로그인"มันใกล้จะออกดอกแล้วนะนายแสน"
เสียงหวานเอ่ยอย่างตื่นเต้น เมื่อเขายกกระถางต้นทิวลิปต้นหนึ่งมาให้หล่อนดู รอยยิ้มของหล่อนช่างเจิดจ้า ทำให้ไอ้แสนใจเต้นแรงเหลือเกิน แสนพยักหน้า มองหล่อนด้วยนัยน์ตาอ่อนโยน...
"ครับ ไม่รู้นะครับว่าสีอะไร คุณไหมคิดว่าจะเป็นสีอะไร มาพนันกันไหม?"
ม่านไหมมองเขาเพียงชั่วแวบ ก็ต้องหลบตา แก้มสาวแดงก่ำขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้มาทำงานที่เรือนกระจกของเธอ ส่วนหนึ่งเพราะเขา
แสน...
คนสวนคนใหม่ของเธอ
ใช่...
สาวน้อยตู่เอาในใจ
เขาเป็นคนของเธอ เขาขลุกอยู่กับเธอทั้งวัน เขาพูดคุย ทำตามที่เธอสั่ง เธอชอบแอบมองตอนเขาทำงานที่ต้องใช้แรง กล้ามเนื้อของเขาขึ้นเป็นมัดตอนเขายกหรือแบกของหนักๆ มันขึ้นรูปสวย และบ่งบอกถึงความแข็งแกร่ง
ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับสามีของเธอ
"เอาสิ ฉันว่าสีม่วง"
"ผมว่าสีแดง"
"อืม...ใครชนะจะได้อะไร"
เธอช้อนตาถามเขา ท่าทางนั้นทำให้ไอ้แสนถึงกับกลืนน้ำลาย มันไม่ได้ตั้งใจ ไร้เดียงสา แต่ก็ยั่ว...ยวนเหลือเกิน
เขาก็ไม่ใช่ไม่เคย เชี่ยวเชิงจนกรำ พักไปบ้างเพราะเข้าไปสู่โลกสิ้นอิสระ อา...เรียกไม่ได้หรอกว่าพัก...แสนก็คือแสน ที่ริลองเรียนรู้ทุกสิ่ง เขาไม่ใช่คนดีที่มีโอกาสอยู่ในโลกใสสว่างมากนัก โลกของแสนคือสีเทา เกือบดำ และเขาก็ใช้โอกาสในโลกนั้นได้อย่างคุ้มกับที่เกิดมา
"ผมขอแค่อย่างเดียวถ้าผมชนะ ผมอยากกินข้าวกับคุณนาย"
"เอ๋?" ม่านไหมทำตาโต แล้วขมวดคิ้ว
"แค่นั้นหรือ เราก็กินข้าวกลางวันกันเกือบทุกวันนี่นา"
"ผมหมายถึงร้านข้างนอก" แสนว่า เป็นการยื่นข้อเสนอที่ห่ามมาก และกล้ามาก ม่านไหมกะพริบตาปริบๆ
"เอ่อ..."
"ได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่าคุณนายเกรงใจคุณผู้ชาย ถ้าจะไปไหนกับคนสวนอย่างผม มันก็ไม่สมควร"
"เอาสิ"
ม่านไหมตกลงใจในที่สุด ทำไมล่ะ ก็แค่กินข้าว สาวน้อยบอกกับตัวเอง
"ผมหวังจะให้มันเป็นสีแดง"
แสนว่า แล้วขยิบตาให้กับเธอ เล่นเอาม่านไหมสะเทิ้น เธอยักไหล่แล้วบอกกับเขาเสียงหวาน
"ถ้ามันเป็นสีม่วงล่ะ"
"คุณนายจะให้ผมทำอะไร?"
เขาย้อนถาม ม่านไหมทำท่านิ่งคิด นั่นสิ เธออยากให้เขาทำอะไร
แล้วความคิดแผลงๆ ก็แวบเข้ามาในห้วงนึก
"ฉันอยากไปเที่ยว"
"หืม?"
