MasukShare
ตอนที่ 9
Tanggal publikasi:
2026-07-23 14:51:53อิทธิพลของครอบครัววาเรนท์ไม่ได้หยุดอยู่ที่โรงพักคืนเดียว พวกเขาอาจมีคนอยู่ในหน่วยงานรัฐ ในโรงพยาบาล หรือแม้แต่ในทีมที่กำลังตามหาพ่อฉันตอนนี้
ฉันก้มมองนามบัตรในมือ
“ฉันไว้ใจคุณได้ใช่ไหม?”
คีรินทร์สบตาฉันผ่านเลนส์ใส
“ผมกำลังเสี่ยงงานของตัวเองด้วยการบอกเรื่องพวกนี้”
“นั่นไม่ใช่คำตอบ”
เขานิ่งไปเล็กน้อย
“ผมจะไม่ส่งคุณกลับไปให้พวกเขา”
คำตอบนั้นไม่ได้หมายความว่าฉันควรไว้ใจเขา
แต่ในเวลานี้ ฉันไม่มีทางเลือกมากนัก
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นกะทันหัน
ทุกคนในห้องสะดุ้งพร้อมกัน
โทรศัพท์ถูกวางอยู่บนโต๊ะ หลังจากเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเบื้องต้นและส่งคืนมาให้ หน้าจอปรากฏข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก
มีเพียงรูปภาพหนึ่งรูป
ฉันรีบเปิดดู
ภาพแรกคือพ่อ
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ในห้องมืด มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลัง ศีรษะก้มต่ำ เสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือดบริเวณไหล่
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ คือด้านหลังของเขา
บนผนังมีสัญลักษณ์วงกลมซ้อนกันสามชั้น พร้อมดวงตาที่ปิดสนิทอยู่ตรงกลาง
ใต้ภาพมีข้อความสั้น ๆ
คืนนี้ เวลาเที่ยงคืน
ตามด้วยพิกัดสถานที่แห่งหนึ่ง
คีรินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที
เขาป้อนพิกัดลงในแผนที่ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป
“ที่ไหน” อาเธอร์ถาม
“โรงละครร้างริมแม่น้ำ นอกตัวเมือง”
“เราต้องไปเดี๋ยวนี้”
“ไม่ได้”
คีรินทร์ตอบทันที
“พวกเขานัดเที่ยงคืน ยังเหลือเวลา เราต้องวางกำลังและตรวจพื้นที่ก่อน”
ฉันส่ายหน้า
“ข้อความบอกให้ฉันไปคนเดียว”
“แน่นอนว่าพวกเขาต้องการแบบนั้น”
“ถ้าเห็นตำรวจ พวกเขาอาจฆ่าพ่อ”
“ถ้าคุณไปคนเดียว พวกเขาอาจฆ่าคุณทั้งคู่”
อาเธอร์พยักหน้า
“ฉันจะไปด้วย”
“ไม่ได้ทั้งคู่นั้นแหละ”
คีรินทร์หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเดินออกไปสั่งการกับทีมด้านนอก
ฉันยืนมองแผ่นหลังของเขา ก่อนก้มลงดูภาพพ่ออีกครั้ง
ในตอนแรก ฉันเห็นเพียงร่างที่ถูกมัดกับสัญลักษณ์บนผนัง
แต่เมื่อขยายภาพ ฉันกลับสังเกตเห็นกระจกบานหนึ่งอยู่ด้านหลังมุมห้อง
ในเงาสะท้อนมีคนหลายคนยืนอยู่
บางคนสวมเสื้อคลุมสีดำ
บางคนสวมหน้ากากสัตว์
และตรงกลางของกลุ่มนั้นคืออลิซาเบธ
เธอยืนถือโทรศัพท์เครื่องที่ใช้ถ่ายภาพ ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ
ข้างกายเธอมีชายอีกคนหนึ่ง
เขาสวมชุดตำรวจ
แม้ภาพจะพร่ามัวและเห็นเพียงครึ่งใบหน้า แต่ฉันจำเขาได้
คือนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่ออกมาต้อนรับครอบครัววาเรนท์ในคืนที่โรงพัก
ฉันรีบหันไปเรียกคีรินทร์
แต่ทันใดนั้น ไฟในบ้านก็ดับลง
ไฟดับทำให้ทุกคนในบ้านตกอยู่ในความโกลาหล
ฉันจำได้ว่าคีรินทร์ ตะโกนสั่งให้ทุกคนถอยออกจากประตู ขณะที่เจ้าหน้าที่หลายคนกระจายกำลังตรวจรอบตัวบ้าน อาเธอร์ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าฉัน ส่วนแม่ถูกพาเข้าไปหลบในห้องด้านใน
ฉันคิดว่าตัวเองอยู่ในจุดที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว
มีตำรวจอยู่เต็มบ้าน
มีกล้องวงจรปิดทุกมุม
มีอาเธอร์อยู่ห่างออกไปไม่ถึงช่วงแขน
แต่ทันทีที่ระบบไฟสำรองกะพริบขึ้น ฉันกลับได้กลิ่นหอมหวานบางอย่างลอยเข้ามา
มันเป็นกลิ่นเดียวกับหญิงสาวชุดแดงในคืนที่โรงแรม
ฉันพยายามกลั้นหายใจ แต่ก็ช้าเกินไป
ภาพตรงหน้าสั่นไหว
เสียงของทุกคนค่อย ๆ ยืดยาวและห่างออกไป ราวกับฉันกำลังจมลงใต้น้ำ
“นาเดียร์!”
