로그인공유
10
게시일:
2026-06-19 12:39:02“อืม...ซี๊ด...อา”
เสียงครางดังลั่นเมื่อตรงส่วนชายถูกป้อนเข้าไปในโพรงปากร้อนอบอุ่นของลัดดา หล่อนคุกเข่าต่อหน้าเขา ในห้องน้ำ...และกำลังจัดความสุขให้เขาอย่างถึงแก่น
มือของวิทย์จับตรงท้ายทอยหล่อน แล้วตอกสาวความแข็งของตัวเองกับปากหล่อน ไม่กี่ทีก็พุ่งออกมาทะลัก...หล่อนทำให้สมรรถภาพของเขากลับมา หล่อนมีสมุนไพรมาให้เขา...และมันก็ใช้ได้...หึๆ เขาอาจจะใช้วิธีธรรมชาติกับม่านไหมสักหน เรื่องลูก...แต่ตอนนี้เขากำลังติดอกติดใจลัดดาอย่างมาก ใจใฝ่หาแต่หล่อน เมียวัยรุ่นที่ตนเคยรักที่สุดตอนนี้เขาเลือนหล่อนไปชั่วคราว
“อื้ม...”
หล่อนกลืนน้ำขุ่นขาวลงไปจนหมด พร้อมกับช้อนตามองเขา หล่อนเองก็อยาก...จนแฉะไปหมด แต่รู้ล่ะว่าเรียกร้องอะไรจากชายแก่อ่อนเปียกคนนี้ยากนัก ก็จำต้องยิ้มหวานส่งให้เขา แล้วเอ่ยเสียงอ้อน
“มีความสุขไหมคะคุณท่าน”
“ที่สุดจ้ะ”
เขาประคองหล่อนขึ้นมาแล้วจูบหน้าผากมน กอดหล่อนแล้วหอมแก้ม ลัดดารู้ว่าสักพักหล่อนก็จะได้...สิ่งตอบแทนกับที่หล่อนลงทุนใช้ปากให้เขาเสร็จสมถึงใจ
เขาโอบเอวหล่อนออกมาด้านนอกห้อง ก่อนจะเปิดลิ้นชักออกและหยิบถุงสีแดงส่งให้กับหล่อน สีหน้าของวิทย์เกลื่อนไปด้วยร่องรอยความพึงพอใจ ยามมองหน้าสาวใช้ที่เขายกหล่อนเป็นนางบำเรอลับ ตั้งแต่วันนั้นที่ได้หล่อน เขาก็เรียกหล่อนขึ้นมา...แน่นอนว่าเรื่องนี้ให้ใครรู้ไม่ได้ เพราะมันจะเสียการปกครองและเขาเองก็เกรงใจม่านไหมเพราะอย่างไรก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมีย
“อะไรคะ”
“เปิดดูสิจ๊ะ ชอบไหม”
“โอ้...”
ลัดดาเชื่อแล้วว่านายท่านเป็นเจ้าบุญทุ่ม ถ้าถูกใจก็จ่ายไม่อั้น และจากที่หล่อนประเมินจากสายตา สร้อยทองเส้นนี้ไม่น่าจะต่ำกว่าหนึ่งบาท
“เก็บๆ ไว้ให้ดีๆ นะ”
เขาลูบผมหล่อนอย่างเอ็นดู ลัดดากอดเอวเขาแล้วซบหน้าอย่างอ้อนๆ หล่อนทำตัวราวนางทาส ทาสสวาท น่ารักน่าเอ็นดู แน่ล่ะว่ามันเอาชนะใจของชายแก่ได้ ยิ่งคนที่ชอบคนเยินยอ คนยกย่องอยู่ตลอดเวลาอย่างวิทย์ด้วยแล้ว การที่หล่อนทำแบบนี้ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกดี
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ที่คุณท่านกรุณาหนู”
“จ้ะ ลงไปก็ระวังอย่าให้ใครเห็นล่ะ”
“ค่ะ”
อยากจะทำหน้าเง้า สะบัดสะบิ้งใส่ แต่ก็ข่มใจไว้ ลัดดาจะต้องรับบทสาวรับใช้ทาสสวาทผู้อ่อนน้อม เร่าร้อน และน่ารัก และก็ตีบทแตกเสียด้วยสิ นายท่านกำลังเริ่มหลงเธอ...จนถึงขั้นบางทีเผลอพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเมีย..หล่อนเริ่มจับได้ว่า เขากับเมียวัยรุ่นคนสวยนั้น ไม่มีอะไรกันเลยด้วยซ้ำ และตอนนี้วิทย์ก็เริ่มหลงเธอ ถึงตรงนั้นเขาจะอ่อนบ้าง แข็งบ้างจนเธอต้องหาตัวช่วยมาให้ และตัวช่วยของพ่อเลี้ยงเธอ มันก็ทำให้วิทย์แข็งขึ้นได้เสียด้วยสิ และด้วยลีลาชั้นเชิงของเธอ มันก็ทำให้เขาติดหนึบ
เอาน่ะเติมให้ไม่เต็ม และต้องแสดงว่าสุขเสียวหลงเขา ก็เพียงแค่ละคร ให้เขามั่นใจว่าตัวเองนั้นเป็นยอดชาย หึ!
