15. สงสารหรอกนะ

หลังจากนั้นภารัณก็ถูกพนักงานที่คลับหามมาส่งที่ห้องพักที่เขาเปิดเอาไว้อย่างทุลักทุเล เพราะเขาดันอ้วกใส่พนักงานแถมยังโวยวายเพ้อเรื่องที่แฟนเก่าของเขากำลังจะแต่งาน จนเธอที่เดินตามมาถึงกับอายเลยที่เดียวกับพฤติกรรมการเมาของเขา ที่มันช่างแตกต่างจากหน้าตาและบุคลิกของเขาเวลาไม่เมาจริงๆ

“ปิ่น คุณรักมันทำไม ทำไมคุณไม่รักผม ทำไมคุณไม่กลับมาหาผม” ภารัณพูดออกมาอย่างเมามาย ขณะที่เขาถูกวางตัวลงบนที่นอนใหญ่แล้ว

“อ่อ คุณลูกค้าครับ คือพวกผมส่งแขกให้เรียบร้อยนะครับ นี่บัตรเคดิตของคุณผู้ชายครับ” พนักงานหนุ่มพูดไปก็เอียงหน้าหลบอ้วกของแขกที่เลอะอยู่ที่ไหล่

“ขอบคุณมากเลยนะคะ เดี๋ยวรอเอาทริปแปปนึงนะ” ปารารินพูดไปก็รับบัตรเคดิตของภารัณมา ก่อนจะหันกลับไปมองเขาแล้วเธอก็เข้าไปหยิบกระเป๋าเงินของเขาที่ซูกอยู่ในเสื้อสูทมา แล้วก็มองเงินสดในกร้เป๋าของเขาที่มีหนาปึก เธอก็หยิบออกมานับให้กับแล้วเอาให้พนักงานไปคนละสองพัน เพราะเธอคงไม่โง่เอาเงินตัวเองให้แน่ๆอ่ะ

“ขอบคุณครับ งั้นผมสองคนขอตัวก่อนนะครับ” พนักงานรับเงินไปก็เอ่ยขอบคุณ ก่อนจะทำท่าจะออกไป แต่ปารารินก็นึกขึ้นได้ว่าต้องเปลี่ยนชุดให้กับภารัณ เธอจึงเอ่ยเรียกพนักงานเอาไว้อีกครั้ง

“อ่อ เดี๋ยวๆค่ะ รบกวนช่วยจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาก่อนได้ไหม เดี๋ยวฉันให้ทริปคุณสองคนเพิ่มคนละสองพันเลย” ปารารินพูออกไปพร้อมกับนับเงินในกระเป๋าของภารัณให้กับพนักงาน

“ผมว่าที่เหลือคุณลูกค้าจัดการกับแฟนเอาเองดีกว่านะครับ พวกผมเสื้อเลอะอ้วกกันแบบนี้คงเปลี่ยนให้ไม่ได้หรอกครับ ขอโทษทีนะครับคุณลูกค้า” พนักงานหนุ่มพูดบอกไป เพราะเขาและเพื่อนโดนลูกค้าคนนี้อ้วกใส่ทั้งสองคนเลย แล้วจะให้พวกเขาก้มๆเงยๆเปลี่ยนให้อีกคงไม่ไหว

“อ่อ โอเคๆค่ะ” ปารารินพูดแล้วเธอก็ยิ้มแห้งๆออกไป เมื่อภารัณสร้างวีรกรรมเอาไว้จนเธอกลายเป็นรับความอายนี้แทนเขา แถมยังต้องมาเป็นแฟนมโนให้เขาอีก

จากนั้นสองพนักงานก็พากันเดินออกไปจากห้อง ทำให้ปารารินอยู่ในห้องกับภารัณสองคน ปารารินก็ถอนหายใจออกมาแล้วมองภารัณพร้อมกับส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจที่เธอต้องมาเจอกับเขาในวันนี้

“นี่มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ย แฟนก็ไม่ใช่ ยังต้องมาดูแลอีก” ปารารินพูดบ่นออกไป ก่อนจะมองภารัณที่กำลังลุกขึ้นมานั่งแล้วเงยหน้ามามองเธอ

