11. ฉันสำคัญกว่าแฟนคุณหรอ

ด้านปารารินหลังจากเธอพบกับภารัณเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับไปทำงานที่บริษัทของเธอต่อ แต่เพื่อนสาวคนสนิทของเธอที่อยากรู้เรื่องจนทนไม่ไหวก็ลงทุนมาส่งน้ำให้ถึงที่ ก่อนจะแวะเข้ามาหาเธอแล้วถามเกี่ยวกับเรื่องวันนี้ว่าสรุปแล้วภารัณนั้นผิดจริงหรือเปล่า และปารารินก็พูดออกไปตามความจริงพร้อมกับบอกเรื่องที่เขาจะจ้างเธอให้เป็นแฟนกับเพื่อนสาวได้รู้ด้วย

“จ้างเป็นแฟนตั้งห้าแสนบาท ยัยปราง ทำไมแกไม่ตกลงเขาไปห้ะ” ชงโคพูดออกไปเสียงดัง ก่อนจะเอามือปิดปากของตัวเองอย่างลืมตัวว่าตอนนี้พวกเธออยู่ในที่ทำงานขงเพื่อนสาว ซึ่งพี่สาวของเธอก็ทำงานอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

“ตกลงทำไมล่ะแก พวกแกก็รู้ว่าฉันน่ะเคยแอบปลื้มเขามาก่อน ขืนตกลงไปเป็นแฟนปลอมๆของเขาถ้าฉันเกิดตกหลุมรักเขาขึ้นมาฉันก็ต้องเสียใจน่ะสิถ้าฉันช่วยเขาคืนดีกับแฟนได้ ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากเสียใจ” ปารารินพูดบอกไป เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเธอยอมเป็นแฟนกับเขา เธอจะห้ามความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขาไม่ได้

“อ่อ มันก็จริงนะแก ถ้าต้องแกล้งเป็นแฟนกันแล้วใกล้ชิดกันตลอด ยังไงมันก็ต้องมีเผลอใจให้เขาบ้างแหละ แต่แกไม่คิดบ้างเหรอว่าบางทีเขาอาจะเผลอใจให้แกเหมือนกัน มันก็เหมือนน้ำตาลใกล้หมดอ่ะแก” พีชญาพูดออกไป เพราะมันก็มีโอกาสเป็นไปได้เช่นกันที่ทั้งสองคนจะตหลุมรักกันเอง

“แกอย่าทำให้ฉันกลับไปเป็นชะนีขี้มโนแบบเมื่อก่อนได้ไหม แค่เขาไม่ได้ทำผิดเรื่องทุน ใจฉันมันก็แทบจะสั่นสู้เวลาเจออยู่แล้วนะแก” ปารารินพูดบอกเพื่อนสาวไปตามตรง เพราะเธอไม่มีข้อโต้แย้งอะไรที่จะห้ามใจตัวเองม่ให้ชอบเขาแบบก่อนหน้านี้อีกแล้ว

“ใจร่านขึ้นมาเลยว่างั้น เฮ้อ ฉันก็ไม่รู้จะบอกแกยังไงอ่ะ มันก็อยู่ที่แกเลือกว่าจะรับข้อเสนอของเขาไหม แต่ฉันอยากให้แกทำตามหัวใจตัวเองนะ แล้วก็คิดดีๆ เพราะการที่แกจะได้ใกล้ชิดกับเขาแบบนี้มันจะไม่มีอีกแล้วนะยัยปราง ” ชงโคพูดบอกไป เพราะเห็นว่าเพื่อนสาวชอบผู้ชายคนนี้มานานแล้ว

“เฮ้อ ฉันก็เสียดายแก แต่ฉันไม่อยากช่วยเขาทำให้คนอื่นเขาเลิกกันอ่ะ ปฏิเสธเขาไปแบบนี้แกละดีแล้ว ว่าแต่พวกแกตั้งหน้าตั้งตามาส่งน้ำถึงที่นี่ ก็เพราะอยากรู้เรื่องของฉันแค่เนี่ยอ่นะ” ปารารินพูดบอกไปแบบมาดมั่นว่าเธอจะไม่รับข้อเสนอใดๆของภารัณ ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสาวทั้งสองไป

“ก็เออน่ะสิ ฉันสองคนทนรอไม่ไหวนิ แต่พวกฉันก็มีเรื่องเด็ดอีกเรื่องให้แกฟังด้วย รับรองเลยว่าแกอึ้งแน่ๆ” พีชญาพูดบอกไป เพราะเธอพึ่งจะรู้ข่าวนี้มาเมื่อวานนี้เอง