อาเธอร์เรียกชื่อฉัน
ฉันพยายามคว้ามือเขาไว้ แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้เพียงอากาศ
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังพี่ชาย
จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบไป
เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วศีรษะ
ท้ายทอยหนักอึ้ง ลำคอแห้งผาก และข้อมือทั้งสองข้างปวดแสบจากเชือกที่รัดแน่น
ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง
แขนถูกมัดไพล่หลัง ข้อเท้าถูกผูกติดกับขาเก้าอี้ ขณะที่รอบตัวเต็มไปด้วยผนังคอนกรีตแตกร้าวและกลิ่นฝุ่นเก่า
แสงสลัวลอดผ่านหน้าต่างซึ่งถูกไม้กระดานตอกปิดไว้
ฉันไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน
รู้เพียงว่าเป็นห้องในอาคารร้าง และฉันถูกพาตัวออกมาจากบ้านทั้งที่มีตำรวจคุ้มกันอยู่เต็มพื้นที่
“อาเธอร์…”
ฉันเรียกเสียงแหบ
ไม่มีเสียงตอบ
ด้านข้างของฉันมีโต๊ะไม้ขนาดเล็ก บนนั้นวางนาฬิกาตั้งโต๊ะทรงโบราณ ตัวเรือนทำจากไม้สีเข้มและมีลวดลายแกะสลักละเอียดรอบกรอบหน้าปัด
เข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่เวลา 20.27 น.
ใต้ตัวเลขสิบสองมีอักษรตัวเล็กสลักเอาไว้
XAVIER
ชื่อเดียวกับข้อความในมือถือของพ่อ ชื่อเดียวกับอุปกรณ์ที่พบในโรงแรม
ชื่อเดียวกับคำซึ่งปรากฏอยู่ในเอกสารเก่าของลัทธิ
Bab terbaru
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 40 จบ
เซบาสเตียนแตะใบหน้านาง“เพราะชีวิตหนึ่งซึ่งเจ้ามองข้าเป็นคนแปลกหน้า ยังดีกว่านิรันดร์ที่ไม่มีเจ้าอยู่ในจักรวาล”คีรินทร์ซึ่งยืนฟังอยู่ไม่ไกลเข้าใจในเวลานั้นว่า ผู้เป็นนายกับตนไม่ได้แตกต่างกันเลยเซบาสเตียนยอมให้นางเกิดซ้ำ เพื่อให้มีโอกาสถูกเลือกส่วนคีรินทร์ยอมเฝ้าวงจร เพื่อให้มีโอกาสอยู่ข้างนางก่อนความทรงจำกลับมาชายทั้งสองรู้ว่า การเวียนว่ายจะสร้างความเจ็บปวดแต่ไม่มีใครยอมปล่อยเพราะสำหรับผู้เป็นอมตะ ความสูญเสียไม่ใช่การเห็นคนรักตายเพียงครั้งเดียวมันคือการต้องมีชีวิตต่อไปตลอดกาล โดยรู้ว่าคนคนนั้นเคยมีอยู่ และจะไม่มีวันกลับมาอีกเซบาสเตียนกลัวความว่างเปล่านั้นคีรินทร์ก็เช่นกันจึงไม่มีใครถามอมาเรียว่า ความปรารถนาที่เอ่ยในวันที่สิ้นหวัง ยังเป็นสิ่งที่นางต้องการจริงหรือไม่พวกเขาเพียงเปิดวงจรอีกครั้งชีวิตแรกของการเกิดใหม่จบลงเร็วกว่าที่ทุกคนคาดเมื่อข่าวเรื่องปีศาจแพร่ไปถึงศาสนจักร ครอบครัวของอมาเรียถูกกล่าวหาว่าทำสัญญากับสิ่งชั่วร้ายทหารถูกส่งมาล้อมคฤหาสน์บิดาของนางถูกสังหารขณะปกป้องลูกมารดาถูกจับส่วนน้องชายถูกนำไปเป็นตัวประกัน เพื่อบังคับให้อมาเรียยอมมอบตัวประวัติศาสตร์เริ่ม