“อื้อ แม่ง โคตรร้อนเลย น้อง เร่งแอร์หน่อยสิ โรงแรมบ้าอะไรวะเนี่ย ร้อนชิบ” ภารัณพูดบ่นออกไปพร้อมกับเอามือถอดเสื้อของเขาออกอย่างรำคาญ

“น้องงั้นเหรอ ไอ้ขี้เก๊ก ฉันไม่ใช่คนใช้ของคุณนะ แล้วถอดแบบนั้นมันก็เลอะสิคุณ มานี่ฉันช่วย” ปารารินพูดออกไปอย่างหมั่นไส้ที่เขามาเรียกเธอว่าน้อง ก่อนจะทนเห็นเขาถอดเสื้อที่เลอะอ้วกนั่นอย่างทุทักทุเล จนมันจะเลอะใส่หน้าของเขาอยู่แล้ว เธอก็เลยเข้าไปช่วยเขาถอดเสื้อสูทนั้นออกไป

“อืม ปิ่น คุณกลิ่นตัวหอมจัง หื้ม อะไรมันนุ่มๆวะเนี่ย ดีชะมัดเลย” ภารัณพูดออกไป ก็หลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้มกับลิ่นหอมๆที่เข้าจมูกของเขา ก่อนจะเอาหน้าถูกกับอะไรบางอย่างที่มันมาชิดกับหน้าของเขา แล้วเขาก็เอามือกอดเอาไว้แล้วมุดหน้าส่ายไปมาอย่างชอบใจ

“ว้าย ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไรเนี่ย เอาหน้าออกไปห่างๆหน้าอกของฉันนะคุณภารัณ อื้อ คุณ เมาแล้วอย่ามาทำตัวลามกแบบนี้นะ คุณ ฉันไม่ใช่แฟนเก่าของคุณนะ ออกไปสิ คุณภารัณ” ปารารินพูดออกไปอย่างตกใจ เมื่อภารัณเอามือมาโอบเอวของเธอไว้พร้อมกับเขาเอาหน้ามาซุกไซ้ถูกไถอย่างแนบชิด เธอจึงรีบเอามือผลักไหล่ของเขาเพื่อให้เอาหน้าออกให้ห่างจากหน้าอกของเธอ

“อ่าส์ อย่าดิ้นสิปิ่น ผมขอเล่นหน่อย เพี๊ยะ ก้นปิ่นนี่มันแน่นกว่าเมื่อก่อนอีกนะ อ่าส์ ผมคิดถึงคุณมากเลยรู้ไหม” ภารัณพูดบอกไป แล้วก็เลื่อนมือลงไปอย่างสำรวจกับรูปร่างส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างหื่นๆ ก่อนจะเอามือบีบก้นงอนใหญ่แล้วกัดฟันพูดออกไป เมื่อเขาคิดว่าสาวสวยคนนี้คือปิ่นแก้ว

“โอ๊ย คุณภารัณ ฉันเจ็บนะ คุณมาตีก้นฉันทำไมเนี่ย อ้ะ คุณ หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ใช่คุณปิ่นเข้าใจไหม” ปารารินพูดออกไปแล้วก็พยายามขัดขืนเขา เมื่อเขากล้าเอามือมาตีก้นของเธอ เพราะคิดว่าเธอเป็นปิ่นแก้วแฟนของเขา

“ไม่ปิ่น ผมรักคุณนะ คุณต้องเป็นของผม ของผมคนเดียวเท่านั้น” ภารัณพูดไปก็เริ่มรุกมือบีบขย้ำก้นงอนแรงขึ้น ก่อนจะเอามือดึงรั้งชุดกระโปรงนั้นขึ้นแล้วลูบไล้ก้นงอนที่พร้อมกับเอามือดึงกางเกงชั้นในให้ดีดใส่ก้นของเธออย่างหื่นๆ

“อ้ะ ฉันไม่ใช่คุณปิ่น อ้ะ ถึงฉันจะชอบคุณก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมให้คุณทำแบบนี้กับฉันได้นะคุณภารัณ ฉันไม่ได้เป็นตัวแทนของแฟนเก่าคุณนะ หยุดสิ ” ปารารินพูดไปอย่างไม่ยอม เพราะตอนนี้เขากำลังคิดว่าเธอเป็นแฟนเก่าของเขาและเขากำลังเมาไม่ได้สติ เธอจะต้องรีบเรียกสติของเขา ก่อนที่เธอจะถูกเขาทำอะไรไปมากกว่านี้