“เรื่องอะไรอ่ะ ยังมีอะไรที่เด็ดกว่าเรื่องของฉันอีกเหรอ” ปารารินถามออกไปอย่างสงสัย ก่อนจะมองหน้าของเพื่อนสาวทั้งสองสลับกับ และพีชญาก็สังสัญญาณให้ชงโคเป็นคนพูด

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ไอ้คิมมันทำเจนนี่ท้องก็แค่นั้นแหละ ไม่รู้มันสองคนไปบินกันอีท่าไหนถึงป่องมาแบบนั้นอ่ะ เมื่อวานเจนนี่มันติดต่อแกไม่ได้ มันก็เลยให้พวกฉันมาบอกกับแก แล้วก็บอกให้แกอย่าพึ่งบอกแม่มันอ่ะ” ชงโคพูดบอกไปเพราะเจนนี่ไม่ต้องการปิดบังเรื่องนี้กับปารารินซึ่งเป็นทั้งเพื่อนสนิทและลูกพี่ลูกน้องกัน

“ป้าฉันรู้เข้ายัยเจนนี่ตายแน่อ่ะ ท้องกับใครไม่ท้องดันมาท้องกับไอ้คิม โอ้ย ทำไมมันไม่รู้จักป้องกันเนี่ย แล้วเจนนี่มันบอกไหมว่าจะกลับไทยเมื่อไหร่” ปารารินพูดบ่นออกไปอย่างอดไม่ได้ เพราะเธอรู้ว่าทั้งสองแอบกินกันมาสักพักแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะท้องเร็วแบบนี้เลย

“น่าจะเดือนหน้าอ่ะแก ตอนนี้เจนนี่มันหยุดบินแล้ว แต่มันรอให้ไอ้คิมลาหยุดแล้วกลับมาพร้อมกับมันอ่ะ” พีชญาพูดบอกไปตามที่เจนนี่และคิมบอกเอาไว้

“โอเค เดี๋ยวฉันจะโทรไปคุยเรื่องนี้กับสองคนนั้นเอง สงสัยคงต้องคุยกันยาวเลยแหละ อยู่ๆก็มีหลานมาให้ฉันแบบนี้ ” ปารารินพูดออกไปแล้วก็ทำหน้าส่ายไปมาอย่างเหนื่อยใจ เพราะเธอต้องเจอเรื่องวุ่นวายแน่ๆ

จากนั้นสามสาวก็เม้าท์มอยกันอย่างสนุกสนานจนกระทั่งชเอมเข้ามา แล้วไล่น้องสาวของตัวเองกลับไปที่ร้านกาแฟ ไม่ใช่มานั่งเม้าท์กันสนุกๆจนทำให้พนักงานคนอื่นมองว่าเธอนั้นปล่อยปะละเลยยอมให้คนนอกเข้ามายุ่มย่ามในบริษัทได้

หนึ่งเดือนผ่านไป

หลังจากที่ยื่นข้อเสนอไปแล้วไม่ได้รับการติดต่อจากปาราริน ภารัณก็โทรติดต่อและถามเธออีกครั้งและเขาก็ได้รับการปฏิเสธดังเดิม ทำให้เขาคิดว่าเขาคงจะใช้วิธีนี้ไม่ได้แล้วเมื่อเธอไม่ยินยอมจะช่วยเขา เขาจึงยอมล้มเลิกความคิดนี้ไป แล้วเขาก็คิดหาวิธีอื่นแทน

“ภามเรียกปิ่นเข้ามาพบวันนี้มีอะไรสำคัญหรือเปล่าคะ” ปิ่นแก้วเอ่ยถามออกไป เพราะช่วงนี้เธอยุ่งเรื่องของการเตรียมตัวเรื่องงานแต่งจนไม่ได้เข้ามาที่บริษัทของภารัณในประชุมต่างๆ จึงสงสัยว่าภารัณมีเรื่องด่วนอะไรถึงอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว

“อ่อ พอดีผมไม่เห็นปิ่นเข้าร่วมประชุมเลยช่วงนี้ ก็เลยเป็นห่วง อ่อ ห่วงเรื่องโครงการใหม่ของเราน่ะ ผมอยากให้ปิ่นเข้ามาดูแลเรื่องนี้ด้วยตัวเองได้ไหม ไม่ใช่ส่งคนมาแทน” ภารัณพูดออกไปอย่างต้องการที่จะเจอปิ่นแก้วบ่อยขึ้น และหากเธอเป็นคนรับผิดชอบโครงการนี้ เขาก็จะได้เจอเธอบ่อยขึ้น