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 39
เซบาสเตียนมองหญิงสาวในอ้อมแขนของคีรินทร์ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมห้อง“ส่งนางมาให้ข้า”คีรินทร์กระชับแขนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ร่างของนางยังรับความทรงจำไม่ได้”“เพราะเจ้าปลุกนางเร็วเกินไป”“ข้าเพียงสอนเรื่องอดีต”“เจ้าพูดชื่อข้า?”“นางจำได้เอง”เซบาสเตียนยื่นมือออกมา“ส่งมา”คีรินทร์ไม่ขยับปีศาจผู้เป็นนายมองการต่อต้านของลูกน้องด้วยสีหน้าเย็นชา“เจ้าลืมหน้าที่หรือ”“หน้าที่ของข้าคือปกป้องนาง”“หน้าที่ของเจ้าคือพานางกลับมาหาข้า”“หากท่านแตะต้องตอนนี้ วิญญาณนางอาจแตกสลาย”“ข้ารู้วิธีรักษานางดีกว่าเจ้า”“ท่านรู้วิธีรักษา หรือรู้เพียงวิธีครอบครอง”คำพูดนั้นทำให้เงาทั่วห้องเคลื่อนไหวหน้าต่างทุกบานปิดกระแทกพร้อมกันเซบาสเตียนเข้ามาหยุดตรงหน้า“เจ้ากำลังท้าทายข้าเพราะนาง?”คีรินทร์สบตาผู้เป็นนาย“ข้าไม่ยอมให้นางเจ็บอีก”“เจ้าคิดว่าข้ายอม?”“ท่านคือคนสร้างวงจรนี้”“ตามคำขอของนาง”“เพราะท่านกลัวนางจากไป”ดวงตาสีแดงของเซบาสเตียนเข้มขึ้น“แล้วเจ้าตามหานางเพราะอะไร”คีรินทร์เงียบ“ความภักดี?”เซบาสเตียนถาม“หรือหวังว่า ก่อนความทรงจำจะกลับมา นางจะรักเจ้าเสียก่อน”คำพูดนั้นเปิดเผยความจริงที่คีริน
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 38
หลังประตูแห่งความมืด ปีศาจผู้เป็นเจ้าของดินแดนนิรันดร์ลืมตาขึ้นจากการหลับใหลหัวใจของเขาไม่ได้เต้นมานานกว่าหนึ่งร้อยปีตั้งแต่วินาทีที่วีวี่สลายไปจากอ้อมแขนแต่ในคืนนั้น เศษพลังที่ฝังอยู่ในวิญญาณของนางส่งเสียงตอบรับกลับมาตุบหัวใจเต้นหนึ่งครั้งพระราชวังทั้งหลังสั่นสะเทือนดอกไม้ที่ไม่เคยร่วงโรยกลับหลุดจากกิ่งพร้อมกันแม่น้ำสีเงินหยุดไหลและประตูบานใหญ่ซึ่งปิดตายมาตลอดศตวรรษก็ปรากฏรอยแยกเล็ก ๆเซบาสเตียนลุกขึ้นจากบัลลังก์“วีวี่…”ชื่อของนางหลุดออกจากริมฝีปากเขาเดินไปยังทะเลสาบแห่งอดีตผิวน้ำสะท้อนภาพเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินกลับบ้านพร้อมน้องชายใบหน้าไม่ใช่วีวี่แต่ท่าทางเวลาลูบศีรษะเด็กชายเหมือนเดิมรอยยิ้มเวลาถูกน้องชายแกล้งเหมือนเดิมกระทั่งวิธีจับข้อมือตัวเองเมื่อรู้สึกกังวลก็ยังเหมือนเดิมเซบาสเตียนยื่นมือแตะผิวน้ำภาพสะท้อนสั่นไหว“เจ้ากลับมาแล้วจริง ๆ”เขาควรยินดีแต่เมื่อเห็นคีรินทร์ยืนอยู่ห่างออกไปในภาพ ความยินดีกลับปะปนด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยความหึงหวงคีรินทร์สามารถเดินอยู่ในโลกมนุษย์พูดคุยกับนางยืนข้างนางใต้แสงอาทิตย์ส่วนเซบาสเตียนทำได้เพียงเฝ้ามองอยู่หลังประตูเพ
