              ทวดสมภพน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย  นัยตาของท่านมีน้ำตาคลอ  ท่านพูดพลางเอนไปพิงหมอน  ส่วนซัมเมอร์อมยิ้มหลังอ่านจดหมายให้ท่านฟัง           

              "ที่จริงฉันรู้อยู่แล้ว  ว่าหนูเป็นเหลนของอัญชลี"

              "ได้ไงคะ?"

              "หน้าเหมือนจนน่าตกใจ  ไงล่ะ"

              "ก็พอรู้ว่าหนูหน้าเหมือนพ่อ  ส่วนพ่อหน้าเหมือนย่า  แล้วย่าก็หน้าเหมือนทวดอัญชลี"

              "ได้รู้เรื่องที่สงสัย  ฉังคงตายได้"

              "ก่อนตาย  มาดูอัลบั้มทวดอัญชลีก่อนนะคะ"

              ไม่กี่วันหลังจากนั้น  อาการของทวดสมภพไม่ค่อยดีนัก  ต้องให้อ๊อกซิเจนและท่านก็โรยแรง

              ซัมเมอร์มาเยี่ยมทวดสมภพที่ถูกส่งตัวมาโรงพยาบาล  รายล้อมด้วยบุคลากรทางการแพทย์  เธอกุมมือเขา  แล้วพูดคุย

              "ทวดสมภพจะได้ไปเจอทวดอัญชลีแล้วนะคะ"

              "..."

              เขายิ้มไปถึงดวงตา

              "หนูขออโหสิ  ถ้าทำอะไรให้ทวดไม่พอใจนะคะ"

              "อืม"

              "อันที่จริง  หนูอยากบอกว่า  ไม่เพียงแต่หน้าหนูเหมือนทวดอัญชลี  แต่หนูยังปากแซ่บเหมือนท่านด้วยค่ะ"

              ทวดสมภพยิ้ม  ราวกับเห็นอดีตคนรักปรากฏตัวอีกครั้ง

              "ทวดสมภพนึกถึงความดีที่ได้ทำมาตลอดชีวิตนี้นะคะ"

              "อืม"

              แววตาท่านทอประกาย  เมื่อทำความดีไว้มากมายตลอดชีวิต  ทั้งเอาเงินไปบริจาคเพราะไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องเก็บเอาไว้  ในเมื่อไม่มีลูกหลายสืบสกุล  แถมคนในสถานสงเคราะห์คนชรานี้  ก็ได้อยู่แบบฟรีตลอดชีวิตอยู่แล้ว

              "ลาก่อน  เพื่อให้มีการพบใหม่นะคะ"

              ทวดสมภพจากไปอย่างสงบ  ในวันที่ตัดต่อคลิปเสร็จ  ซัมเมอร์จึงขึ้นข้อความก่อนเริ่มคลิปว่า

              <แด่คนปากแซ่บของผม  

              เป็นเรื่องที่ทวดสมภพเล่า  เพราะความรักไม่เคยตาย  แม้ผู้คนจากไป  เราทำคลิปนี้เพื่ออุทิศให้กับความรักที่ตราตรึงใจของท่าน  ตราบจนนาทีสุดท้ายของชีวิต>