อีลัดดากินไม่อิ่ม ก็ต้องหาของกินสิ
แล้วเป้าหมายที่เธออยากกิน
เธอหรี่ตาลง เมื่อเดินสวนกับแสนที่ห้องครัว เขาเข้ามารับประทานอาหารเย็น และคุยกับแม่ครัว...ดูเหมือนว่าจะคุยเกี่ยวกับเรื่องของนายท่าน เธอจึงแกล้งหยุดทำนี่ทำนั่นเพื่อรอฟังว่าเขาจะคุยอะไร เพราะเขาดูสนิทกับม่านไหมมาก
“อ๋อ...อย่างนั้นหรือ?”
“ครับป้าพิม เดี๋ยวมะรืนผมจะเอามาให้นะครับ ป้าก็เอาผสมใส่ในข้าวต้มปรกตินี่เลย”
“ได้ๆ เดี๋ยวทำให้ ว่าแต่ว่าสูตรยาสมุนไพรอะไรนี่ มันดีจริงๆ ใช่ไหมนั่นน่ะพ่อแสน”
“ดีจริงครับ ผมรับรองได้เลย”
“เอ่อๆ เดี๋ยวป้าจัดการให้ ว่าจะทำข้าวต้มปลากะพงขึ้นโต๊ะให้กับคุณท่านอยู่พอดี เห็นคุณวิทย์บ่นอยากกิน”
“ครับ” แสนยิ้มนิดๆ นัยน์ตาคมดุหลุบลงซ่อนประกายบางอย่างไว้มิดเม้น
“อุ๊ย”
เสียงหวานอุทานด้านหลังเขา พร้อมกับอะไรบางอย่างมาปะทะร่างของเขา ทำให้แสนหันขวับไปมอง ทางนั้นทำตาโตมองเขาแล้วยิ้มหวาน ก่อนจะเอามือปิดปาก...อย่างมีจริต
“ขอโทษค่ะพี่แสน หนูซุ่มซ่ามไปหน่อย”
“ไม่เป็นไร”
เขาว่าแล้วเดินก้าวยาวๆ ออกมาจากห้องครัว โดยมีลัดดาเดินตามเขามา ทำให้แสนหันมามองหล่อน พลางหรี่ตาลงก่อนจะถามเสียงห้วน
“ตามมาทำไม มีอะไร?”
“เอ่อ...”