“อ่อ เรื่องนี้นี่เอง ปิ่นขอโทษนะคะภามที่ส่งคนมาประชุมแทน พอดีช่วงนี้ปิ่นยุ่งๆน่ะค่ะ ยังไงต่อไปปิ่นจะมาเข้าร่วมประชุมทุกครั้งนะคะ ปิ่นจะดูแลโครงการนี้ให้ดีที่สุดค่ะ ภามไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” ปิ่นแก้วพูดไปก็ยิ้มใส่อดีตคนรักอย่างอ่อนโยน

“ได้ยินแบบนี้แล้วผมก็สบายใจ ไหนนี่ก็เที่ยงแล้ว ผมว่าเราไปหาอะไรทานดีไหม เอาร้านประจำที่ปิ่นชอบทานก็ได้” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มให้กับปิ่นแก้ว เพราะเขายังจำทุกอย่างที่เธอชอบได้เสมอ ถึงแม้ว่าในเวลานั้นเขาจะไม่ได้ใส่ใจเธอมากพอก็ตาม

“ได้สิคะ แต่ว่าแฟนของคุณจะว่าอะไรหรือเปล่าคะภามที่เราจะไปทานข้าวด้วยกัน” ปิ่นแก้วเอ่ยถามออกไปอย่างลองเชิงดูว่าภารัณจะตอบอย่างไร เพราะเธออยากรู้ว่าเขาไปมาหาสู่กับแฟนของเขาถึงไหนแล้ว

“อ่อ แฟนผมเหรอ เขาไม่ว่าอะไรหรอก เขาเข้าใจ” ภารัณได้ยินปิ่นแก้วถามแบบนั้นก็ตอบไปแบบข้างๆคูๆ เพราะเขามีแต่แฟนมโนเท่านั้นแหละ จะมีใครมาว่าเขาได้กัน

“ดีจังเลยนะคะที่เขาเข้าใจ คราวก่อนเจอกันปิ่นยังไม่ทันได้รู้จักอะไรเธอเลย คุณชวนเธอมาทานข้าวกับเราด้วยสิคะ ปิ่นอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้ค่ะ อยากรู้ว่าเธอทำยังไงถึงทำให้ภามกลายเป็นคนมุ้งมิ้งแบบวันนั้นได้ ต่างจากตอนที่คุณคบกับปิ่นลิบลับเลย และดูเหมือนเธอจะสำคัญกับคุณมากนะคะ ” ปิ่นแก้วพูดออกไปแล้วก็ยิ้มมุมปากออกไป ทั้งที่ในใจของเธอนั้นกำลังทดสอบภารัณอยู่ ว่าระหว่างเธอและแฟนของเขา เขาจะให้ความสำคัญกับใครมากกว่า

“เราอย่าพูดถึงอดีตเลยนะ ตอนนั้นผมโง่เองแหละที่ปล่อยคุณไปง่ายๆ แล้วมันก็ยังทำให้ผมเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ และผมอยากให้คุณรู้เอาไว้นะปิ่น ว่าคุณยังเป็นคนสำคัญสำหรับผมเสมอ” ภารัณพูดบอกไปก็มองหน้าของปิ่นแก้วอย่างจริงจัง ก่อนจะจับมือของเธอขึ้นมาอย่างแสดงความจริงใจ เพราะเขายังรู้สึกดีกับเธออยู่จริงๆ

“สำคัญมากกว่าแฟนของคุณอีกเหรอคะ” ปิ่นแก้วถามออกไปแล้วมองภารัณอย่างลุ้นว่าเขาจะตอบยังไง เพราะคำพูดของภารัณที่พูดกับเธอตอนนี้มันเหมือนว่าเขายังมีใจให้เธออยู่

ภารัณก็มองหน้าของปิ่นแก้วอย่างจดจ้อง แล้วเขาก็คิดในใจว่าถ้าเขาบอกความในใจของเขาไปตอนนี้ เธอจะยังให้โอกาสเขาได้แก้ตัวอีกไหม ภารัณคิดได้ยังไงก็ถอนหายใจแล้วก็ตัดสินใจจะพูดออกไป

“ก๊อกๆ ปิ่นผมมารับคุณไปทานข้าว” ศิลาที่รู้ว่าปิ่นแก้วมาที่บริษัทของภารัณ เขาก็รีบตามมาเพราะไม่ไว้ใจให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง และพอเขาเข้ามาในห้องทำงานของภารัณแล้วเจอทั้งสองกำลังจับมือกันอยู่ มันก็ทำให้เขาอึ้งๆไปทันที

“อ่อ ศิลา คุณมาได้ยังไงคะ” ปิ่นแก้วพูดไปอย่างตกใจ ก่อนจะรีบดึงมือของตัวเองออกมาจากมือของภารัณทันที เพราะไม่ต้องการให้ศิลาเข้าใจผิด