로그인"สุขภาพของภรรยาดีมากเลยนะครับ ไข่สมบูรณ์มาก คุณวิทย์ วันนี้ผมได้ทำการเก็บไข่ไว้แล้วก็รอ...เรื่องอสุจินะครับ"
"อา.........ผมอยากจะให้รอสักเดือนหน้าก่อนได้ไหมครับหมอ เรื่องอสุจิ เผื่อว่าผมบำรุงสุขภาพตัวเองแล้ว อาจจะมีใช้ได้"
วิทย์ว่า นายแพทย์ท่านนั้นอึ้งไปเล็กน้อย................อยากจะค้านบอกว่าไม่มีทาง แต่ก็เพราะด้วยบางอย่างที่อุดปากเขาอยู่ มันก็ทำให้นายแพทย์คนนั้นยิ้มให้กับวิทย์
"ถ้าคุณวิทย์จะรอก่อนก็ได้ครับ ยังไงผมก็ได้จัดการเรื่องเชื้อไว้แล้ว มีผู้บริจาคบางคนที่เข้าเกณฑ์ที่คุณวิทย์เคยบอกไว้ ผมก็เอาเก็บไว้อย่างดีครับมีอยู่สามคนครับ ที่ผมคิดว่าคุณวิทย์น่าจะสนใจแล้วเราจะผสมไว้เพื่อทำตามความต้องการของคุณวิทย์น่ะครับ"
"ผมอยากให้หมอลองตรวจเชื้อของผมดูอีกครั้ง"
วิทย์ดูจะกระตือรือร้น ที่จะให้เขาตรวจ ทั้งที่ปรกติแล้วจะเกี่ยง และให้วิทย์ไปจัดการรีดน้ำเชื้อของตัวเองมา ผลคือมักจะไม่ได้...สำเร็จน้อยมาก จนวิทย์ถึงถอดใจใช้เชื้อที่มีคนบริจาคมา แต่ก็มีระบุคุณสมบัติตัวผู้บริจาคไว้ด้วย ซึ่งก็หายากและพรีเมี่ยมมาก แต่ในโลกที่ใช้เงินขับเคลื่อนแบบนี้แค่เงินถึงเสียอย่าง อะไรที่เป็นไปไม่ได้มันก็เป็นไปได้
"ได้ครับ"
ม่านไหมฟังทุกอย่างและทำตามคำสั่งไปตามอัตโนมัติ ใบหน้าของเธอนิ่งเฉย ดูไม่ตื่นเต้นดีใจอะไรทั้งสิ้น กับการที่จะมีทายาทให้กับสามี ที่จะเปรียบเสมือนกับโซ่ทองคล้องใจระหว่างเขาและเธอ
ม่านไหมลอบถอนใจ ภาวนาอยากให้วิทย์เลื่อนเวลานี้ไปอีก ออกไปอีก...........................
เธอยังทำใจไม่ได้จริงๆ
ใบหน้าของแสนผุดขึ้นมาในห้วงนึก
สาวน้อยยิ่งต้องกลั้นน้ำตา
ถ้าเธอต้องอุ้มท้องให้กับลูกของใครสักคน เธอก็อยากให้เป็น...............................