ทำไมจะต้องดุขนาดนั้นกันนะ สายตาของเขาทำให้ลัดดาหนาวเยือกขึ้นมาวูบหนึ่ง...มันเหมือนสายตาของเสือ...ที่พร้อมจะฆ่าเหยื่อของมัน
“ฉันก็แค่แบบว่า อยากจะคุยกับพี่แสนบ้าง ฉันเห็นพี่แสนไปทำงานที่เรือนกระจกกับคุณม่านไหม มีแต่ดอกไม้เมืองนอกสวยๆ ฉันอยากเห็น...เลยจะถามว่าถ้าจะผ่านแวะไปแถวนั้นบ้างจะเป็นไรไหม ฉันแค่อยากเห็นดอกไม้เมืองนอกของจริงสวยๆ เท่านั้นจ้ะพี่”
“ที่นั่นไม่ให้ใครไปป้วนเปี้ยน” เขาว่าเสียงขรึมๆ
“ทางที่ดีก็อย่าผ่านไปยุ่งดีกว่านะ คุณท่านหวงที่ตรงนั้นมาก เพราะทำให้กับคุณนาย ขืนใครไปยุ่งเกะกะ ทำของเสียของพังฉิบหายขึ้นมา มีชีวิตเดียวก็ไม่พอนะลัดดาที่จะโดนลงโทษ”
“โอ๊ย กับฉันอะคุณท่านไม่ได้ห้ามขนาดนั้นหรอกมั้ง”
เผลอหลุดปากออกไป ตามประสาคนที่กำลังคิดว่าตัวเองมีความสำคัญกับประมุกของบ้าน ทำให้แสนมองจ้องหล่อน เขากำลังสงสัยอะไรบางอย่างเกี่ยวกับลัดดา สาวใช้คนใหม่นี่...จริงสิ...เขาเห็นหล่อนป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้กับวิทย์บ่อยๆ ที่เขาเห็นเพราะเขามักจะชอบแอบไปดูความเคลื่อนไหวของวิทย์ อย่างเงียบๆ ถ้ามีโอกาส แน่ล่ะ ทุกครั้ง เขาก็มักจะเห็นหล่อน เคียงข้างรับใช้ในฐานะสาวใช้คนโปรด
เขากำลังคิดถึงคำที่ป้าพิมบ่นเมื่อวันก่อน ว่านังลัดดาชอบอู้งานไปเกาะคอยรับใช้คุณวิทย์ จะเรียกใช้ให้หยิบจับอะไรตามหน้าที่ของหล่อนที่ควรจะอยู่ช่วยในครัว ก็ไม่ได้ ต้องเปลี่ยนกับนังสุแทน เพราะคุณวิทย์ให้นังลัดดาไปช่วยปัดกวาดเช็ดถูห้องส่วนตัว...สลับหน้าที่กันเสียอย่างนั้น แล้วลัดดาก็ใช่จะทำงานดี เพราะทำไม่สะอาดต้องมาทำย้อนกันอีกรอบ เพราะคุณแม่บ้านคอยเช็คดู
บ่นเจ้าตัวตรงๆ ไป ลัดดาก็ดูจะไม่สะทกสะท้านแล้วก็อ้างท่าน
แปลก...
วิทย์ดูเอ็นดูหล่อนอย่างน่าประหลาด
เขากวาดตามองหล่อนอีกรอบ หน้าตา หุ่นอันเย้ายวน การชายหูชายตาวับวาวของหล่อน แถมด้วยเครื่องแบบคนใช้ที่รัดรึงบางส่วนจนมันเด่นนูน ส่วนที่คนอื่นเค้าใส่ยาวแม่คนนี้ก็ใส่สั้น...ดูยังไงลัดดาก็ไม่น่าเอ็นดู น่าจะพาไปดูเอ็นมากกว่า...
“เพราะคุณท่านเอ็นดูเอ็งงั้นรึ ลัดดา”
“แหม...” หล่อนยักไหล่ แล้วยิ้มยั่ว พร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน “ก็คงจะเหมือนที่คุณนายเอ็นดูพี่แสนมั้ง”
แกล้งว่าหยั่งเชิง...หล่อนก็สงสัยในความสัมพันธ์ของม่านไหมกับคนสวนสุดหล่อเหมือนกัน จะอย่างไรก็ผู้หญิง ผู้ชาย ขลุกกันสองต่อสองแบบนั้น...ไม่ใครก็ใครคงจะเผลอใจกันบ้าง...
ตาคมเป็นประกายวูบไหวเพียงเล็กน้อย แล้วก็นิ่งสงบ เขามองจ้องหล่อนแล้วกอดอก พร้อมกับยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม
“หึๆ พี่คงไม่กล้าคิดอะไรกับคุณนายหรอก เธอสวยน่ารักใจดียิ่งกว่านางฟ้า น่าเคารพและน่าปกป้อง แต่ถ้าเป็นเอ็งนะลัดดา...พี่ก็...คงจะอยากคิดอะไรต่อมิอะไรด้วย”
เขามองต่ำมาที่หน้าอกหล่อน แล้วมองเลยลงไปอีก ลัดดาถึงกับตัวร้อนผ่าว...บางส่วนฉ่ำขึ้นมาทันทีแค่สายตาคมกริบนั้นมอง
อีลัดดาคืนนี้มึงได้แน่ๆ
หล่อนคิดในใจ...แล้วเมื่อแสนหันหลังเดินนำไปที่บ้านพัก เธอก็เดินตามไปติดๆ
ประตูห้องของเขาปิดลงเมื่อลัดดาเข้าไปในบ้านพักหลังน้อยเรียบร้อยแล้ว
ไฟปิดมืดอยู่แบบนั้น...เหมือนจะบอกว่าเจ้าของบ้านพักนั้นได้พักผ่อนแล้ว
ทว่า...
