ตอนที่3/2

‘ข้าว่าเจ้าอย่าดูอีกเลยจะดีกว่า’ เสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง ฉันหันไปตามเสียงนั้นทันทีพบสตรีร่างบางสวมชุดจีนโบราณสีขาวสว่างผิวขาวมีออร่าในตัวราวกับเทพธิดาบนสวรรค์ ดวงตาเรียวหงส์มีไฝแดงเม็ดเล็กใต้หางตา นางสบตาฉันพลางเดินเข้ามาหา

“ทำไมล่ะคะ” ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัยเต็มอก เพราะถึงฉากนี้ทีไรก็เหมือนมีอะไรมาปิดบังไม่ให้ฉันรับรู้เรื่องราวต่อจากนี้อีก

‘เพราะมันส่งผลต่อการเสียดวงจิตของเจ้าที่พึ่งย้อนเวลากลับมา’ นางตอบพลางใช้แขนสะบัดทีหนึ่งภาพทิวทัศน์ในงานที่ค้างเหมือนมีคนกดปุ่มสต็อปเพื่อหยุดเล่นวิดีโอแล้วหน้าจอก็หายไปในพริบตา

“หมายความว่าคนที่ส่งหนูมาที่นี่คือคุณหรอคะ ทำแบบนั้นทำไมคะ” ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องส่งนางมาที่นี่ด้วยในเมื่อชีวิตในยุค 2000 ก็ดีอยู่แล้ว จะให้มาเผชิญเรื่องร้าย ๆ เหมือนหลี่เหมยซินฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ

‘ข้าไม่ได้เป็นผู้ส่งเจ้ามา แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเจ้าย้อนเวลามาที่นี่ได้อย่างไร ข้าแค่ผ่านทางมาแถวนี้เห็นเจ้าดูเรื่องราวในอดีตชาติของตนเองอยู่จึงเข้ามาขวางไว้ เพราะมันเป็นอันตรายต่อดวงจิตของเจ้าเอง’ นางเพียงหวังดีเห็นมนุษย์กำลังอยู่ในอันตรายเพราะอดีตชาติของตัวเองเลยรีบเข้ามาช่วยเท่านั้น

“ห้ะ! อดีตชาติ!?” สิ่งที่ได้ยินจากนางฟ้าแสนสวยทำฉันตกใจเบิกตากว้างเท่าไข่ห่านอย่าบอกนะว่า หลี่เหมยซินคือ…

‘ใช่ นางคือเจ้าในชาติก่อน เจ้าโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่ ก็เห็นอยู่มิใช่หรือว่าหน้าตาพวกเจ้าเหมือนกันราวกับแกะ’

นั่น! ความจริงกระจ่างอยู่ตรงหน้าฉันกลับไม่กล้ายอมรับซะงั้น ก็มันไม่ได้ดีใจเลยสักนิดที่เห็นอดีตชาติของตัวเอง เรื่องราวมีอะไรให้น่ายินดีกับชีวิตของฉันในชาติก่อนที่หดหู่เส้นทางไม่ได้ปูพรมแดงโรยด้วยกลีบกุหลาบ ใยรินชาติก่อนจะเจอเรื่องร้าย ๆ ยังไงมันก็ผ่านไปแล้ว ควรปล่อยวางอดีตไม่ใช่หรือ

 “ถ้างั้นคุณพาหนูกลับไปที่ชาติเดิมได้ไหมคะ หนูไม่มีอะไรติดค้างกับเรื่องในอดีต ไม่อยากเผชิญกับเรื่องร้าย ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นอย่างที่เห็นด้วย”

‘ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอก ในเมื่อเจ้ามาแล้วก็หมายความว่าสวรรค์มีเมตตาให้โอกาสเจ้าได้แก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีต เจ้าควรยอมรับความจริงตรงหน้าและเผชิญกับมันอย่างกล้าหาญนะ’ นางจับสัมผัสได้ถึงความกลัวของเด็กสาวตรงหน้าจึงจับไหล่กล่าวอย่างหนักแน่นว่านี้เป็นโอกาสของเด็กสาว

“แต่ที่ที่หนูจากมายังมีคนที่รักหนูเหมือนกันพวกเขารอหนูอยู่นะคะ” ฉันหมายถึงป้าโรสญาติคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลก ฉันยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณที่ป้าเลี้ยงฉันจนเติบใหญ่ได้ดิบได้ดีเลย และฝ้ายเพื่อนรักที่ล่าสุดประสบอุบัติเหตุด้วยป่านนี้จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้

‘หากเจ้ากลับไปได้สหายของเจ้าที่นั่นอาจไม่มีชีวิตรอดหลังอุบัติเหตุ แต่ข้าจะบอกให้รู้ว่าเมื่อเจ้าไม่อยู่แล้วอุบัติเหตุครั้งนั้นจะไม่เกิดขึ้น พวกเขาจะลืมเจ้าไป ผู้ที่เลี้ยงดูเจ้ามาจะมีโอกาสในชีวิตมากขึ้น ทุกอย่างจะดีขึ้นแน่นอน ที่พูดไม่ได้ให้เจ้าโทษตัวเองหรอกนะ เจ้าลองคิดดูถ้าอยู่ในอดีตแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดครอบครัวของเจ้าจะปลอดภัย รวมถึงสหายของเจ้าในอดีตด้วย เจ้าก็เห็นว่าใครต้องการเจ้ามากกว่า’

ฉันคิดตามสิ่งที่นางฟ้าแสนสวยพูด ก็ถูกหากไม่มีฉันอุบัติเหตุจะไม่เกิดขึ้นกับฝ้าย ป้าโรสมีโอกาสในชีวิตด้านหน้าที่การงานและมีอิสระไม่มีต้องมาคอยดูแลฉันให้ห่วงหน้าพะวงหลัง ที่สำคัญฉันควรอยู่ต่อเพื่อช่วยพ่อแม่หลุดพ้นจากการเป็นหมากในกระดานของคนชั่วจนต้องจบชีวิตลงแบบไม่ยุติธรรม พวกเขาทุกคนในอดีตชาติต้องการฉัน

“หนูแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตได้จริงเหรอคะ” ฉันกลัวว่าหากยิ่งแก้ทุกอย่างจะยิ่งแย่ลงมากกว่า

‘เจ้าไม่ลงมือแล้วจะรู้ผลของมันได้อย่างไร’ นางฟ้าแสนสวยถามพร้อมลูบหัวฉันสายตาที่มองฉันเต็มไปด้วยความเอ็นดู ทันใดนั้นแสงออร่าบนตัวนางฟ้าแสนสวยสว่างเจิดจ้าสิบเท่าจนฉันต้องหลับตาปี๋ สัมผัสที่ไหล่กับหัวก่อนหน้านี้หายไปแล้วเสียงของนางฟ้าแสนสวยก็กล่าวกับฉันเป็นประโยคสุดท้าย ‘ในเมื่อคิดได้แล้วเจ้าก็กลับไปเสียเถิด’