LOGINShare
ตอนที่ 30 ตอนจบ
Last Updated:
2026-01-23 00:08:30
Latest chapter
ลวงราคะลิขิตสวาท ตอนที่ 30 ตอนจบ
ย่างเข้าเดือนที่ห้าแล้วที่อู๋หมิงอยู่กับซูเหมยหลันที่บ้านไม้หลังเล็กกลางป่าเขา ค่ำคืนนั้นเป็นคืนที่อากาศอบอุ่นผิดกับวันก่อนๆ ภายในเรือนเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมที่พัดยอดไม้อยู่ด้านนอกอู๋หมิงนั่งอยู่ข้างเตียง มองดูซูภรรยาที่กำลังนั่งหวีผมอยู่ โดยไม่รู้ว่าสายตาเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลและอ่อนโยนเพียงใดเมื่อนางเอนตัวลงนอน เขาก็เอนกายตาม พลิกตัวเข้าหา วางมือลูบแขนเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มเบา“คืนนี้เจ้าก็งดงามอย่างเช่นเคย” มือเขาประคองใบหน้านาง แววตาสื่อความรักลึกซึ้ง แต่ก่อนที่ริมฝีปากเขาจะสัมผัส ทว่านางกลับดันอกเขาเบาๆ แล้วเบี่ยงหน้าหนีอู๋หมิงชะงัก สายตาแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลทันที“ข้าทำผิดอะไรไปหรือ”ซูเหมยหลันส่ายหน้า ช้อนสายตาขึ้นสบตาเขา ก่อนจะหลุบลง“เจ้ามิได้ทำผิด ข้าแค่... ระดูขาดไปสองเดือนแล้ว อาจจะกำลังตั้งครรภ์”ความเงียบพาดผ่านเพียงชั่วอึดใจ แต่ก็เหมือนฟ้าผ่าลงกลางอกของอู๋หมิง แววตาของเขาเปล่งประกายทันที ราวกับเด็กชายที่ได้ยินข่าวดี เขายกมือประคองมือนางไว้แน่น“จริงหรืออาเหมย เจ้าอาจกำลังมีลูกของเรา”“ข้ายังไม่แน่ใจ…” นางเอ่ยเสียงเบา ที่ผ่านมากับสามีทั้งสี่คน นางไม่เคยตั้งครรภ์
ลวงราคะลิขิตสวาท ตอนที่ 29 ความผิดฝังใจ
ฤดูหนาวผ่านพ้นไปแล้ว ซูเหมยหลันเริ่มคิดการณ์ไกล การใช้ชีวิตอย่างถาวรบนภูเขาสูง แม้จะลำบาก แต่นางคุ้นเคยกับมันดี ทว่าอู๋หมิงนั้นต่างออกไปแม้เขาไม่เคยบ่น ไม่เคยเอ่ยว่าเหนื่อยหรืออยากกลับลงเขา แต่แววตาของเขายามที่ต้องกินเผือกหรือหัวมันต้มซ้ำๆ หลายวัน ก็ทำให้ซูเหมยหลันอดรู้สึกผิดไม่ได้นางจึงเอ่ยกับเขาในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งลับมีดอยู่ข้างหลังเรือน“พรุ่งนี้เราลงเขากันเถอะ ข้าจะเอาสมุนไพรที่เก็บไว้ไปขาย แล้วซื้อข้าวสาร กับเครื่องปรุง ตั้งแต่ข้าวสารหมดเราก็กินเผือกมันมาร่วมเดือนแล้ว”“ข้าอยู่ได้ เจ้าไม่ต้องลำบากลงไปก็ได้” อู๋หมิงเลิกคิ้วเล็กน้อย“ข้าไม่ได้ลำบาก ข้ากลัวเจ้าจะเบื่อเผือกต้มมากกว่า อีกอย่าง ข้าอยากซื้อเครื่องเทศเพิ่มด้วย จะได้ทำกับข้าวให้อร่อยขึ้น” นางหัวเราะเบาๆ“ข้ารู้นะว่าเจ้าไม่ได้อยากได้ข้าวสารหรอก แต่เจ้ารู้ว่าข้ายังไม่ชินกับอาหารบนเขามากกว่า เจ้าน่ะ จะทำเพื่อข้ามากไปแล้ว”“ใครใช้ให้ข้ารักเจ้าล่ะ” นางบอกเขาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจอู๋หมิงมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก เขาคิดถูกแล้วที่เลือกใช้ชีวิตสงบสุขอยู่กับนาง ไม่กลับไปแต่งงานกับสตรีที่ไม่
ลวงราคะลิขิตสวาท ตอนที่ 28 ทิ้งอดีตเบื้องหลัง