คืนนี้กว่าเจ้าของห้องจะได้พักก็น่าจะกินเวลานานเกือบค่อนคืน
최신 챕터
ลักลอบ 19
ลัดดาลอบขึ้นมาชั้นบน...เธอวางแผนมาอย่างดี ว่าวันนี้พร้อมที่จะบอกกับวิทย์ เกี่ยวกับข่าวดี...เธอมองซ้ายขวาก่อนจะเร่งฝีเท้า...มันปลอดคนเหมือนทุกทีเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องของวิทย์โดยไม่ต้องเคาะ เวลานี้...วิทย์ยังอยู่ในห้องทำงาน เธอจะนอนแก้ผ้ารอเขา...แล้วอมให้เขาแตกสักรอบ ก่อนจะบอกกับสิ่งที่เธอตั้งใจจะขึ้นมาบอกเขาจะดีใจไหมนะ? หรือจะมีอาการยังไง...มันก็สุดจะเดาแต่เธอเชื่อแน่ล่ะว่านายท่านจะไม่ทิ้งเธอ ลัดดาหัวเราะคิกคัก เมื่อนึกไปถึงตอนที่เธอมีทุกอย่าง เขี่ยคุณผู้หญิงคนเก่าทิ้งไปเสีย...เธอจะก้าวขึ้นมาเป็นเมียของเขาแทน จะไม่มีใครเรียกเธอว่าอีลัดดาอีกแล้ว ต่อไปนี้ทุกคนจะเรียกเธอว่าคุณลัดดารอไม่นานวิทย์ก็ขึ้นมา เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วก็พบกับเซอร์ไพรส์ เป็นนางบำเรอที่นอนอะร้าอร่ามอยู่บนเตียง หล่อนอ้าขา แล้วชักนิ้วเข้าออกให้เขาดู พลางครวญเสียงกระเส่า“คุณท่านขา ผัวขา เมียนอนเปียกรอนานแล้ว อ๊ะ อ๊า”“ร่านจริงๆ อา...”เขาเห็นภาพนั้นก็ชูหัวขึ้นสู้โดยไม่ต้องปลุกเร้ามากมายนัก กลีบของหล่อนอ้า...กลืนนิ้วสองนิ้วของหล่อนที่กำลังสอดเข้าออก น้ำหวานใสเยิ้มลงมาตามง่ามขา เขาแก้กางเกงแล้วสอดเสียบเข้า
ลักลอบ 18
ม่านไหมกลับมาจากโรงพยาบาลในวันถัดมา วิทย์ถามถึงวิธีการและขั้นตอน เธอตอบเขาไป...ตามที่เรียนรู้มาจากอินเตอร์เน็ต ดีที่เขาไม่ซักเธอมาก เขาเอื้อมมือมาจับท้องน้อยของเธอแล้วยิ้มกริ่ม ม่านไหมรับรองกับเขาว่า ทายาทของเขาจะกำเนิดมาในครรภ์ของเธอแล้วแน่ๆ และเธอจะดูแลเขาให้ดีที่สุด“ดีมาก ถ้าหนูไหมท้อง ฉันว่าจะพาหนูไปพักผ่อนที่เมืองนอก นี่ก็ดูไว้อยู่ว่าจะไปที่ไหนดี อยากไปอยู่ไหนล่ะ ฉันว่าจะให้หนูคลอดที่เมืองนอกแล้วค่อยกลับมา...เซอร์ไพรส์คนว่าฉันมีลูกได้ ในวัยนี้”“แล้วแต่คุณท่านค่ะ”เธอเม้มปาก ไปเมืองนอก เธอไม่อยากไป...เธอต้องห่างกับแสนสินะ “แต่ว่าไหมอยากอยู่ที่นี่มากกว่าค่ะ แม่เองก็ไม่ค่อยสบาย ไหมอยากอยู่ดูแลแม่ เรือนกระจกของไหมด้วย ไหมไม่อยากไป ไม่ไปได้ไหมคะ?”“ถ้าอย่างนั้นก็ไปตอนที่ท้องสักสี่ห้าเดือน...”เขายังคงดื้อ ม่านไหมหน้างอไปเลยทันที เธอพยักหน้ารับเงียบๆ จะทำอะไรได้ล่ะนอกจากยอม...เธอเกลียดกรงทองแต่เธอก็สะใจที่เธอได้ทำการบางอย่างกับเขาคนอย่างวิทย์ไม่สมควรจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการเธอลูบหน้าท้องเบาๆ แล้วยิ้มกริ่ม เธอแน่ใจว่าการฉีดเชื้อครั้งนี้จะทำให้เธอมีทายาท...“ต่อไปเดี๋ยวไหมจะ
ลักลอบ 17