แสนเลิกคิ้ว ตามองตา หนนี้สาวน้อยไม่หลบตา เขาเห็นนัยน์ตาอันเป็นประกายเจิดจ้านั่น ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นจากหล่อน
"พาไปได้ไหม? แอบไปกันฉันอยากไปนอนค้างคืนทะเล"
เหมือนหล่อนเปิดทางให้เขาพิกล
แสนยิ้มก่อนจะพยักหน้า
"เอาสิครับ เราจะแอบไปกัน ผมชักจะอยากให้ทิวลิปกระถางนี้เป็นสีม่วงแล้วสิ คุณนาย"
ม่านไหมหัวเราะคิก
จะเป็นยังไงบ้างล่ะถ้านกตัวนี้คิดจะแอบหนีจากกรงไปทำสิ่งที่มีความสุขแค่ชั่วครู่...
ลัดดาลอบขึ้นมาชั้นบน...เธอวางแผนมาอย่างดี ว่าวันนี้พร้อมที่จะบอกกับวิทย์ เกี่ยวกับข่าวดี...เธอมองซ้ายขวาก่อนจะเร่งฝีเท้า...มันปลอดคนเหมือนทุกทีเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องของวิทย์โดยไม่ต้องเคาะ เวลานี้...วิทย์ยังอยู่ในห้องทำงาน เธอจะนอนแก้ผ้ารอเขา...แล้วอมให้เขาแตกสักรอบ ก่อนจะบอกกับสิ่งที่เธอตั้งใจจะขึ้นมาบอกเขาจะดีใจไหมนะ? หรือจะมีอาการยังไง...มันก็สุดจะเดาแต่เธอเชื่อแน่ล่ะว่านายท่านจะไม่ทิ้งเธอ ลัดดาหัวเราะคิกคัก เมื่อนึกไปถึงตอนที่เธอมีทุกอย่าง เขี่ยคุณผู้หญิงคนเก่าทิ้งไปเสีย...เธอจะก้าวขึ้นมาเป็นเมียของเขาแทน จะไม่มีใครเรียกเธอว่าอีลัดดาอีกแล้ว ต่อไปนี้ทุกคนจะเรียกเธอว่าคุณลัดดารอไม่นานวิทย์ก็ขึ้นมา เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วก็พบกับเซอร์ไพรส์ เป็นนางบำเรอที่นอนอะร้าอร่ามอยู่บนเตียง หล่อนอ้าขา แล้วชักนิ้วเข้าออกให้เขาดู พลางครวญเสียงกระเส่า“คุณท่านขา ผัวขา เมียนอนเปียกรอนานแล้ว อ๊ะ อ๊า”“ร่านจริงๆ อา...”เขาเห็นภาพนั้นก็ชูหัวขึ้นสู้โดยไม่ต้องปลุกเร้ามากมายนัก กลีบของหล่อนอ้า...กลืนนิ้วสองนิ้วของหล่อนที่กำลังสอดเข้าออก น้ำหวานใสเยิ้มลงมาตามง่ามขา เขาแก้กางเกงแล้วสอดเสียบเข้า
ม่านไหมกลับมาจากโรงพยาบาลในวันถัดมา วิทย์ถามถึงวิธีการและขั้นตอน เธอตอบเขาไป...ตามที่เรียนรู้มาจากอินเตอร์เน็ต ดีที่เขาไม่ซักเธอมาก เขาเอื้อมมือมาจับท้องน้อยของเธอแล้วยิ้มกริ่ม ม่านไหมรับรองกับเขาว่า ทายาทของเขาจะกำเนิดมาในครรภ์ของเธอแล้วแน่ๆ และเธอจะดูแลเขาให้ดีที่สุด“ดีมาก ถ้าหนูไหมท้อง ฉันว่าจะพาหนูไปพักผ่อนที่เมืองนอก นี่ก็ดูไว้อยู่ว่าจะไปที่ไหนดี อยากไปอยู่ไหนล่ะ ฉันว่าจะให้หนูคลอดที่เมืองนอกแล้วค่อยกลับมา...เซอร์ไพรส์คนว่าฉันมีลูกได้ ในวัยนี้”“แล้วแต่คุณท่านค่ะ”เธอเม้มปาก ไปเมืองนอก เธอไม่อยากไป...เธอต้องห่างกับแสนสินะ “แต่ว่าไหมอยากอยู่ที่นี่มากกว่าค่ะ แม่เองก็ไม่ค่อยสบาย ไหมอยากอยู่ดูแลแม่ เรือนกระจกของไหมด้วย ไหมไม่อยากไป ไม่ไปได้ไหมคะ?”“ถ้าอย่างนั้นก็ไปตอนที่ท้องสักสี่ห้าเดือน...”เขายังคงดื้อ ม่านไหมหน้างอไปเลยทันที เธอพยักหน้ารับเงียบๆ จะทำอะไรได้ล่ะนอกจากยอม...เธอเกลียดกรงทองแต่เธอก็สะใจที่เธอได้ทำการบางอย่างกับเขาคนอย่างวิทย์ไม่สมควรจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการเธอลูบหน้าท้องเบาๆ แล้วยิ้มกริ่ม เธอแน่ใจว่าการฉีดเชื้อครั้งนี้จะทำให้เธอมีทายาท...“ต่อไปเดี๋ยวไหมจะ