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 37
หลายร้อยปีหลังนครเวลลาริสล่มสลาย เด็กหญิงคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นในครอบครัวขุนนางแห่งดินแดนอันห่างไกลนางมีเส้นผมสีเข้ม ชอบจับเครื่องมือของบิดามาแยกชิ้นส่วน และมักใช้เวลาหลายชั่วโมงจ้องมองเฟืองทองเหลืองหมุนอยู่ในนาฬิกาเรือนเก่าบิดาตั้งชื่อให้นางว่า อมาเรียไม่มีใครรู้ว่า ภายในร่างเล็กนั้นมีเศษเสี้ยวของวิญญาณซึ่งเคยใช้ชีวิตอยู่ในนครเวลลาริสไม่มีใครรู้ว่าเด็กหญิงคนนี้เคยมีชื่อว่าวีวี่แม้แต่อมาเรียเองก็ไม่รู้นางจำบิดาผู้เป็นช่างทำนาฬิกาไม่ได้จำมารดาที่เสียชีวิตในคุกไม่ได้จำลูซิอัส น้องชายซึ่งสิ้นใจอยู่ในอ้อมแขนไม่ได้และจำปีศาจผู้ยอมฉีกส่วนหนึ่งของชีวิตนิรันดร์มาฝังไว้ในหัวใจของนางไม่ได้แต่ความทรงจำบางอย่างไม่จำเป็นต้องกลับมาในรูปของภาพหรือถ้อยคำบางครั้งมันกลับมาเป็นความรู้สึกอมาเรียกลัวประตูหินที่ไม่มีลูกบิดเกลียดเสียงสวดของนักบวชร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นเด็กชายเจ็บป่วยและไม่เคยยอมให้นาฬิกาในห้องนอนหยุดเดิน แม้เพียงคืนเดียวนางมักฝันถึงชายสองคนคนแรกมีดวงตาสีแดง เขายืนอยู่อีกฟากของประตูมืดมิดและเรียกชื่อที่นางไม่รู้จักอีกคนสวมเสื้อคลุมสีดำ ยืนอยู่ใต้หน้าต่างห้องนอนทุกคืน แต่ไม่เคย
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 36
พิธีเกิดขึ้นในวิหารใต้ดินของเวลลาริสเซบาสเตียนสร้างนาฬิกาเรือนแรกจากไม้ของต้นไม้ซึ่งเติบโตอยู่ระหว่างโลกคนเป็นกับโลกคนตายวีวี่วางมือบนหน้าปัดคีรินทร์ยืนเฝ้าประตูส่วนเซบาสเตียนใช้เลือดของตนวาดวงกลมสามชั้นลงบนพื้นวงแรกแทนอดีตวงที่สองแทนปัจจุบันวงสุดท้ายแทนอนาคตที่ไม่มีวันมาถึง หากผู้ถูกผูกยังไม่ยอมปล่อยมือตรงกลางวงกลมเป็นรูปดวงตาปิดดวงตาของผู้ที่เกิดใหม่โดยไม่รู้ความจริงเซบาสเตียนถามเป็นครั้งสุดท้าย“เจ้าแน่ใจหรือ”วีวี่มองร่างของครอบครัวซึ่งถูกนำมาวางรอบวงพิธี“ข้าอยากพบพวกเขาอีก”“แม้ต้องสูญเสียซ้ำ?”นางหลับตา“อย่างน้อยข้าก็จะได้รักพวกเขาอีกครั้ง”“แม้จะจำข้าไม่ได้?”