45. ถ่านไฟเก่ามันร้อน

ด้านปิ่นแก้วพอเห็นข้อความของปารารินเงียบไปก็คิดว่าเด็กคนนี้มันคงไม่กล้าเอารูปของเธอไปให้กับศิลาดูอย่างแน่นอน เพราะถ้ามันทำล่ะก็ชีวิตของมันจะไม่มีวันได้สงบสุขอีกต่อไป

“หวังว่าเด็กอย่างแกจะไม่โง่ทำแบบนั้นนะนังปาราริน อ้อย อ้อย มาหาฉันหน่อย ยังอ้อย” ปิ่นแก้วพูดออกไปอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยเรียกอ้อยให้ออกมาหาเธอ

“มีอะไรคะคุณหนู” อ้อยรีบวิ่งออกมาหาคุณหนูของตัวเองอย่างรีบเร่ง

“ขับรถพาฉันไปคอนโดของศิลาหน่อย” ปิ่นแก้วเอ่ยพูดบอกไป เพราะดื่มมาจึงไม่สามารถขับรถเองได้ และที่สำคัญเธอต้องกลับไปหาศิลาตอนนี้ หากเด็กนั่นมันคิดไม่ซื่อ เธอจะได้หาเรื่องเอาตัวรอดได้

“ได้ค่ะคุณหนู เดี๋ยวอ้อยไปเอารถมารับคุณหนูนะคะ” อ้อยพูดบอกไปก้รีบไปเอารถของของคุณของตัวเองจากโรงจอดรถทันที จากนั้นเธอก็พาเจ้านายของตัวเองไปยังคอนโดของคู่หมั้นหนุ่มทันที

ณ คอนโดของภารัณ

พอปารารินคิดพิจารณาดูแล้วเธอก็คิดว่า เธอก็คิดว่าการที่เธอจะทำแบบนั้นคงไม่เป็นผลดีกับเธอแน่ๆ แต่เธอคงไม่ยอมให้ใครมาระรานเธอแล้วจากไปง่ายๆอย่างนี้ เธอจึงตัดสินใจไม่ส่งข้อความกลับไป และเธอก็เดินไปเปลี่ยนชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ พร้อมกับแกล้งเอาชุดพยาบาลที่เธอใส่เมื่อกี้ไปวางไว้บนเตียงแบบเนียนๆ

“อ่าวปราง เปลี่ยนชุดทำไม” ภารัณเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันเอวอย่างหล่อล่ำก็เอ่ยถามปารารินออกไป เมื่อเห็นเธอเปลี่ยนใส่ชุดเหมือนจะออกไปไหน

“วันนี้ปรางไม่มีอารมณ์แล้วค่ะ ปรางจะกลับไปนอนคอนโดของปราง พี่ภามก็โทรเรียกแฟนเก่าของพี่ภามมาก็แล้วกันนะคะ” ปารารินแกล้งพูดออกไปด้วยเสียงอ่อน ก่อนจะมองภารัณแล้วก็เมินหน้าหนีเขาอย่างแกล้งๆ เพราะถ้าเธอจงใจบอกเขาเรื่องข้อความพวกนั้น เขาต้องไม่เชื่อแน่ เธอจึงต้องแกล้งทำอย่างนี้เพื่อให้เขารู้ว่าเธอโกรธเขา

“โทรเรียกมาทำไม อย่าเอาปิ่นเขามาเกี่ยวกับเรื่องของเราตอนนี้ได้ไหมปราง เราไม่พอใจอะไรพี่ก็พูดมาตรงๆเลย อย่าทำตัวเป็นเด็กแบบนี้สิ” ภารัณพูดไปก็เข้าไปหาปารารินแล้วก็จับมือของเธอไว้ ก่อนจะคิดว่าทำไมอยู่ๆปารารินถึงได้พูดแบบนี้กับเขา

“ได้ค่ะ พี่ภามอยากให้ปรางพูดมากใช่ไหมคะว่าปรางไม่พอใจอะไรพี่ งั้นวันนี้นอกจากพี่ไปพบลูกค้ากับคุณปิ่นแก้วแล้ว พี่ภามทำอะไรกับคุณปิ่นแก้วเหรอคะ ช่วยบอกปรางได้ไหมล่ะคะ” ปารารินภามออกไปพร้อมกับมองหน้าของภารัณแบบจดจ้อง ก่อนจะเอามือที่เขาจับมือสะบัดออกอย่างแรง

“พี่” ภารัณได้ยินแบบนั้นก็พูดไม่ออก เพราะไม่รู้จะบอกปารารินยังไงว่าเขาเผลอตัวไปจูบกับปิ่นแก้วเข้า แต่ทำไมปารารินถึงถามเขาแบบนี้ล่ะ หรือว่าเธอจะรู้แล้วถึงมาถามเขาและยังมีท่าทางงอนแบบนี้อีก