“วันนี้หมอนัดใช่ไหม” วิทย์นั่งรอภรรยาของเขาในห้องส่วนตัวของหล่อน เอ่ยทักถามขึ้น ม่านไหมลงไปรับประทานอาหารเช้ากับเขาเหมือนทุกวัน แต่วันนี้วิทย์รู้สึกว่าปวดหัวจนลุกไม่ไหวเลยไม่ได้ลงไปรับประทานอาหารเช้ากับหล่อนด้วย จึงมาดักรอหล่อนที่ห้องแทน“เอ่อ...ค่ะ” ใจของหล่อนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เมื่อสามีเอ่ยถามแบบนั้น ดีที่ว่าธุระเรื่องทายาท หลังมานี้วิทย์มอบหมายให้เธอจัดการ เขาแปลกไป...ดูเหนื่อยอ่อนง่าย และปวดหัวบ่อย ช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ เธออยากจะบอกให้เขาไปหาหมอแต่ก็ปากหนัก เอาความนี้ไปปรึกษากับผัวลับอย่างแสน ว่าไม่ทราบว่าวิทย์เป็นอะไร แสนก็ตอบเธอว่าดีแล้วไม่ใช่หรือ ที่เขาเป็นแบบนี้ เขาจะได้แตะต้องเมียไม่ได้เมีย...หน้าของเธอแดงนิดๆ เมื่อนึกถึงแสน...เขากับเธอตอนนี้เรียกได้เต็มปากว่าเมียผัว ยามอยู่ในเรือนกระจกตามลำพัง...เขาสอนสวาทให้เธอบทแล้วบทเล่า...แค่คิดตรงนั้นก็ฉ่ำเปียก...เธอไม่อยากให้ใครซ้ำรอยเขา ตอนแรกหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อวิทย์บอกว่าจะลองเร่งมีทายาทกับเธอด้วยวิธีปรกติ เธอขยะแขยงเขาและรักผัวลับของเธอจนไม่อยากให้เขามาแตะตัว เธอคงจะทนไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่วิทย์กลับไร้เรี่ยวแรง และป่ว
ลักลอบ 16
ลัดดามองของในมือพร้อมกับยิ้ม...เธอได้มาแล้ว...แต่เธอจะไม่ให้นังม่านไหมท้องหรอกนะ กับคุณท่านน่ะ เธอจะท้องเสียเองคิดแล้วก็ฮัมเพลงอย่างมีความสุข เธอค่อยๆ มองไปยังบันไดชั้นสองของบ้านที่ทอดไปยังห้องส่วนตัวของประมุกของบ้าน แล้วก็เดินแกมวิ่งขึ้นไป ปลอดคนเวลานี้ ไม่มีใครรู้เห็นการกระทำของเธอยิ่งทำให้ลัดดาประมาทเธอค่อยเปิดประตูห้องของนายท่านเข้าไป อย่างไม่ต้องเคาะทำไมจะต้องเคาะในเมื่อเมียจะเข้าห้องผัว...หล่อนยิ้มนิดๆ ก่อนจะปิดประตูเบาๆ แล้วลงกลอนเสียง เสียงในห้องน้ำบอกว่าวิทย์อยู่ที่ไหน เธอจึงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก แน่ล่ะก่อนขึ้นมาหาวิทย์ นังลัดดาอิ่มหนำมาแล้ว อย่างสะสาใจขาแทบสั่นก็จากคนที่คอยให้คำปรึกษา และให้ยาตัวนี้กับเธอมานั่นแหละ“นายท่านขา”เสียงหวานดังทักขึ้น เมื่อวิทย์ออกมาจากห้องน้ำ เขาก็ตะลึงลานกับภาพที่เห็นบนเตียง ลัดดานอนเปลือยอะร้าอร่ามรอเขาอยู่ หล่อนกำลังเคล้นคลึงเต้าอวบของตัวเอง อีกมือหนึ่งแหวกกลีบฉ่ำออกแล้วนิ้วของหล่อนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้น“โอ...” วิทย์ถึงกับกลืนน้ำลาย แล้วเดินตรงเข้าหาหล่อนเหมือนละเมอ มือของเขาจับไอ้จ้อนของเขาสาวรูดไปด้วย มันยังคงอ่อนต
ลักลอบ 15
