ตอนที่ 1 : ลิขิต [4]

ตอนที่ 1 : ลิขิต [4]

หากไม่เพราะต้องกลับจวนของท่านพ่อเพื่อผ่านพิธีปักปิ่น นางคงไม่ยินยอมกลับมาที่ลั่วหยางอย่างแน่นอน

เซียวม่านหลิวค่อยๆ เช็ดเศษหินออกจากบาดแผล ก่อนจะกลั้นใจฉีกชายเสื้อเพื่อนำมาพันกับมือเพื่อห้ามเลือด แต่แผลรอยหนึ่งบนมือขวากลับลึกยิ่ง เพียงแค่ครู่เดียวเลือดก็ไหลซึมออกมาจนชุ่มโชก นางกัดฟันกลั้นใจผลักประตูบานใหญ่บ้านนั้น มันกลับไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย แม้ว่าสุสานของเชื้อพระวงศ์ส่วนใหญ่จะเป็นสุสานที่ปิดตาย กระนั้นแล้วก็ยังต้องมีทางออกเล็กๆ สำหรับช่างฝีมือที่ใช้หลบหนียามถูกฝังทั้งเป็น ดังนั้นย่อมมีทางออกสำหรับนางอย่างแน่นอน

แต่นางไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ออกแบบสุสานแห่งนี้ ส่วนมากแล้วแบบผังของสุสานของราชวงศ์จะมีไม่กี่แบบที่แสดงเอกลักษณ์อันโดดเด่นของช่างหลวง อย่างน้อยก็จะมีลวดลายที่แสดงถึงตัวตนของผู้สร้าง น่าเสียดายที่นางศึกษาแผนผังจากบิดามาไม่น้อย กลับไม่คุ้นกับรูปแบบของที่นี่เลยสักส่วน

สุสานของเชื้อพระวงศ์โดยมากจะถูกสร้างจากช่างมีฝีมือของลั่วหยาง แม้ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปก็ยังมีผู้สืบทอดต่อๆ กันมา ทว่ายามนี้คิดไปก็เท่านั้น ยามนี้นางจึงต้องใช้มือทั้งสองข้างคลำตามผนังไปทั่ว

พื้นผิวของผนังหินแผ่ไอเย็นเยียบแทรกซึมมาที่ฝ่ามือน้อยๆ ของนาง ปลายนิ้วเรียวมนกดคลำไปทีละชุ่น[1] อย่างใจเย็น สังเกตจากที่นางยังหายใจได้คล่องก็แสดงว่าที่แห่งนี้ยังมีรูระบายอากาศ นางจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้

ทันใดนั้นปลายนิ้วของนางก็กดโดนรูปสลักนูนต่ำรูปหนึ่งจนได้ยินเสียงคล้ายแม่กุญแจถูกไข

กึกๆๆ

นางหันหลังกลับ ใบหน้าที่เครียดเคร่งพลันปรากฏรอยยิ้มโล่งใจขึ้น เซียวม่านหลิวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังประตูที่ค่อยๆ เปิดอ้า โดยไม่ทันสังเกตว่าโลหิตของนางกำลังซึมหายไปในภาพสลักนูนต่ำของผนังหิน ใบหน้าขององครักษ์หินแกะสลักคล้ายปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ

เมื่อก้าวผ่านประตูบานใหญ่เข้าไปด้านใน คบเพลิงโดยรอบก็สว่างพรึ่บ เซียวม่านหลิวสะดุ้งน้อยๆ ทว่าสิ่งที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้นางขนลุกชูชันไปทั้งตัว

รูปปั้นขนาดเท่าตัวคนจริงๆ นับร้อยวางเรียงรายเต็มห้อง แต่ละตัวคนต่างก็สวมแพรพรรณชั้นดีซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในวังหลวง ลวดลายบางอย่างยังช่วยบ่งบอกสังกัดและยุคสมัยได้อีกด้วย รูปปั้นเหล่านั้นต่างก็ยืนโค้งอย่างสงบนิ่งโดยหันหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง คล้ายกับว่าจำลองการเคารพศพของเจ้านายอย่างไรอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เซียวม่านหลิวคิดอยากรู้อยากเห็นเกินเหตุ เท้าทั้งสองข้างของนางค่อยๆ ก้าวไปยังจุดที่รูปปั้นเหล่านั้นทำความเคารพโดยที่ไม่อาจบังคับตัวเองได้ ตลอดรายทางที่นางก้าวไปทีละก้าว มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ยังสามารถกลอกมองสภาพในห้องทั้งหมด พลันพบว่ายิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นว่ามีกองสมบัติกองใหญ่ตั้งอยู่ที่สุดปลายทาง และในที่สุดก็มองเห็นแล้วว่าสิ่งที่อยู่ในกองสมบัติเหล่านั้นก็คือ…

โลงศพ...