“ตอบสิคะ” ปารารินพูดย้ำออกไปก็มองหน้าของภารัณที่กำลังทำหน้ากังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด ก็แน่ล่ะไปจูบกับแม่นั่นขนาดนั้น

“พี่ขอโทษ พี่เผลอไปจูบกับปิ่นเขา แต่มันไม่ได้มีอะไรนอกเหนือจากนั้นเลยนะ พอหน้าของเรามันเข้ามาในหัวของพี่ปุ๊บ พี่ก็ได้สติทันทีเลยว่าพี่ไม่ควรทำอะไรอย่างนั้น” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็รอลุ้นว่าปารารินจะพูดอะไรต่อ

“แค่จูบเหรอคะ พี่ภามแน่ใจนะคะว่าพี่ภามไม่ได้มีอะไรกับแฟนเก่าของพี่น่ะ ปรางมีหลักฐานนะคะ” ปารารินได้ยินแบบนั้นก็แอบปลื้มใจไม่น้อย ก่อนจะเอ่ยออกไปพร้อมกับยิ้มร้ายๆใส่เขา

“พี่มันใจว่าพี่ไม่ได้มีอะไรกับปิ่น ถ้าเรามีหลักฐานว่าพี่มีอะไรกับปิ่นก็เอาออกมาเลย พี่ไม่กลัวเพราะพี่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากจากจูบเลย” ภารัณพูดออกไปอย่างอยากรู้ ว่าหลักฐานที่ทำให้ปารารินรู้เรื่องนี้คืออะไร ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้ไปกับเขาเลยด้วยซ้ำ แต่กลับรู้ดีอย่างกับมีตาทิพย์

“นี่ไงคะหลักฐาน พอดีมีผู้หวังดีอยากให้ปรางเลิกกับพี่ภามก็เลยส่งอะไรแบบนี้มาให้ปรางดู ปรางจะได้ตาสว่างไม่โดนคนแก่อย่างพี่ภามหลอกไงคะ ดูซะสิคะ มีทั้งคลิปทั้งภาพเลยด้วยนะคะ” ปารารินพูดบอกไปก็ส่งโทรศัพท์ของเธอให้กับภารัณดูข้อความพวกนั้น

ภารัณก็ทำหน้าขมวดคิ้วแล้วดูรูปภาพของเขากำลังกอดนัวเนียกับปิ่นแก้วที่รถ แถมยังมีคลิปที่เขาจูบกับปิ่นแก้วอย่างดูดดื่มอีก แล้วเขาก็อ่านข้อความที่ปารารินพิมพ์โต้ตอบกับคนที่ส่งข้อความพวกนี้มาก็ยิ่งสงสัยว่าเป็นใคร

“ในคลิปนี้มันก็มีแค่จูบแบบที่พี่พูดบอกไป หลังจากนั้นมันก็ไม่ได้มีอะไรอีก ถ้าเราไม่เชื่อก็ไปถามไอ้ปรินทร์กับคุณวิได้เลย พี่ให้พวกเขาไปส่งปิ่นกลับบ้าน แล้วพี่ก็รีบกลับมาหาเราที่นี่” ภารัณพูดบอกไป ก่อนจะคิดว่านี่เป็นฝีมือของใครกัน

“ปรางรู้ค่ะว่ามันไม่มีอะไรนอกจากจูบ แต่ปรางก็ไม่ชอบอยู่ดีที่พี่ภามไปจูบกับแฟนเก่าอย่างนั้น และมันไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอคะที่มีคนไปถ่ายรูปกับคลิปพวกนี้แล้วส่งมาให้ปรางดูพร้อมกับข้อความขู่ให้ปรางเลิกยุ่งกับพี่ภามแบบนี้ ทั้งๆที่มีคนรู้ไม่กี่คนว่าเราสองคนกำลังคบกัน บางทีพี่ภามควรจะมองแฟนเก่าของพี่ซะใหม่นะคะ เขาอาจะไม่ได้ดีอย่างที่พี่ภามคิดก็ได้” ปารารินพูดบอกไปแล้วมองหน้าของภารัณอย่างจดจ้อง

“นี่ปรางจะบอกว่าปิ่นเขาเป็นคนส่งข้อความพวกนี้มางั้นเหรอ มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเขาเองก็เสียหายเหมือนกัน มันอาจเป็นคนอื่นถ่ายมาก็ได้” ภารัณพูดออกไปอย่างไม่เชื่อว่าปิ่นแก้วจะทำอย่างนี้ได้ แต่พอเขานึกถึงการกระทำของปิ่นแก้วในคืนนี้แล้วก็เริ่มคิดอย่างอดไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนปิ่นแก้วเคยทำอะไรใจกล้าอย่างนั้นเลยแต่วันนี้เธอก็แค่เมาเท่านั้น เธอคงไม่กล้าทำเรื่องร้ายๆแบบนี้หรอกมั้ง

