LOGINShare
บทที่ 29 ได้ฤกษ์แต่งงาน
Last Updated:
2026-02-13 09:52:29
Latest chapter
ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg) บทที่ 31ความสุข The End
บทที่ 31ความสุข The End กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านอย่างรวดเร็ว จากวันที่มีกลุ่มคนมาประท้วงวุ่นวายที่หน้าบ้าน บัดนี้เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบ 3 เดือนแล้ว เป็นช่วงเวลาที่ทั้งน้ำปิงและสิงห์ร่วมกันสร้าง รากฐานของคำว่าครอบครัวให้มั่นคงยิ่งขึ้น แผนการแต่งงานที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะจัดกันแบบเรียบง่ายสไตล์บ้านๆกลับกลายเป็นงานช้างระดับตำบล เพราะความกว้างขวางของเถ้าแก่สิงห์ที่อยากจะประกาศศักดาความรักให้โลกจำ จนสุดท้ายน้ำปิงต้องยอมจำนนจ้างบริษัทออแกไนซ์มืออาชีพมาดูแลสถานท่ีให้ เพื่อไม่ให้หัวหมุนไปมากกว่านี้ ณ ร้านเช่าชุดพรีเวดดิ้งชื่อดังในตัวเมือง “เหนื่อยจังเลยครับ...” น้ำปิงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอย่างหมดแรง ใบหน้าหวานล้อมกรอบด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ หลังจากถูกจับเปลี่ยนชุดไปไม่ต่ำกว่าห้ารอบ ใจจริงน้ำปิงอยากเลือกใส่ชุดสูทกางเกงที่ดูทะมัดทะแมง แต่ติดตรงที่ว่าที่สามีอย่างสิงห์กลับยืนกรานหัวชนฝาว่าอยากเห็นยอดดวงใจในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์สักครั้งในชีวิต “โอ๋ๆ... ไม่เหนื่อยนะจ๊ะคนดี ใส่กระโปรงนะ... พี่อยากเห็นหนูในชุดแบบนี้จริงๆ นะจ๊ะ” สิงห์ขยับเข้าไปใกล้พลางลูบศีรษะน้ำปิงอย่างแผ่วเบา สายตาอ้อนว
ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg) บทที่ 30 ไม่ยอม
บทที่ 30 ไม่ยอม ข่าวลือเรื่องงานแต่งงานของเถ้าแก่สิงห์แพร่กระจายไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เพียงชั่วข้ามคืนคนทั้งตำบลก็รู้กันทั่วว่าสิงห์รถเกี่ยวตัดสินใจจะสละโสดกับหลานชายคนสวยของอานิด แน่นอนว่ามีคนยินดี... แต่สำหรับบรรดาอดีตเด็กในสังกัด ทั้งหลาย ข่าวนี้กลับเหมือนระเบิดที่ลงกลางใจจนอยู่ไม่สุข เช้าวันนั้น หลังจากสิงห์ขับรถกระบะไปส่งปันปันที่โรงเรียนเสร็จสรรพ ทันทีที่เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าบ้านอานิด ทั้งสิงห์และน้ำปิงก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นกลุ่มคนทั้งชายหนุ่มหน้าหวานและสาวน้อยหน้าใสมานั่งรวมตัวกันอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน โดยมีอานิดนั่งกอดอกมองด้วยสายตาเอือมระอา “มาทำอะไรกันเยอะแยะเนี่ย?” สิงห์เดินลงจากรถด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์พลางจูงมือน้ำปิงไว้แน่น “พวกเราไม่ยอมที่อ้ายสิแต่งงาน!” หมวยเล็ก ลูกสาวร้านขายส่งเจ้าใหญ่เปิดฉากขึ้นคนแรก ก่อนที่เสียงคัดค้านจากคนอื่นๆ จะดังระงมตามมาเป็นพรวน “ใช่! พี่สิงห์จะทิ้งพวกเราไปแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้นะ!” “พวกเรามาก่อนนะพี่! ทำไมพี่ทำร้ายจิตใจพวกเราแบบนี้ล่ะ!” “พี่สิงห์ต้องรับผิดชอบความรู้สึกพวกเราด้วย!” เสียงประท้วงดังเซ็งแซ่จนชาวบ้านละแวกนั้นเริ่มเดินมามุงด
ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg) บทที่ 29 ได้ฤกษ์แต่งงาน
บทที่ 29 ได้ฤกษ์แต่งงาน แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน น้ำปิงตื่นขึ้นมาเตรียมข้าวปลาอาหารและจัดแจงข้าวของให้ลูกชายตามปกติ เขาปล่อยให้ "พ่อลูก" ที่ดูจะเข้ากันได้ดีเหลือเกินนอนกองรวมกันอยู่บนเตียงจนถึงเวลาอันสมควร ร่างบางเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เห็นภาพสิงห์ที่นอนกอดก่ายอยู่กับปันปัน แขนแกร่งที่เคยแบกเครื่องยนต์หนักๆ บัดนี้กลับใช้รองศีรษะให้เด็กน้อยอย่างทะนุถนอม น้ำปิงลอบยิ้มออกมาด้วยความอุ่นใจ ก่อนจะเริ่มทำหน้าที่ปลุกสมาชิกทั้งสอง “ตื่นได้แล้วครับทั้งสองคน ปันปันไปโรงเรียนลูก ส่วนพี่สิงห์... ลุกมาล้างหน้าล้างตาได้แล้วครับ” น้ำปิงส่งเสียงเรียกพลางเดินไปเปิดม่าน “งึมๆ... หม่ามี้” ปันปันขยี้ตาปรือ ลุกขึ้นนั่งโงนเงนด้วยความงงงวยตามประสาเด็กเพิ่งตื่น ทว่าคนตัวโตอย่างสิงห์กลับไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นมาหยอกล้อเหมือนทุกวัน เขากุมขมับพลางครางซี้ดออกมาในลำคอ ใบหน้าคมเข้มดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด “หนู... พี่ปวดหัวมากเลยจ้ะ เหมือนโลกมันหมุนไปหมุนมา พี่จะอ้วกอีกแล้ว” สิงห์บอกเสียงพร่าพยายามจะหยัดตัวลุกขึ้นแต่ก็ต้องทิ้งตัวลงนอนตามเดิม น้ำปิงรีบเดินเข้าไปเอาหลังมือแตะหน้าผาก
ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg) บทที่ 28 อ่อนแอก็แพ้ไป
บทที่ 28 อ่อนแอก็แพ้ไป เย็นวันนั้น ณ ร้านอาหารริมทางระหว่างทางกลับบ้าน สิงห์บ่นว่าหิวจนทนไม่ไหวจึงแวะร้านอาหารอีสานเจ้าประจำ ทว่าทันทีที่กลิ่นกุ้งเต้นและลาบเลือดโชยมาแตะจมูก เถ้าแก่ผู้เคยกินได้ทุกอย่างกลับชะงักกึก "อุ้ก... แหวะ!" สิงห์รีบยกมือปิดปากแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าคมเข้มที่เคยอิ่มเอิบเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในชั่วพริบตา กลิ่นข้าวคั่วหอมๆ และกลิ่นปลาร้านัวๆ ที่เคยทำให้เขาน้ำลายสอ บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นรุนแรงที่ทำเอาลำไส้ปั่นป่วนจนแทบจะขย้อนออกมาเสียให้ได้ “พี่สิงห์! เป็นอะไรไปอีกครับ!” น้ำปิงที่เพิ่งอุ้มปันปันลงจากรถรีบถลาเข้ามาดูด้วยความตกใจ เห็นว่าที่สามีจอมขี้เล่นกำลังยืนเกาะเสาร้านอาหารอีสานโก่งคอทำท่าจะอ้วกแหล่ไม่แหล่แหล่ “ไหนบอกว่าหายเมาค้างแล้วไงครับ?” “พี่... พี่ไม่รู้ อึก... แหวะ! กลิ่นมัน... กลิ่นปลาร้ามันเหม็นเหมือนซากอะไรสักอย่างเลยหนู พี่ทนไม่ไหวแล้ว!” สิงห์บอกเสียงอู้อี้ผ่านฝ่ามือพลางรีบหันหลังวิ่งพุ่งตรงไปหลังร้านอาหารทันที ทิ้งให้น้ำปิงยืนอึ้งอยู่กับปันปันที่มองตามคุณยักษ์ของเขาไปด้วยความงุนงงก่อนจะเดินตามไปดู "หือ? ปกติพี่ชอบกินส้มตำปลาร้
ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg) บทที่ 27 รักษาคนป่วย 18+