ลัดดาลอบขึ้นมาชั้นบน...เธอวางแผนมาอย่างดี ว่าวันนี้พร้อมที่จะบอกกับวิทย์ เกี่ยวกับข่าวดี...เธอมองซ้ายขวาก่อนจะเร่งฝีเท้า...มันปลอดคนเหมือนทุกทีเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องของวิทย์โดยไม่ต้องเคาะ เวลานี้...วิทย์ยังอยู่ในห้องทำงาน เธอจะนอนแก้ผ้ารอเขา...แล้วอมให้เขาแตกสักรอบ ก่อนจะบอกกับสิ่งที่เธอตั้งใจจะขึ้นมาบอกเขาจะดีใจไหมนะ? หรือจะมีอาการยังไง...มันก็สุดจะเดาแต่เธอเชื่อแน่ล่ะว่านายท่านจะไม่ทิ้งเธอ ลัดดาหัวเราะคิกคัก เมื่อนึกไปถึงตอนที่เธอมีทุกอย่าง เขี่ยคุณผู้หญิงคนเก่าทิ้งไปเสีย...เธอจะก้าวขึ้นมาเป็นเมียของเขาแทน จะไม่มีใครเรียกเธอว่าอีลัดดาอีกแล้ว ต่อไปนี้ทุกคนจะเรียกเธอว่าคุณลัดดารอไม่นานวิทย์ก็ขึ้นมา เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วก็พบกับเซอร์ไพรส์ เป็นนางบำเรอที่นอนอะร้าอร่ามอยู่บนเตียง หล่อนอ้าขา แล้วชักนิ้วเข้าออกให้เขาดู พลางครวญเสียงกระเส่า“คุณท่านขา ผัวขา เมียนอนเปียกรอนานแล้ว อ๊ะ อ๊า”“ร่านจริงๆ อา...”เขาเห็นภาพนั้นก็ชูหัวขึ้นสู้โดยไม่ต้องปลุกเร้ามากมายนัก กลีบของหล่อนอ้า...กลืนนิ้วสองนิ้วของหล่อนที่กำลังสอดเข้าออก น้ำหวานใสเยิ้มลงมาตามง่ามขา เขาแก้กางเกงแล้วสอดเสียบเข้า
ม่านไหมกลับมาจากโรงพยาบาลในวันถัดมา วิทย์ถามถึงวิธีการและขั้นตอน เธอตอบเขาไป...ตามที่เรียนรู้มาจากอินเตอร์เน็ต ดีที่เขาไม่ซักเธอมาก เขาเอื้อมมือมาจับท้องน้อยของเธอแล้วยิ้มกริ่ม ม่านไหมรับรองกับเขาว่า ทายาทของเขาจะกำเนิดมาในครรภ์ของเธอแล้วแน่ๆ และเธอจะดูแลเขาให้ดีที่สุด“ดีมาก ถ้าหนูไหมท้อง ฉันว่าจะพาหนูไปพักผ่อนที่เมืองนอก นี่ก็ดูไว้อยู่ว่าจะไปที่ไหนดี อยากไปอยู่ไหนล่ะ ฉันว่าจะให้หนูคลอดที่เมืองนอกแล้วค่อยกลับมา...เซอร์ไพรส์คนว่าฉันมีลูกได้ ในวัยนี้”“แล้วแต่คุณท่านค่ะ”เธอเม้มปาก ไปเมืองนอก เธอไม่อยากไป...เธอต้องห่างกับแสนสินะ “แต่ว่าไหมอยากอยู่ที่นี่มากกว่าค่ะ แม่เองก็ไม่ค่อยสบาย ไหมอยากอยู่ดูแลแม่ เรือนกระจกของไหมด้วย ไหมไม่อยากไป ไม่ไปได้ไหมคะ?”“ถ้าอย่างนั้นก็ไปตอนที่ท้องสักสี่ห้าเดือน...”เขายังคงดื้อ ม่านไหมหน้างอไปเลยทันที เธอพยักหน้ารับเงียบๆ จะทำอะไรได้ล่ะนอกจากยอม...เธอเกลียดกรงทองแต่เธอก็สะใจที่เธอได้ทำการบางอย่างกับเขาคนอย่างวิทย์ไม่สมควรจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการเธอลูบหน้าท้องเบาๆ แล้วยิ้มกริ่ม เธอแน่ใจว่าการฉีดเชื้อครั้งนี้จะทำให้เธอมีทายาท...“ต่อไปเดี๋ยวไหมจะ