ศพใครนางไม่รู้ เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่เห็นอัตลักษณ์ของเจ้าของสุสานเลยนอกเสียจากภาพสลักที่ปรากฏตามผนัง เซียวม่านหลิวสะท้านเยือกไปทั้งกาย นางพยายามขัดขืนไม่ให้ตนเองก้าวไปยังจุดนั้น ทว่าขัดขืนเท่าไรก็ไม่เป็นผล คล้ายกับว่านางเป็นเพียงวิญญาณที่สิงร่างของตนเองอยู่ ในหัวเริ่มคิดถึงอาถรรพ์ต่างๆ ในสุสานของราชวงศ์ในสมัยโบราณ มีไม่น้อยที่คนเหล่านั้นกักขังดวงวิญญาณข้าทาสบริวารเพื่อให้เฝ้าดูแลสมบัติในสุสาน

ไม่นะ…ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยด้วย ข้ายังไม่อยากตายนะ ข้ายังต้องแต่งงาน มีลูกสืบสกุล ไม่เอาแล้ว ใครก็ได้ช่วยข้าที หากออกไปได้ ต่อให้แต่งงานกับอวี่หยาง ข้าก็ยอม

คำขอร้องของนางไร้ผล น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาอย่างไม่อาจบังคับตนเองได้

เริ่มจากหนึ่งหยด…สองหยด

…สามหยด จนนางเริ่มสะอื้น กระนั้นแล้วก็ไม่อาจบังคับตัวเองให้หยุดเดินได้เสียที

นางเข้าใจแล้วว่าความหวาดกลัวต่อการตายเป็นอย่างไร นางยังไม่อยากตาย!

ร่างของเซียวม่านหลิวเคลื่อนเข้าหาโลงศพหินกลางกองสมบัติอย่างเลื่อนลอย ทว่าเจ้าของร่างกลับสะอึกสะอื้นอย่างหนัก มือทั้งสองข้างที่พันผ้าชุ่มเลือดค่อยๆ ลูบไล้ฝาโลงราวกับว่าไม่ได้มีความรู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป นางใช้แขนเสื้อสีเทาหม่นค่อยๆ เช็ดถูฝาโลงราวกับอาลัยอาวรณ์ ยิ่งร่ำไห้ก็ยิ่งโศกาอาดูรราวกับว่าในโลงนี้คือร่างของผู้ที่นางรักยิ่ง

มารดามันสิ นางร้องไห้เพราะหวาดกลัว ไฉนจึงจะเป็นภาพเช่นนั้นได้!

ทว่าฝาหินของโลงศพที่เปรอะเปื้อนโลหิตของเซียวม่านหลิวกลับสั่นไหวเบาๆ โลหิตซึมหายเข้าไปประหนึ่งเมื่อครู่มือของนางมิได้สัมผัส ทันใดนั้นฝาโลงก็เลื่อนหล่นไปอีกฝั่ง เซียวม่านหลิวสะดุ้งสุดตัวจนหัวใจเต้นระรัว นางหลับตาแน่น ทว่ามิอาจขยับเขยื้อนกายได้แม้แต่น้อย ในยามนี้ร่างกายของนางเย็นเฉียบ เพราะเสียเลือดไปมาก คล้ายกับว่าเรี่ยวแรงเหือดหายไปทีละน้อย ราวกับมีคนสูบพลังชีวิตของนางไปจนหมด

ในชั่วอึดใจหนึ่งท่ามกลางเสียงก้องสะท้อนยามฝาโลงศพกระทบพื้น คล้ายกับมีเสียงลมหายใจของใครบางคนดังขึ้นใกล้ๆ ใบหู ลมหายใจเย็นเยียบรินรดตรงลำคอของนางอย่างแผ่วเบาจนขนลุกซู่ จากนั้นจึงคล้ายกับว่าร่างของนางถูกยกลอยขึ้นสูง แล้วตกอยู่บนก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่ง

[1] 1 ชุ่น เท่ากับ 1 นิ้ว