บทที่ 27 รักษาคนป่วย 18+ ตั้งแต่เก้าโมงเช้าที่เถ้าแก่หนุ่มร้องขอ "ยาดี" จากเมียจ๋า ดูเหมือนยาขนานนี้น่าจะออกฤทธิ์แรงเกินคาด เพราะสิงห์ไม่มีทีท่าว่าจะพักรบเลยสักนิด อาการเวียนหัวเมาค้างหายเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงแรงขับเคลื่อนมหาศาลที่ทำเอาน้ำปิงแทบรับมือไม่ไหว “อ๊ะ... พี่สิงห์ ใกล้เวลา... ไปรับลูกแล้วนะจ๊ะ” น้ำปิงประท้วงเสียงพร่า ลมหายใจติดขัดยามที่ร่างสูงใหญ่โถมเข้าหาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดวงตาสวยพยายามจะโฟกัสเข็มนาฬิกาบนผนังที่บัดนี้เดินมาถึงเลขสองกว่าๆ แต่มันช่างยากเหลือเกินเมื่อสติสัมปชัญญะถูกรบกวนด้วยสัมผัสวาบหวามที่สิงห์มอบให้ไม่หยุดหย่อน “อีกนิดนะจ๊ะเมียจ๋า... พี่กำลังจะหายดีแล้วเนี่ย หนูดูสิ... หัวพี่ไม่หมุนแล้ว แต่ใจพี่มันสั่นแทน” สิงห์ตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางกดจูบซับเหงื่อตามขมับนวลอย่างรักใคร่ มือหนาที่แกร่งกร้าวรวบเอวคอดไว้มั่นราวกับจะประกาศว่าต่อให้ฟ้าจะถล่มเขาก็ไม่มีวันปล่อยยาดีขนานนี้ไปง่ายๆ “บ่ายสองครึ่งเราค่อยออกจ้ะ... จากบ้านพี่ไปโรงเรียนสิบนาทีก็ถึง พี่ซิ่งกระบะแป๊บเดียว ปันปันไม่รอนานหรอกหนู... เชื่อพี่นะ” “แต่พี่... อื้อ... พี่พูดแบบนี้มาหลายรอบแล้วนะ!”
ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg) บทที่ 26 เมื่อเสือสิ้นลาย…
บทที่ 26 เมื่อเสือสิ้นลาย… เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปเกือบหนึ่งปีแล้วที่ น้ำปิง หอบหิ้วดวงใจน้อยๆ อย่างปันปันมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดินแดนที่ราบสูงแห่งนี้ จากวันแรกที่เต็มไปด้วยความกังวล บัดนี้เขามีสถานะเป็นถึงคู่หมั้นของ สิงห์ เถ้าแก่รถเกี่ยว หลายเดือนมานี้ ร้านลูกชิ้นปิ้งที่เคยเป็นอาชีพหลักต้องปิดตัวลงชั่วคราวหรืออาจจะถาวรเพราะว่าที่สามีตัวดีไม่ยอมให้เขาตรากตรำอาบเหงื่อต่างน้ำอีกต่อไป หน้าที่หลักของน้ำปิงในตอนนี้คือการดูแล "ปันปัน" ที่กำลังจะเริ่มต้นก้าวสำคัญในฐานะนักเรียนชั้นอนุบาล เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนที่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน กระทบกับชุดนักเรียนตัวจิ๋วสีขาวสะอาดตาที่แขวนเตรียมไว้ น้ำปิงบรรจงกลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้ลูกชายอย่างเบามือ ปันปันในชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมดูหล่อเหลาถอดแบบคนเป็นพ่อมาไม่มีผิดเพี้ยน “หล่อที่สุดเลยครับลูกชายหม่ามี้” น้ำปิงพรมจูบลงบนหน้าผากมนของเด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดพื้น ทว่าในจังหวะที่เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคู่ใจของสิงห์คำรามใกล้เข้ามาและจอดสนิทที่หน้าบ้านเหมือนเช่นทุกวันแต่… “อ๊อก!... แหวะ!” เสียงโก่งคออาเจียนที่ดังสนั่นมาจ
You may also like
ดลรวีที่รัก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)1.3K viewsผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]
หย่งฟู่1.3K viewsกุนซือจ้าวหัวใจ
ไห่ถาง993 viewsอลินตคีรัน
Jaokai1.2K viewsWorkout Challenge ออกกำลังอย่างได้(ผัว)
BiBiBuulee791 viewsรักเดินทางในความฝัน
กลัดแก้ว432 viewsราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก
Sapphiros S. N.215 viewsดั่งเราสองที่พบพานจากวันวารสู่นิจนิรันดร์ <The Amid Autumn>
LuL LaLiiL214 views