“วันนี้หมอนัดใช่ไหม” วิทย์นั่งรอภรรยาของเขาในห้องส่วนตัวของหล่อน เอ่ยทักถามขึ้น ม่านไหมลงไปรับประทานอาหารเช้ากับเขาเหมือนทุกวัน แต่วันนี้วิทย์รู้สึกว่าปวดหัวจนลุกไม่ไหวเลยไม่ได้ลงไปรับประทานอาหารเช้ากับหล่อนด้วย จึงมาดักรอหล่อนที่ห้องแทน“เอ่อ...ค่ะ” ใจของหล่อนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เมื่อสามีเอ่ยถามแบบนั้น ดีที่ว่าธุระเรื่องทายาท หลังมานี้วิทย์มอบหมายให้เธอจัดการ เขาแปลกไป...ดูเหนื่อยอ่อนง่าย และปวดหัวบ่อย ช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ เธออยากจะบอกให้เขาไปหาหมอแต่ก็ปากหนัก เอาความนี้ไปปรึกษากับผัวลับอย่างแสน ว่าไม่ทราบว่าวิทย์เป็นอะไร แสนก็ตอบเธอว่าดีแล้วไม่ใช่หรือ ที่เขาเป็นแบบนี้ เขาจะได้แตะต้องเมียไม่ได้เมีย...หน้าของเธอแดงนิดๆ เมื่อนึกถึงแสน...เขากับเธอตอนนี้เรียกได้เต็มปากว่าเมียผัว ยามอยู่ในเรือนกระจกตามลำพัง...เขาสอนสวาทให้เธอบทแล้วบทเล่า...แค่คิดตรงนั้นก็ฉ่ำเปียก...เธอไม่อยากให้ใครซ้ำรอยเขา ตอนแรกหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อวิทย์บอกว่าจะลองเร่งมีทายาทกับเธอด้วยวิธีปรกติ เธอขยะแขยงเขาและรักผัวลับของเธอจนไม่อยากให้เขามาแตะตัว เธอคงจะทนไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่วิทย์กลับไร้เรี่ยวแรง และป่ว
ลัดดามองของในมือพร้อมกับยิ้ม...เธอได้มาแล้ว...แต่เธอจะไม่ให้นังม่านไหมท้องหรอกนะ กับคุณท่านน่ะ เธอจะท้องเสียเองคิดแล้วก็ฮัมเพลงอย่างมีความสุข เธอค่อยๆ มองไปยังบันไดชั้นสองของบ้านที่ทอดไปยังห้องส่วนตัวของประมุกของบ้าน แล้วก็เดินแกมวิ่งขึ้นไป ปลอดคนเวลานี้ ไม่มีใครรู้เห็นการกระทำของเธอยิ่งทำให้ลัดดาประมาทเธอค่อยเปิดประตูห้องของนายท่านเข้าไป อย่างไม่ต้องเคาะทำไมจะต้องเคาะในเมื่อเมียจะเข้าห้องผัว...หล่อนยิ้มนิดๆ ก่อนจะปิดประตูเบาๆ แล้วลงกลอนเสียง เสียงในห้องน้ำบอกว่าวิทย์อยู่ที่ไหน เธอจึงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก แน่ล่ะก่อนขึ้นมาหาวิทย์ นังลัดดาอิ่มหนำมาแล้ว อย่างสะสาใจขาแทบสั่นก็จากคนที่คอยให้คำปรึกษา และให้ยาตัวนี้กับเธอมานั่นแหละ“นายท่านขา”เสียงหวานดังทักขึ้น เมื่อวิทย์ออกมาจากห้องน้ำ เขาก็ตะลึงลานกับภาพที่เห็นบนเตียง ลัดดานอนเปลือยอะร้าอร่ามรอเขาอยู่ หล่อนกำลังเคล้นคลึงเต้าอวบของตัวเอง อีกมือหนึ่งแหวกกลีบฉ่ำออกแล้วนิ้วของหล่อนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้น“โอ...” วิทย์ถึงกับกลืนน้ำลาย แล้วเดินตรงเข้าหาหล่อนเหมือนละเมอ มือของเขาจับไอ้จ้อนของเขาสาวรูดไปด้วย มันยังคงอ่อนต