อู๋หมิงเปิดประตูเรือนเข้ามา ซูเหมยหลันนั่งอยู่ริมเตาไฟ สีหน้านางไม่สามารถซ่อนความรู้สึกไว้ได้ทัน หันมามองเขาด้วยสายตาที่สั่นระริกเล็กน้อยอู๋หมิงยิ้ม แล้วเดินเข้ามานั่งลงข้างนาง กุมมือนางเอาไว้แน่น“ยังไม่นอนอีกหรือ”“เจ้าไปไหนมา ข้าคิดว่าเจ้าจะไปสอบถามอดีตจากคนพวกนั้น” นางถามเสียงสั่นด้วยความใจหาย“ข้าไปจริง แค่ไปถามว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ต่ออีกนานหรือไม่ พวกเขาบอกว่าพรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะถูกพวกเขารบกวน” เขาไม่ได้บอกสิ่งที่เกิดขึ้นให้นางฟัง“เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าตัวเองเป็นใคร บางทีความจำที่หายไปของเจ้า อาจจะเกี่ยวข้องกับซื่อจื่อผู้นั้น เจ้าอาจเป็นเขา เจ้าอย่าลืมสิว่ามีคนจำหน้าเจ้าได้” ซูเหมยหลันเม้มปาก นางไม่อยากรั้งเขาเอาไว้หากต้องการจะไป แต่ลึกๆ ก็ไม่อยากให้เขาไปจากนาง ไปจากความทรงจำที่มีร่วมกัน“ข้าไม่สนใจหรอก อีกอย่างข้าคืออู๋หมิงของเจ้าเท่านั้นก็น่าจะเพียงพอแล้ว”“แล้วพวกเขาจะไม่ย้อนกลับมาอีกหรือ พวกเขาจำเจ้าได้ พวกเขาต้องไม่รามือแน่” นางถามเสียงแผ่ว นางรู้ว่าเขาคือซื่อจื่อผู้นั้น และรู้ว่าเขาเองก็ต้องสงสัยตัวเองเช่นกัน“ไม่กลับมาหรอก ข้าบอกพวกเขาว่าข้าอย
ลวงราคะลิขิตสวาท ตอนที่ 27 จำคนไม่ผิด
ในเช้าวันหนึ่ง ขณะซูเหมยหลันกำลังจัดการเสื้อผ้าที่ตากไว้ให้เขา อู๋หมิงเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมกับตะกร้าใส่ฟืนที่เพิ่งเก็บมา แสงแดดยามสายส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของเขา เงาจางของเคราที่เริ่มยาวแตะขอบกรามทำให้นางเงยหน้ามองเขาด้วยคิ้วขมวด“เคราเจ้าขึ้นมากแล้วนะ”“อืม ข้ารู้แล้ว” เขาขานรับเรียบๆ ขณะหยิบไม้เล็กๆ ออกมาจัดเรียงไว้เตรียมไว้ใช้หุงหาอาหาร“แล้วทำไมไม่โกนออกล่ะ ดูเคร่งขรึมเกินไป ไม่เหมาะกับเจ้าเลย” นางว่าเสียงจริงจัง พลางยื่นมือไปแตะเคราของเขาเบาๆ“ข้าไม่อยากตัด” อู๋หมิงตอบพร้อมยิ้มมุมปาก แววตาซุกซนฉายแววแกล้ง“เครานี่มีประโยชน์หลายอย่าง เจ้ารู้หรือไม่”“ประโยชน์อะไร ทำให้หน้าดูแก่ขึ้นหรือ” นางกล่าวพลางส่ายหน้ายิ้มๆ“เปล่า เอาไว้ถูแก้มถูคอให้เจ้าหัวเราะ” เขาว่าพลางโน้มหน้าลงใกล้ แล้วถูเคราบนแก้มนางเบาๆนางสะดุ้งทันที ร้องเสียงหลงแล้วหัวเราะออกมาด้วยความจั๊กจี้“บ้า! อย่าเล่นอะไรแบบนี้นะ”“แต่เจ้ายิ้มนี่” เขาหัวเราะตาม แล้วแกล้งซบหน้าลงบนไหล่นางถูเครากับซอกคอเบาๆ ทำให้นางดิ้นพรวดพร้อมเสียงหัวเราะ“อู๋หมิง!”“อืม ข้าอยากได้ยินเสียงเจ้าหัวเราะทุกวัน ต่อให้ต้องไว้เคราไว้แกล้งเจ้าตลอดชี
ลวงราคะลิขิตสวาท ตอนที่ 26 สงบสุข
