บทที่ 6

คืนนั้นลู่อวิ๋นกุยไม่ได้กลับเข้าห้อง

ซ่งจืออวิ้นนอนหลับไปจนถึงกลางดึก จู่ ๆ น่องขาก็เกิดเป็นตะคริว

เธอข่มความเจ็บปวดลุกขึ้นมา หมายจะไปตามหาลู่อวิ๋นกุย

เธอเดินออกจากห้องอย่างยากลำบาก กว่าจะเดินมาถึงห้องของฉินหวั่นอวี้

เธอเตรียมจะเคาะประตู "ลู่อวิ๋นกุย ขาฉันเป็นตะคริว คุณช่วย..."

ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหายใจกระเส่าดังออกมาจากด้านใน

"อวิ๋นกุย..."

"ชู่ว... หวันอวี้ เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวลูกจะตื่น"

ซ่งจืออวิ้นยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความเจ็บปวดจากตะคริวที่ขายังคงลามมาเป็นระลอก

แต่ความเจ็บปวดที่กลางอก กลับรุนแรงยิ่งกว่าร่างกายหลายเท่า

หลังประตูไม้ที่กั้นไว้ เธอแทบจะได้ยินเสียงที่ดังมาจากอีกฝั่ง

เป็นระลอก ๆ เสียงแล้วเสียงเล่า ราวกับค้อนหนัก ๆ ที่กระหน่ำทุบลงบนหัวใจเธออย่างรุนแรง

เธอจ้องเพดาน พลันนึกย้อนไปถึงช่วงที่เริ่มตั้งครรภ์ใหม่ ๆ

เธอร่างกายอ่อนแอ ช่วงแรกแพ้ท้องจนอาเจียนเกือบทุกวัน นอนไม่หลับทุกคืน ต้องวิ่งออกไปอาเจียนข้างนอก

ทุกครั้งที่อาเจียน ลู่อวิ๋นกุยจะรีบลุกจากเตียงเดินตามออกมา ค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังให้เธอ พูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร "ซ่งจืออวิ้น ถ้ารู้ว่าการตั้งครรภ์ลำบากขนาดนี้ ฉันยอมไม่มีลูกไปตลอดชีวิตเลยยังดีกว่า!"

ต่อมาในสามเดือนสุดท้าย เธอมักจะเป็นตะคริว กลางดึกแทบขยับตัวไม่ได้ เขาก็จะคอยนวดเค้นให้อย่างใจเย็น

แปดเดือน ทั้งวันทั้งคืนเป็นแบบนี้ โดยไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อย

แต่ว่าตอนนี้ เขากลับไม่อยู่ข้างกายเธอ ดันไปนัวเนียเสวยสุขอยู่ข้างกายหญิงอื่น

"อวิ๋นกุย ฉันมีความสุขเหลือเกินค่ะ! ในที่สุดฉันก็ได้แต่งงานกับคุณถึงจะได้เป็นสามีภรรยากันแค่เดือนเดียว ฉันก็พอใจแล้ว"

"ผมเป็นฝ่ายผิดต่อคุณเอง ทำให้คุณน้อยใจแบบนี้ คุณวางใจเถอะ วันข้างหน้าผมจะดูแลคุณกับลูกดีแน่นอน"

"อวิ๋นกุย ฉันรักคุณค่ะ ฉันรักคุณ!"

เสียงนั้นยังคงดังต่อไป ความเจ็บปวดที่ขาของซ่งจืออวิ้นค่อย ๆ บรรเทาลงแล้ว

เธอคล้ายกับถูกสูบพลังงานออกไปจนหมด ทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง

เธอยอมรับว่าเธอแพ้แล้ว แพ้ยับเยิน

แต่เธอก็ยังโชคดี ที่ยังถอนตัวออกมาได้ทันเวลา

วันเวลาต่อจากนั้น ลู่อวิ๋นกุยและฉินหวั่นอวี้ก็ยิ่งได้ใจ ทำตัวอุกอาจในบ้านหลังนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

เวลากินข้าว ลู่อวิ๋นกุยจะคอยคีบอาหารให้เธอ

เวลาพักผ่อน ทั้งคู่จะนั่งตากแดดอยู่ในสระว่ายน้ำ พูดกระเซ้าเย้าหยอกกัน

ตอนกลางคืน ในห้องของฉินหวั่นอวี้มักจะมีเสียงชวนจินตนาการเล็ดลอดออกมาเสมอ

ซ่งจืออวิ้นราวกับไม่เห็นเรื่องพวกนี้ เธอทยอยเก็บของอย่างเงียบ ๆ ติดต่อพ่อแม่ที่อยู่ทางใต้ และซื้อตั๋วรถไฟสำหรับเดินทางจากไปเรียบร้อยแล้ว

ซ่งจืออวิ้นนึกว่าจะสงบสุขและต่างคนต่างอยู่แบบนี้ไปจนถึงวันที่หย่ากัน แล้วเธอค่อยจากไป

แต่เห็นได้ชัดว่าฉินหวั่นอวี้ไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้

ตกเย็น ซ่งจืออวิ้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กข้างสระน้ำ คอยถักเสื้อไหมพรมให้ลูกในท้อง

เธออารมณ์ดีมาก เพราะวันพรุ่งนี้ก็คือวันที่เธอจะได้รับใบหย่าแล้ว

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่ที่บ้านตระกูลลู่

แต่ดูท่าแล้ว แม้แต่วันสุดท้ายก็คงอยู่อย่างสงบสุขไม่ได้

จู่ ๆ ฉินหวั่นอวี้พลันอุ้มลูกชายมาโผล่ต่อหน้าเธอ "สหายซ่งอารมณ์ดีจังเลยนะ! ใกล้จะหย่ากับผู้บังคับบัญชาลู่อยู่แล้ว ยังผ่อนคลายได้ขนาดนี้อีกเหรอ

ที่จริงคืนนั้นฉันรู้ว่าคุณยืนอยู่ข้างนอก ฉันก็แค่ตั้งใจอยากให้คุณรู้ว่าระหว่างฉันกับผู้บังคับบัญชาลู่ในตอนนี้หวานชื่นกันแค่ไหน! ฉันรักเขา และเขาก็รักฉัน! เขาบอกว่าอยากจะกลืนกินฉันบนเตียงด้วยซ้ำ ส่วนคุณน่ะ เขาบอกว่าแข็งทื่อน่าเบื่อ เขาไม่ได้ชอบคุณเลยสักนิด!

อีกอย่างนะ พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของลูกชายฉันแล้ว ถึงเวลานั้น คุณคงจะมาร่วมงานใช่ไหม ยังไงซะคุณก็เป็นป้าสะใภ้ของเด็กเหมือนกัน!"