แสนมองร่างเพรียวสะสวยในชุดกลางคืนสีงาช้า ที่ขับกับผิวผ่องของหล่อน แบบของมันเปิดไหล่ และรัดแนบไปกับรูปร่างงดงามนั่น เน้นอก เอว สะโพกของหล่อนได้อย่างเหมาะเจาะ ชายกระโปรงบานยาวกรุยกราย ยามก้าวเดินม่านไหมราวกับนางพญา เครื่องเพชรเป็นชุดไพลินล้อมด้วยเพชรน้ำงาม เข้าชุดกันทั้งต่างหู สร้อยคอ และสร้อยแขน รวมถึงเครื่องประดับผม เสริมส่งให้คนใส่ดูล้ำค่า แพรวพราวดุจดั่งเจ้าหญิงใช่...ม่านไหมของเขาเหมือนเจ้าหญิงไอ้แสนเห็นหล่อนเดินเคียงมากับ...ประมุกของบ้านแล้วก็ถึงกับแทบจะหยุดหายใจไปชั่วครู่กับความงดงามนั้น หล่อนเองก็ดูจะตกใจที่เขารับหน้าที่เป็นคนขับรถแทนคนขับรถประจำ วิทย์นั้นมองเขาพลางขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไร แสนดีใจที่ตัวเองสวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง วิทย์เลยมองเห็นเขาไม่ค่อยจะชัดนัก คนรับใช้บ้านนี้มีหลายคน บางตำแหน่งก็เวียนเข้าออกบ่อย จนบางคนวิทย์เองก็ไม่เคยเห็น เลยไม่ได้ซักอะไรกับแสนแม้แต่คำเดียว เพราะใจกำลังลอยไปที่งานเลี้ยงและเรื่องที่กำลังกังวลในใจตอนนี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแสนคือคนสวนคนใหม่ที่ขลุกอยู่กับภรรยาวัยสาวของเขามาเกือบสามสี่เดือนนี้ ถ้ารู้...แน่นอนว่าวิทย์
ลักลอบ 14
“คืนนี้แต่งตัวสวยๆ นะหนูไหม จริงๆ แล้วไม่อยากไปเลยงานนี้ เฮ้อ...”เสียงบ่นของวิทย์ ทำให้ภรรยาสาวที่กำลังเขี่ยอาหารในจานเล่น ใจล่องลอยไปไกลสะดุ้งน้อยๆ เธอมองมายังเขาก่อนจะกลืนน้ำลาย วิทย์ยังคงพูดต่อเพราะไม่ได้มองหน้าม่านไหม จึงไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจฟังเขาเลย“เพิ่งจะหาย...ยังเพลียอยู่เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร” ถอนใจเฮือกแล้วปรายตามองไปยังสาวใช้...คนพิเศษ ที่วันนี้รับหน้าที่มาดูแลประมุกของบ้านและนายหญิงรับประทานอาหาร“ลัดดาเดี๋ยวไปข้างบนกับฉันหน่อยสิ ไปช่วยเตรียมชุด” เขาสั่งก่อนจะวางช้อนกับส้อม ม่านไหมไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปรกตินั้น ว่าหน้าที่เตรียมชุดให้กับสามีมันควรจะเป็นหน้าที่ของเธอมากว่าสาวใช้เธอยังคงเขี่ยข้าวในจานเล่น มองสามีที่เดินนำสาวใช้ขึ้นไปยังชั้นสอง เธอเม้มปากแน่น แล้วเมื่อคล้อยหลังเขา เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันกลายเป็นสิ่งที่ติดตัวเธอไปแล้ว...ตอนนี้ จากที่ไม่เคยติดโทรศัพท์มาก่อน นั่นก็เพราะเธอจะได้ติดต่อกับใครบางคนได้ตลอดเวลานั่นเองคืนนี้ฉันจะต้องไปงานเลี้ยงกับคุณวิทย์ครับฉันไม่ได้อยากไปเลยนะแสนผมรู้ครับแต่คุณจะต้องไปนะตามหน้าที่หน้าที่...เธอเบื่อ