“แม่ง แข็งไปทั้งแท่งแล้ว อ่าส์” ภารัณพูดออกไป เมื่อเขารู้ตัวว่าตอนนี้น้องชายของเขามันแข็งมาก เขาก็เอามือโอบรัดเอวบางไว้ ก่อนจะเอามือที่เล่นสนุกกับก้นของเธอมาปลดซิปกางเกงของตัวเอง แล้วงัดเอาท่อนเอ็นใหญ่ออกมาให้เป็นอิสระ

“อ้าย คุณภารัณ คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ แข็งบ้าแข็งบออะไรของคุณเนี่ย เพี๊ยะ นี่ฉันปารารินนะ ไม่ใช่แฟนเก่าของคุณ เพี๊ยะ ปล่อยฉันได้แล้ว อื้อ” ปารารินก้มมองน้องชายของภารัณที่หัวเบ่งบานใหญ่อย่างกับหัวเห็ดโคนก็ถึงกับอึ้ง เพราะไม่เคยเห็นของจริงๆของผู้ชายอย่างนี้มาก่อน เธอก็รีบเอามือตีที่หน้าของภารัณอย่างแรง เพื่อเรียกสติของเขาที่กำลังเมามายให้หยุดการกระทำนี้

“ปาราริน” ภารัณที่ถูกตบหน้าก็พยายามเพ่งสายตามองผู้หญิงที่เขากำลังคิดว่าเป็นสาวที่เข้ามาหาเขาเมื่อกี้ก็ถึงกับชะงักไป

“ใช่ ฉันปาราริน ยัยเด็กแสบไง ไม่ใช่แฟนเก่าของคุณ ทีนี้ก็ปล่อยฉันแล้วออกไปห่างๆจากฉันเลยนะไอ้คนลามก พรึบ ” ปารารินพูดออกไปก็เอามือผลักอกของภารัณแล้วเธอก็ลุกขึ้นอย่างว่องไว ก่อนจะเอาหมอนปาไปใส่เขาเพื่อปิดท่อนเอ็นใหญ่ของเขาที่กำลังตั้งชูชัน

“คุณไม่ใช่ปิ่น” ภารัณพูดออกไปก็มองอย่างอึ้งๆ เมื่อเขาเริ่มจะมีสติขึ้นมาบ้างก็นิ่งไป แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกร้อนรุ่มและต้องการเอาผู้หญิงคนนี้แบบนี้ กลิ่นตัวหอมๆกับหน้าอกนุ่มๆของเธอมันช่างเย้ายวนใจเขาจริงๆ

“แฟนเก่าคุณเขาจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเล่า เขาก็อยู่กับคู่หมั้นของเขานู้นสิ เขากำลังจะแต่งงานไม่ใช่เหรอไง เขาจะมาสนใจอะไรคุณล่ะ” ปารารินพูดออกไปก็มองหน้าของภารัณที่พึ่งจะได้สติว่าเธอไม่ใช่ปิ่นแก้ว

“แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ภารัณถามออกไปด้วยเสียงกระเส่า เมื่อเขากำลังพยายามห้ามความคิดของตัวเองที่กำลังจินตนาการว่าถ้าปารารินมานอนใต้ร่างของเขาแล้วถูกเขาเอาแรงๆเธอจะเป็นยังไง เธอจะกล้าปากเก่งใส่เขาแบบนี้ไหม แค่คิดท่อนเอ็นของเขาก็แข็งดันสู้หมอนที่มันปกปิดมันอยู่ในตอนนี้

“ก็คุณจะถูกผู้หญิงมอมเหล้าแล้วพามาแบล็คเมล์ไง ฉันสงสารหรอกเลยช่วยคุณเอาไว้ ได้สติแล้วก็ดี งั้นก็ดูแลตัวเองไปก็แล้วกัน ฉันไม่อยากยุ่งกับคนลามกอย่างคุณแล้ว อย่าเจอกันเลย” ปารารินพูดไปก็รีบหันหลังไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองที่วางเอาไว้ที่เก้าด้านข้างทันที เพราะเธอไม่สามารถอยู่ในห้องกับเขาอย่างนี้ได้อีกต่อไปแล้ว โชคดีที่เขาได้สติขึ้นมาบ้างไม่งั้นเธอเสร็จเขาแน่