“วันนี้หมอนัดใช่ไหม” วิทย์นั่งรอภรรยาของเขาในห้องส่วนตัวของหล่อน เอ่ยทักถามขึ้น ม่านไหมลงไปรับประทานอาหารเช้ากับเขาเหมือนทุกวัน แต่วันนี้วิทย์รู้สึกว่าปวดหัวจนลุกไม่ไหวเลยไม่ได้ลงไปรับประทานอาหารเช้ากับหล่อนด้วย จึงมาดักรอหล่อนที่ห้องแทน“เอ่อ...ค่ะ” ใจของหล่อนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เมื่อสามีเอ่ยถามแบบนั้น ดีที่ว่าธุระเรื่องทายาท หลังมานี้วิทย์มอบหมายให้เธอจัดการ เขาแปลกไป...ดูเหนื่อยอ่อนง่าย และปวดหัวบ่อย ช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ เธออยากจะบอกให้เขาไปหาหมอแต่ก็ปากหนัก เอาความนี้ไปปรึกษากับผัวลับอย่างแสน ว่าไม่ทราบว่าวิทย์เป็นอะไร แสนก็ตอบเธอว่าดีแล้วไม่ใช่หรือ ที่เขาเป็นแบบนี้ เขาจะได้แตะต้องเมียไม่ได้เมีย...หน้าของเธอแดงนิดๆ เมื่อนึกถึงแสน...เขากับเธอตอนนี้เรียกได้เต็มปากว่าเมียผัว ยามอยู่ในเรือนกระจกตามลำพัง...เขาสอนสวาทให้เธอบทแล้วบทเล่า...แค่คิดตรงนั้นก็ฉ่ำเปียก...เธอไม่อยากให้ใครซ้ำรอยเขา ตอนแรกหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อวิทย์บอกว่าจะลองเร่งมีทายาทกับเธอด้วยวิธีปรกติ เธอขยะแขยงเขาและรักผัวลับของเธอจนไม่อยากให้เขามาแตะตัว เธอคงจะทนไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่วิทย์กลับไร้เรี่ยวแรง และป่ว
ลัดดามองของในมือพร้อมกับยิ้ม...เธอได้มาแล้ว...แต่เธอจะไม่ให้นังม่านไหมท้องหรอกนะ กับคุณท่านน่ะ เธอจะท้องเสียเองคิดแล้วก็ฮัมเพลงอย่างมีความสุข เธอค่อยๆ มองไปยังบันไดชั้นสองของบ้านที่ทอดไปยังห้องส่วนตัวของประมุกของบ้าน แล้วก็เดินแกมวิ่งขึ้นไป ปลอดคนเวลานี้ ไม่มีใครรู้เห็นการกระทำของเธอยิ่งทำให้ลัดดาประมาทเธอค่อยเปิดประตูห้องของนายท่านเข้าไป อย่างไม่ต้องเคาะทำไมจะต้องเคาะในเมื่อเมียจะเข้าห้องผัว...หล่อนยิ้มนิดๆ ก่อนจะปิดประตูเบาๆ แล้วลงกลอนเสียง เสียงในห้องน้ำบอกว่าวิทย์อยู่ที่ไหน เธอจึงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก แน่ล่ะก่อนขึ้นมาหาวิทย์ นังลัดดาอิ่มหนำมาแล้ว อย่างสะสาใจขาแทบสั่นก็จากคนที่คอยให้คำปรึกษา และให้ยาตัวนี้กับเธอมานั่นแหละ“นายท่านขา”เสียงหวานดังทักขึ้น เมื่อวิทย์ออกมาจากห้องน้ำ เขาก็ตะลึงลานกับภาพที่เห็นบนเตียง ลัดดานอนเปลือยอะร้าอร่ามรอเขาอยู่ หล่อนกำลังเคล้นคลึงเต้าอวบของตัวเอง อีกมือหนึ่งแหวกกลีบฉ่ำออกแล้วนิ้วของหล่อนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้น“โอ...” วิทย์ถึงกับกลืนน้ำลาย แล้วเดินตรงเข้าหาหล่อนเหมือนละเมอ มือของเขาจับไอ้จ้อนของเขาสาวรูดไปด้วย มันยังคงอ่อนต
