ตอนที่4/2

“องค์ชายเพคะอาหารถูกปากหรือไม่เพคะ” เสียงท่านแม่ดังขึ้นระหว่างสงครามประสาทของฉันกับเขา ท่านแม่หันไปถามเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ความจริงแล้วอาหารที่จวนตระกูลหลี่ของพวกท่าน ข้ารู้สึกคุ้นเคยนักเหมือนเคยได้ลิ้มลองมาก่อน” เขากล่าวตอบอย่างใช้ความคิดหลังจบประโยคก็เงยหน้าขึ้นมีรอยยิ้มจาง ๆ ให้ท่านแม่

ฉันกลอกตามองบนเบะปากในใจ ให้มันได้อย่างนี้สิ ตอนนี้เขาความจำเสื่อมอยู่จำไม่ได้หรอกว่าตัวเองชอบมากินอาหารที่จวนว่าที่คู่หมั้นบ่อยแค่ไหน เหอะ! “ทรงตรัสว่า อร่อย คำเดียวง่ายกว่านะเพคะ”

“ซินเอ๋อร์” ท่านพ่อเสียงเข้มใส่ ฉันจึงกล่าวขอโทษอย่างจำใจ ส่วนเขาก็ทำเป็นบุรุษมีจิตใจกว้างขวางกล่าวว่าไม่ถือสาที่ฉันพูดแถมเขายังยิ้มอย่างผู้เหนือกว่าใส่ น่าหมั่นไส้!

หลังอาหารมื้อนี้เสร็จแล้วฉันก็ปลีกตัวกลับเรือนที่แสนสงบกำลังรอฉันอยู่ “ลูกคัดอักษรทิ้งไว้ยังไม่เสร็จ ขออนุญาตกลับเรือนก่อนนะเจ้าคะ”

ระหว่างเดินไปใกล้จะถึงเรือนจู่ๆ เหยียนเฟิ่งก็เข้ามาขวางทางฉัน ใบหน้าคมนิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ชัดแจ้งเหมือนในความทรงจำเก่า ความเย็นชาของเขาที่มีต่อนางยังคงไม่เปลี่ยน

ฉันยืนเงียบรอเขาพูดอยู่นาน เขาก็ไม่พูดจุดประสงค์ที่มาขวางสักที เลยคิดจะปล่อยผ่านเดินเลี่ยงไปทางซ้ายเขาก็ก้าวมาขวาง พอเดินทางขวาเขาก็ก้าวท้าวตาม

เอ้ะ! สมองของเขาได้รับการกระทบกระเทือนอีกหรือไรถึงได้มีอารมณ์มากวนประสาทฉันอยู่ในจวนทุกวันตั้งแต่บ่ายยันตอนนี้ด้วยใบหน้านิ่ง รังเกียจกันมากก็อยู่ห่างฉันสิ

แม้จะด่าเขาในใจมากแค่ไหนฉันก็ยังปั้นหน้ายิ้มให้เชื้อพระวงศ์อย่างเขาและกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานติดรำคาญหน่อยๆ “องค์ชายสาม หากพระองค์ไม่มีกิจเร่งด่วนกระไรกับหม่อมฉัน หม่อมฉันขอทางด้วยเพคะ”

“อาการป่วยของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามขึ้นทันทีทั้งยังไม่มองคู่สนทนาที่ตนมาขวางทางและถามคำถามที่เหมือนเป็นห่วงแต่ยังมีท่าทีเย็นชา

“ดีขึ้นแล้วเพคะ” เสียงราบเรียบตอบกลับพลางมองทางอื่น      ก็ไม่อยากมองหน้าเขาเหมือนกัน

“เจ้าไม่อยากออกไปเที่ยวเล่นตลาดเหมือนก่อนหรือ” เหยียนเฟิ่ง มีการเหลือบตามองสตรีข้างกายเป็นครั้ง ๆ ระหว่างพูด