“งั้นคนอื่นที่พี่ภามพูดถึงก็คงจะเป็นคุณปรินทร์หรือคุณวิน่ะสิคะ เพราะนอกจาคุณปิ่นแก้วแล้วก็มีแค่สองคนนี้เท่านั้นที่รู้ แต่พี่ปรินทร์กับคุณวิเขาจะอยากให้ปรางเลิกยุ่งกับพี่ภามไปทำไมล่ะคะ เฮ้อ เอาเถอะค่ะ ถ้าพี่ภามเชื่อว่าไม่ใช่แฟนเก่าของพี่มันก็ไม่ใช่ค่ะ ปรางไม่อยากร้ายใคร” ปารารินพูดบอกไปก็คว้ามือถือของเธอจากมือของภารัณมาอย่างเหนื่อยใจ

“มันไม่ใช่อย่างนั้น โอเคเดี๋ยวพี่จะเอาเบอร์ที่ส่งข้อความมาไปสืบดูว่ามันเป็นของใคร แล้วพี่จะจัดการกับคนที่ทำอย่างนี้เอง ถ้าเราสองคนไม่อ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้ คนพวกนั้นก็ทำอะไรเราไม่ได้หรอก เราสองคนต้องเชื่อใจกันให้มากๆนะรู้ไหม” ภารัณพูดบอกไปก็เข้าไปกอดปารารินอย่างอบอุ่น ก่อนจะคิดว่าเรื่องนี้เขาต้องหาตัวคนส่ง

“ปรางรู้ค่ะ และปรางก็พยายามจะทำอยู่นี่ไงคะ ไม่งั้นพี่ภามคิดว่าจะได้มายืนพูดกับปรางแบบนี้เหรอคะ แล้วก็ปล่อยได้แล้วค่ะ ปรางจะกลับไปนอนที่คอนโดของปราง” ปารารินพูดออกไปก็เอามือดันหน้าอกของภารัณออก

“ทำไมต้องไปด้วยล่ะ เราก็เคลียร์กันแล้วนิ อีกอย่างพี่คิดถึงปรางทั้งวันเลยนะรู้ไหม ยิ่งเมื่อกี้ปรางใส่ชุดพยาบาลมายั่วพี่จนพี่กลับมาแบบนี้ ปรางจะทิ้งพี่นอนที่นี่คนเดียวได้ยังไงล่ะ หรือปรางยังโกรธพี่อยู่” ภารัณพูดออกไปก็มองหน้าของปารารินแบบอ้อน เพราะเธอจะมาหลอกเขาแล้วตีจากแบบนี้ไม่ได้นะ

“เปล่าค่ะ ปรางแค่อยากลงโทษพี่ภามเฉยๆโทษฐานที่พี่ภามไปจูบกับแฟนเก่า เพราะฉะนั้นคืนนี้โนเซ็กส์ค่ะ หากอยากมากพี่ภามก็จัดการตัวเองไปละกันนะคะ และถ้ามีครั้งต่อไปปรางจะงดไปเลยหนึ่งอาทิตย์” ปารารินพูดขู่ออกไปก็ถอนกอดออกจากภารัณ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาแบบไม่ยอม

“ไม่เอาแบบนี้ได้ไหมปราง เราจะมาหลอกพี่แล้วตีจากไม่ได้นะ ไม่รู้ล่ะ พี่ไม่ให้เรากลับไปหรอก คืนนี้เราต้องนอนที่นี่กับพี่ พรึบ” ภารัณพูดไปแบบไม่ยอมเช่นกัน เขาก็เดินเข้าไปโอบกอดปารารินอีกครั้งแล้วก็รัดเธอแน่น

“ปรางไม่นอน อื้อ พี่ภามปล่อยปรางนะคะ ไม่งั้นจะไม่ใช่แค่คืนนี้ที่ปรางจะงดมีเซ็กส์กับพี่น่ะ อื้อ ปล่อยสิคะ ไม่งั้นปรางจะไม่ให้พี่ภามเอาทั้งอาทิตย์นี้เลย” ปารารินพูดไปก็ดิ้นขัดขืนการกอดของภารัณอย่างสุดฤทธิ์

“พรืบ โอเคๆ พี่ปล่อยแล้วก็ได้ เฮ้อ เรามันใจร้ายชะมัดเลย” ภารัณยอมปล่อยปารารินแต่โดยดี ก่อนจะมองค้อนใส่เธออย่างอดไม่ได้ เมื่อเธอใจแข็งจนเขากลัว