แสนมองร่างเพรียวสะสวยในชุดกลางคืนสีงาช้า ที่ขับกับผิวผ่องของหล่อน แบบของมันเปิดไหล่ และรัดแนบไปกับรูปร่างงดงามนั่น เน้นอก เอว สะโพกของหล่อนได้อย่างเหมาะเจาะ ชายกระโปรงบานยาวกรุยกราย ยามก้าวเดินม่านไหมราวกับนางพญา เครื่องเพชรเป็นชุดไพลินล้อมด้วยเพชรน้ำงาม เข้าชุดกันทั้งต่างหู สร้อยคอ และสร้อยแขน รวมถึงเครื่องประดับผม เสริมส่งให้คนใส่ดูล้ำค่า แพรวพราวดุจดั่งเจ้าหญิงใช่...ม่านไหมของเขาเหมือนเจ้าหญิงไอ้แสนเห็นหล่อนเดินเคียงมากับ...ประมุกของบ้านแล้วก็ถึงกับแทบจะหยุดหายใจไปชั่วครู่กับความงดงามนั้น หล่อนเองก็ดูจะตกใจที่เขารับหน้าที่เป็นคนขับรถแทนคนขับรถประจำ วิทย์นั้นมองเขาพลางขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไร แสนดีใจที่ตัวเองสวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง วิทย์เลยมองเห็นเขาไม่ค่อยจะชัดนัก คนรับใช้บ้านนี้มีหลายคน บางตำแหน่งก็เวียนเข้าออกบ่อย จนบางคนวิทย์เองก็ไม่เคยเห็น เลยไม่ได้ซักอะไรกับแสนแม้แต่คำเดียว เพราะใจกำลังลอยไปที่งานเลี้ยงและเรื่องที่กำลังกังวลในใจตอนนี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแสนคือคนสวนคนใหม่ที่ขลุกอยู่กับภรรยาวัยสาวของเขามาเกือบสามสี่เดือนนี้ ถ้ารู้...แน่นอนว่าวิทย์
“คืนนี้แต่งตัวสวยๆ นะหนูไหม จริงๆ แล้วไม่อยากไปเลยงานนี้ เฮ้อ...”เสียงบ่นของวิทย์ ทำให้ภรรยาสาวที่กำลังเขี่ยอาหารในจานเล่น ใจล่องลอยไปไกลสะดุ้งน้อยๆ เธอมองมายังเขาก่อนจะกลืนน้ำลาย วิทย์ยังคงพูดต่อเพราะไม่ได้มองหน้าม่านไหม จึงไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจฟังเขาเลย“เพิ่งจะหาย...ยังเพลียอยู่เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร” ถอนใจเฮือกแล้วปรายตามองไปยังสาวใช้...คนพิเศษ ที่วันนี้รับหน้าที่มาดูแลประมุกของบ้านและนายหญิงรับประทานอาหาร“ลัดดาเดี๋ยวไปข้างบนกับฉันหน่อยสิ ไปช่วยเตรียมชุด” เขาสั่งก่อนจะวางช้อนกับส้อม ม่านไหมไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปรกตินั้น ว่าหน้าที่เตรียมชุดให้กับสามีมันควรจะเป็นหน้าที่ของเธอมากว่าสาวใช้เธอยังคงเขี่ยข้าวในจานเล่น มองสามีที่เดินนำสาวใช้ขึ้นไปยังชั้นสอง เธอเม้มปากแน่น แล้วเมื่อคล้อยหลังเขา เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันกลายเป็นสิ่งที่ติดตัวเธอไปแล้ว...ตอนนี้ จากที่ไม่เคยติดโทรศัพท์มาก่อน นั่นก็เพราะเธอจะได้ติดต่อกับใครบางคนได้ตลอดเวลานั่นเองคืนนี้ฉันจะต้องไปงานเลี้ยงกับคุณวิทย์ครับฉันไม่ได้อยากไปเลยนะแสนผมรู้ครับแต่คุณจะต้องไปนะตามหน้าที่หน้าที่...เธอเบื่อ