ในตอนเช้า ซูเหมยหลันตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อคืนนี้เขาเข้าหอกับนางถึงสามหน ครั้งแรกอู๋หมิงตื่นเต้นจนถึงจุดหมายไปก่อนนาง เขาจึงขอแก้ตัวในรอบที่สอง จากนั้นก็ต่อรอบที่สามจนนางขาสั่นไปหมดเมื่อนางกำลังจะลุกไปทำอาหารเช้า มือของเขาก็คว้าแขนของนางเอาไว้ก่อน“เจ้าจะไปไหน”“เข้าครัวหุงหาอาหารให้เจ้าอย่างไรเล่า... สามี” นางเรียกเขาเสียงเบา อู๋หมิงยิ้มกว้างแล้วดึงนางลงมากอดแนบอก“ข้าต้องเรียกเข้าว่าฮูหยินได้แล้วใช่หรือไม่”“กระดากหูนัก เรียกข้าอาเหมยอย่างเดิมดีแล้ว ข้าก็จะเรียกเจ้าว่าอาหมิง เช่นนี้ดีกว่า” นางพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“จะเรียกอย่างไรก็ช่าง ข้าตามใจเจ้า” เขาบอกแล้วพลิกตัวมาคร่อมอยู่บนตัวนาง“เจ้ายังไม่พออีกหรือ” นางถามแล้วเม้มปากแน่น หลบสายตาที่ปรารถนาของเขา“เจ้าเปิดใจให้ข้าเช่นนี้ อ่อนหวานและงดงามปานนี้ ข้าจะอดใจไหวหรือ”นางไม่ทันได้อ้าปากต่อว่า ก็ถูกความร่างกำยำทาบทับ มือหนาลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างกายของนาง ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วกรอบหน้าด้วยความหลงใหลปลายลิ้นเรียกแยกริมฝีปากของนางออกแล้วแทรกเข้าไปต้อนปลายลิ้นจูบเกี่ยวกันอย่างดูดดื่ม หญิงสาวครางในลำคอด้วยห้วงจูบที่ดำดิ่งจนนางห
ลวงราคะลิขิตสวาท ตอนที่ 25 ความทรงจำที่เลือก
ลำธารสายเล็กที่เคยไหลรินที่กลายเป็นผืนน้ำแข็งบางๆ เมื่ออากาศอุ่นขึ้นน้ำแข็งก็เริ่มละลายแล้วอู๋หมิงนั่งยองๆ อยู่ริมตลิ่ง มือเปลือยเปล่าจุ่มลงไปใต้ผืนเย็น นิ้วแข็งชา แต่ยังคงมุ่งมั่นจับปลาที่แหวกว่ายใต้ความหนาวเหน็บนั้นเขาขยับตัวเพียงนิดเดียว แผ่นหินที่เหยียบอยู่กลับลื่นเกินคาด ร่างเขาเซไปข้างหน้า หัวกระแทกกับโขดหินริมลำธาร จนเขามึนงงไปชั่วครู่เขานิ่งงันไป ร่างยังไม่ล้มแต่ดวงตาเบิกกว้าง ภาพบางภาพแวบผ่านห้วงคิด แสงเทียนในห้องใหญ่ กลิ่นกำยาน เสื้อคลุมผ้าเนื้อดี และเสียงของคนบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังพูดด้วยน้ำเสียงที่มีอำนาจเขากะพริบตาถี่ สูดลมหายใจลึก แล้วจับปลาสองตัวขึ้นมา หัวใจยังเต้นแรงกับภาพแปลกประหลาดในหัว แต่เขาเก็บงำทุกอย่างไว้ในแววตา แล้วเดินกลับเรือนด้วยรอยยิ้มปกติเมื่อเขาเปิดประตูบ้านเข้ามา เสียงฝีเท้าที่ลากผ่านพื้นไม้ทำให้ซูเหมยหลันหันขวับมาทันที นางไม่แม้แต่จะมองปลาที่เขาถืออยู่ รีบถลาเข้ามาหาแทน“เกิดอะไรขึ้นกับหัวเจ้า”เสียงของนางสั่นพร่า มองเห็นรอยถลอกแดงที่ขมับของเขาชัดเจน นางรีบดึงเขานั่งลงที่ขอบเตียง ค้นหาผ้าสะอาดกับน้ำอุ่นมาเช็ดแผลให้“ลื่นนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก” เขายิ
You may also like
ทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน124.0K viewsลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน31.5K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน166.9K viewsยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น429.5K viewsมิหวนคืนรัก
ม่านซู156 viewsคนใจร้าย...ข้าจะไม่รักท่านอีกแล้ว
Lovedee972 viewsบัญชารักสามีธงแดง
ไห่ถาง1.7K viewsฮูหยินไร้ค่าหลังจวน
วอลจู9.9K views