“ไม่อยากเพคะ”

“เอาแต่อยู่ในจวนไม่เบื่อหรือ ข้าจำได้ว่าเจ้าไม่ใช่คนที่ชอบอยู่เฉย ๆ แค่ความจำเสื่อมนิสัยจะเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวงั้นรึ”

หลี่เหมยซินยกยิ้มมุมปากคล้ายเย้ยหยันกับคำพูดของคนตรงหน้า “นั้นสิเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าพระองค์ก็สูญเสียความทรงจำเหมือนกันน่าจะเข้าใจจุดนี้ดีนะเพคะ”

“เรากำลังพูดถึงเรื่องเจ้าอย่าวนมาที่ข้า” เขายกมือขึ้นกระแอมไอเบา ๆ “ข้ามีเรื่องหนึ่งจะถามเจ้า”

เขาถามมาสามประโยคแล้ว ยังจะคุยอะไรอะไรอีก

“เพคะ พระองค์มีสิ่งใดจะทรงถามอีกเพคะ” พยักหน้าคล้ายไม่ใส่ใจว่าชีวิตเขาหลังจากนี้จะเป็นยังไง ไม่ได้อยากรู้เรื่องเขามากนักหรอกเดี๋ยวมันจะมารบกวนจิตใจกันให้เจ็บช้ำอีก

“ตอนนี้เจ้ายัง.. ยัง..”

“หม่อนมฉันเหนื่อยมากแล้ว องค์ชายทรงอยากถามอันใดก็กล่าวออกมาเลยเพคะ” เห็นเขาเลิ่กลั่กไม่พูดซะทีก็เผลอถามสวนกลับด้วยความรำคาญ

“ก็ยังรู้สึก..แบบว่า..” น้ำเสียงเว่ยเหยียนเฟิ่งตะกุกตะกักจะพูดก็ไม่พูด แล้วหันมาเผชิญหน้ากับหลี่เหมยซินตรง ๆ เขาหลับตาแน่นพูดคำถามในใจที่อัดแน่นมาตั้งแต่วันแรกเมื่อรู้อาการป่วยของนาง “นี่เจ้าลืม..เรื่องระหว่างเรากับความรู้สึกที่มีต่อข้าจริงรึ”

เว่ยเหยียนเฟิ่งรอฟังคำตอบตั้งนานก็ไม่มีเสียงตอบจากสตรีตรงหน้าเลยคิดว่านางเดินหนีไปแล้วจึงลืมตาขึ้น เขาก็เห็นว่านางจ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่เขาอ่านความคิดของนางไม่ออกจึงหลบตาไปทางอื่น

“องค์ชายมีสตรีที่รักอยู่แล้ว หม่อมฉันจะรู้สึกอะไรกับพระองค์ได้หรือเพคะ หากเป็นเช่นนั้นมีแต่สร้างความเสียใจให้กับตัวเอง เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือที่หม่อมฉันจำไม่ได้ว่าระหว่างเราเกิดอะไรขึ้น เราทั้งคู่ต่างลืมทุกอย่างแม้กระทั่งความรู้สึกที่เคยมีต่อกันด้วย องค์ชายอย่าทรงกังวลเรื่องความรู้สึกหม่อมฉันอีกเลยเพคะ ”

หลี่เหมยซินกล่าวน้ำเสียงปกติเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ใบหน้าใต้แสงสลัวของตะเกียงนำทางกับแสงจันทร์ยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ให้เขารู้ว่านางไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่พูดจริง

แต่นัยน์ตานางกลับซ่อนบางอย่างไว้ เมื่อเห็นเขายืนนิ่งไม่พูดอะไร ฉันจึงเลือกที่จะเดินเลี่ยงตัวเขาโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายหลบ ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ตัวเขาที่ขวางฉันแต่เป็นคำพูดที่ทำให้ฉันก้าวขาไม่ออก