9

​“มันเป็นสีม่วง นายแสน สีม่วง”

เสียงหัวเราะแผ่วพลิ้วของม่านไหม ราวกับเสียงระฆังแก้ว ดังสั่นรัวหัวใจไอ้แสน เขายิ้มนิดๆ ก่อนจะยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงว่ายอมแพ้

​“ยอมครับ ผมแพ้คุณนายแล้ว แบบนี้ผมก็ต้องทำตามเดิมพันของเรา” ม่านไหมตาเป็นประกาย ใจเต้นรัวกับเดิมพันนั่น

​เดิมพันที่เมื่อเธอชนะ มันก็เสี่ยงมาก...ถ้าเธอจะลักลอบทำแบบนั้น

​“ใช่ นายแสนจะต้องทำตาม”

​“เมื่อไหร่ครับ”

​คำถามของเขาทำให้ม่านไหมเม้มปากน้อยๆ นั่นสิ เมื่อไหร่ ค้างคืน...จะเป็นไปได้ไหมนะ? ถ้าเธอไปค้างคืนที่อื่น วิทย์จะว่าอะไรไหม จะสงสัยไหม เธอกำลังคิดแผนในใจว่าควรจะทำอย่างไรดี

​“คุณนายออกไปข้างนอก...ค้างคืนได้หรือครับ”

เขาถาม ม่านไหมถอนใจแล้วสั่นหน้า เธอทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรด ที่ใช้ประจำยามมาทำงานในเรือนกระจก โดยมีแสนนั่งขัดสมาธิอยู่บ้างๆ บนพื้นกระเบื้องที่ปูกรุรอบเรือนกระจก

​“นั่นสิ...”

​“คุณวิทย์ไม่มีธุระไปที่ไหนบ้างหรือครับ”

เขาลองยื่นความคิดในการหนีออกจากกรงทองนี้ชั่วคราวให้ม่านไหม หล่อนสั่นหน้า

​“ถ้าพักนี้ก็ไม่มี ถ้าเขาไปไหน ฉันก็ต้องไปด้วย...มันยากถ้าจะปลีกตัวไปคนเดียว หรือขออนุญาตไปไหน เพราะฉันไม่มีเพื่อนที่จะพาไปเที่ยวที่อื่น ฉันมีแต่เขา”

​“อา...”

สีหน้าสลดนั้นดูสิ้นหวังและน่าสงสารจนเขาอยากดึงเธอมากอดจนตัวสั่น ม่านไหมถอนใจ แล้วฝืนยิ้มส่งให้กับแสน

​“มันอาจจะเป็นสิ่งที่ฉันไม่มีวันทำได้จริงหรอกนายแสน เอาเป็นว่า...ถึงฉันจะชนะเดิมพัน แต่ฉันก็พานายแสนไปเลี้ยงข้าวก็แล้วกัน”

​“ไม่สิครับ คุณนายจะต้องได้ออกไป คนชนะจะต้องได้สิ่งนั้น”

เขานิ่งไป ก่อนจะช่วยเธอคิดวางแผน...ก่อนจะหรี่ตาลง แล้วยิ้มนิดๆ

​“จริงสิครับ ถ้าคุณวิทย์ไม่กลับบ้าน ก็จะไม่รู้ใช่ไหมครับว่าคุณนายไม่อยู่บ้าน”

​“ก็...ถ้าเราออกไปเงียบๆ ทางประตูหลัง ไม่ใช้รถของที่นี่ก็ไม่มีใครเห็น ด้านหลังรั้วกล้องวงจรปิดเสียอยู่ตัวหนึ่ง ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ซ่อมเลย”

ม่านไหมบอกกับเขา จริงๆ เธอเคยแอบหนีออกไปข้างนอกหนหนึ่ง และกล้องวงจรปิดนั้นเธอก็เป็นคนพังมันเอง เวรยามไม่ได้มีตรงจุดนั้น เหมือนจุดบอดของคฤหาสน์เลยก็ว่าได้ แต่ก็ไม่มีใครสนใจเพราะรั้วติดกับคลอง ความอัดอั้นที่หนีออกไปครานั้นม่านไหมก็เพียงแค่หนีไปเล่นน้ำคลอง...ใช่ เธอทำแค่นั้น ไม่กล้าออกไปไกลบ้านหรอก แล้วก็ย่องกลับเข้ามา ใจเต้นเกือบตายที่ทำลงไป เพราะกลัวว่าเขาจะรู้แล้วทำร้ายเธอหรือฟ้องมารดา โทสะของสามีทำให้เธอหวาดกลัว โทสะของมารดายิ่งทำให้ม่านไหมกลัวกว่า...

​“อืม...”

แสนยังคงคิด ว่าจะทำอย่างไรวิทย์ถึงจะไม่กลับบ้าน ม่านไหมเองก็นิ่งคิดไปเหมือนกัน ว่าทำอย่างไรจะหาข้ออ้างไปจากที่นี่ได้ ถ้าเธอทำได้...มันจะมีความสุขขนาดไหนกันนะ เธออยากมีความสุขบ้าง อยากมีบ้าง...ใจของม่านไหมร่ำร้อง

​“แล้วถ้าคุณวิทย์ป่วยล่ะครับ”

แสนหรี่ตาลง เขาพอจะรู้ว่าจะทำอย่างไรดี เขาถึงจะลาวงการ แต่เพื่อนของเขาก็ยังมี ติดต่อได้ เรียกใช้ได้

​“แสนหมายความว่ายังไง?”

​“เอาน่ะครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ เอ่อ...ให้คุณวิทย์นอนป่วยสักวันสองวัน เพื่อที่คุณนายจะได้ออกไปค้างข้างนอก”

​“หืม” หล่อนทำตาโต ขณะที่เขายิ้ม แล้วถามซ้ำ

​“คุณนายจะว่ายังไง แค่ป่วย...นิดหน่อย ผมจัดการให้ได้”

​เธอพยักหน้า ไม่รู้ล่ะว่านายแสนจะทำยังไง แต่ว่า...เธอก็ไม่ได้เดือดร้อนใจอะไรถ้าวิทย์ป่วย...เธอรู้สึกอยากให้เขาเป็นยิ่งกว่าป่วยด้วยซ้ำ

​ทำไมเธอคิดอย่างนั้นกันนะ...

​ม่านไหมเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดถูกในใจกำลังทุ่มเถียงกัน ว่าเธอไม่ควรคิดแบบนี้กับคนที่เป็นสามีและเหมือนเจ้าชีวิตของเธอ