วีวี่ลืมตาขึ้นและเอื้อมมือแตะใบหน้าของเขา“หากความรักของเราจริง ต่อให้ความทรงจำหายไป หัวใจข้าคงกลับมาหาท่าน”เซบาสเตียนยิ้มเศร้า“นั่นคือความหวังที่โหดร้ายที่สุดที่เจ้าเคยมอบให้ข้า”เขาจูบหน้าผากนางจากนั้นแทงมือเข้าไปในหน้าอกตนเอง และดึงเศษพลังสีดำซึ่งส่องประกายเหมือนแก้วออกมามันคือส่วนหนึ่งของชีวิตนิรันดร์ของปีศาจของขวัญที่ไม่ควรถูกมอบให้มนุษย์เขาฝังมันลงในหัวใจของวีวี่ร่างของนางสว่างขึ้นเส้นเลือดสีทองปร
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 35
วิญญาณของนางอาจเดินผ่านประตูสุดท้าย และเขาจะไม่มีวันได้พบอีกระหว่างปล่อยให้คนรักจากไปอย่างสงบ กับกักนางไว้ในโลกเพื่อให้มีโอกาสพบกันอีก—เซบาสเตียนเลือกอย่างเห็นแก่ตัว“ข้าจะทำ”เขากล่าวคีรินทร์หันไปมองเจ้านาย“ท่านรู้หรือไม่ว่าต้องจ่ายด้วยอะไร”“รู้”เซบาสเตียนเดินเข้าไปหาวีวี่“ข้าจะผูกวิญญาณเจ้ากับผู้ที่เจ้ารัก ทุกครั้งที่ประตูแห่งซาเวียร์ถูกเปิด เจ้าจะถือกำเนิดขึ้นในโลกมนุษย์ และวิญญาณของครอบครัวจะถูกดึงมาอยู่ใกล้เจ้า”“ข้าจะจำพวกเขาได้ไหม”“ไม่”“แล้วจะรู้ได้อย่างไร”“หัวใจเจ้าจะรู้”“แล้วท่านล่ะ”เซบาสเตียนนิ่งไป“ข้าจะรออยู่อีกฟาก”วีวี่มองเขาด้วยความเจ็บปวด“ข้าไม่อยากลืมท่าน”“แต่เจ้าต้องลืม มิฉะนั้นวิญญาณจะไม่สามารถเริ่มชีวิตใหม่ได้”“แล้วเมื่อไรจะจำได้”“เมื่อวงจรเข้าใกล้จุดจบ เมื่อเจ้าต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับข้าอีกครั้ง”“เหตุใดต้องเลือก”“เพราะไม่มีวิญญาณใดอยู่ได้ทั้งในโลกของคนเป็นและอาณาจักรของข้าตลอดไป”เซบาสเตียนยื่นมือแตะใบหน้านาง“ทุกชีวิต เจ้าจะมีโอกาสเลือกใหม่”“หากข้าเลือกครอบครัว?”“วงจรจะเริ่มอีกครั้ง”“หากเลือกท่าน?”“เจ้าจะกลับมาอยู่กับข้า และปล่อยพวกเขาเด
Anda juga akan menyukai
ทะลุมิติมาเปลี่ยนยัยเต้าหู้...ให้เป็นคุณหนูสุดแซ่บ
RainyStarSea 4.5K Dibacaเกิดใหม่เป็นเมียพรานทั้ง 4
ผ้ายับที่พับไว้4.9K Dibacaห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ
ลิ้มอ้ายเยว่ / เจ้าโยทะกา2.1K Dibacaเกิดใหม่เป็นเมียยักษ์ในวรรณคดี
Madam Hangover4.2K Dibacaปักษาคืนรัง
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.0K Dibacaหมอครับผมรัก(ลัก)หมอ
เรืองรัสมิ์280 Dibacaย้อนเวลามาครานี้เป็นผีช่วยท่านมือปราบ
จันทร์ส่องแสง406 Dibacaอ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย
นักเขียนบ้านนา674 Dibaca