แสนมองร่างเพรียวสะสวยในชุดกลางคืนสีงาช้า ที่ขับกับผิวผ่องของหล่อน แบบของมันเปิดไหล่ และรัดแนบไปกับรูปร่างงดงามนั่น เน้นอก เอว สะโพกของหล่อนได้อย่างเหมาะเจาะ ชายกระโปรงบานยาวกรุยกราย ยามก้าวเดินม่านไหมราวกับนางพญา เครื่องเพชรเป็นชุดไพลินล้อมด้วยเพชรน้ำงาม เข้าชุดกันทั้งต่างหู สร้อยคอ และสร้อยแขน รวมถึงเครื่องประดับผม เสริมส่งให้คนใส่ดูล้ำค่า แพรวพราวดุจดั่งเจ้าหญิงใช่...ม่านไหมของเขาเหมือนเจ้าหญิงไอ้แสนเห็นหล่อนเดินเคียงมากับ...ประมุกของบ้านแล้วก็ถึงกับแทบจะหยุดหายใจไปชั่วครู่กับความงดงามนั้น หล่อนเองก็ดูจะตกใจที่เขารับหน้าที่เป็นคนขับรถแทนคนขับรถประจำ วิทย์นั้นมองเขาพลางขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไร แสนดีใจที่ตัวเองสวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง วิทย์เลยมองเห็นเขาไม่ค่อยจะชัดนัก คนรับใช้บ้านนี้มีหลายคน บางตำแหน่งก็เวียนเข้าออกบ่อย จนบางคนวิทย์เองก็ไม่เคยเห็น เลยไม่ได้ซักอะไรกับแสนแม้แต่คำเดียว เพราะใจกำลังลอยไปที่งานเลี้ยงและเรื่องที่กำลังกังวลในใจตอนนี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแสนคือคนสวนคนใหม่ที่ขลุกอยู่กับภรรยาวัยสาวของเขามาเกือบสามสี่เดือนนี้ ถ้ารู้...แน่นอนว่าวิทย์
“คืนนี้แต่งตัวสวยๆ นะหนูไหม จริงๆ แล้วไม่อยากไปเลยงานนี้ เฮ้อ...”เสียงบ่นของวิทย์ ทำให้ภรรยาสาวที่กำลังเขี่ยอาหารในจานเล่น ใจล่องลอยไปไกลสะดุ้งน้อยๆ เธอมองมายังเขาก่อนจะกลืนน้ำลาย วิทย์ยังคงพูดต่อเพราะไม่ได้มองหน้าม่านไหม จึงไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจฟังเขาเลย“เพิ่งจะหาย...ยังเพลียอยู่เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร” ถอนใจเฮือกแล้วปรายตามองไปยังสาวใช้...คนพิเศษ ที่วันนี้รับหน้าที่มาดูแลประมุกของบ้านและนายหญิงรับประทานอาหาร“ลัดดาเดี๋ยวไปข้างบนกับฉันหน่อยสิ ไปช่วยเตรียมชุด” เขาสั่งก่อนจะวางช้อนกับส้อม ม่านไหมไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปรกตินั้น ว่าหน้าที่เตรียมชุดให้กับสามีมันควรจะเป็นหน้าที่ของเธอมากว่าสาวใช้เธอยังคงเขี่ยข้าวในจานเล่น มองสามีที่เดินนำสาวใช้ขึ้นไปยังชั้นสอง เธอเม้มปากแน่น แล้วเมื่อคล้อยหลังเขา เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันกลายเป็นสิ่งที่ติดตัวเธอไปแล้ว...ตอนนี้ จากที่ไม่เคยติดโทรศัพท์มาก่อน นั่นก็เพราะเธอจะได้ติดต่อกับใครบางคนได้ตลอดเวลานั่นเองคืนนี้ฉันจะต้องไปงานเลี้ยงกับคุณวิทย์ครับฉันไม่ได้อยากไปเลยนะแสนผมรู้ครับแต่คุณจะต้องไปนะตามหน้าที่หน้าที่...เธอเบื่อ







