LOGINShare
ตอนที่ 169 ข้ามาหาน้อง 1
Last Updated:
2025-09-18 05:47:59
Latest chapter
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 264 หมากตัวที่สาม
“นั่น... ขบวนเสบียง ขบวนเสบียงหลวงมาถึงแล้ว” ทหารยามบนป้อมค่ายแผดเสียงตะโกนฝ่าลมหนาวและม่านหิมะดังไปทั่วค่าย เสียงฝีเท้านับพันและล้อเกวียนบดอัดแผ่นหิมะดังสนั่นกึกก้องจากทิศตะวันออก เสียงโห่ร้องปะทุขึ้นแทบพร้อมกัน ขวัญกำลังใจที่เคยร่วงหล่นถูกร้อยกลับคืนมาแน่นหนายิ่งกว่าเดิมนชั่วพริบตา หลงเจิ้งหยางเดินออกมาจากกระโจมบัญชาการด้วยท่วงท่าสงบสง่า เขาไม่ได้ดูประหลาดใจแม้แต่น้อย แววตาคมปลาบจ้องมองไปยังเงาตะคุ่มของขบวนเกวียนนับร้อยที่ค่อยๆ เคลื่อนฝ่าม่านหมอกเข้ามา โดยมีเว่ยหลางควบม้านำหน้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนฝุ่นแต่ดวงตามีประกายแห่งชัยชนะ เว่ยหลางกระโดดลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าแม่ทัพใหญ่ทันที“รายงานท่านแม่ทัพ... กระหม่อมนำขบวนเสบียงหลวงกลับมาถึงค่ายโดยสวัสดิภาพแล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นดังที่พระองค์ทรงคาดการณ์… พวกมันสลับป้ายลวงขบวนเกวียนให้วนเวียนอยู่ในหุบเขาฉิงหลัวจนเกือบสิ้นแรง” ด้านหลังของเว่ยหลาง นายกองลำเลียงที่สภาพอิดโรยและใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ รีบคลานเข้าหมอบกราบลงกับพื้น ตัวสั่นเทา หน้าซีดเผือด “ท่านแม่ทัพ... ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยโง่เขลานักที่เชื่อคำคนนำทางและแผนที่อัปมงค
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 263 เส้นทางเสบียงที่หายไป
ท่ามกลางหิมะที่เริ่มจับตัวหนาขึ้นอย่างเชื่องช้า ลานค่ายพักทัพกลับเงียบงันผิดวิสัย ความเงียบนั้นไม่ใช่ความสงบ หากเป็นความเงียบแบบเดียวกับก่อนคมดาบจะฟาดฟันความเงียบที่คนผ่านศึกมาโชกโชนอย่างหลงเจิ้งหยางไม่เคยไว้วางใจเขาก้าวไปหยุดที่กองกระสอบข้าวซึ่งยึดมาได้จากโรงเตี้ยมในเมือง มือหนาล้วงลงไปในกระสอบ หยิบเมล็ดข้าวขึ้นมาปล่อยให้ไหลผ่านนิ้วช้า ๆ เมล็ดข้าวขาวสะอาด แห้งสนิท ลื่นมือ ไร้กลิ่นอับชื้นแม้แต่น้อย“ข้าวพวกนี้…” หลงเจิ้งหยางเอ่ยเสียงต่ำเยือกเย็น “ใหม่เกินกว่าจะเป็นเสบียงสำรองยามขัดสนอย่างที่หูเฉิงอ้าง”เขาหยุดนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนเอ่ยต่ออย่างเย็นเยียบ “ปริมาณเท่านี้... ต่อให้ประหยัด ก็เลี้ยงทหารได้ไม่ถึงสิบวัน” หานเจี้ยนรองแม่ทัพคู่กายขมวดคิ้วจนเป็นปมสีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าคร่ำเครียดกว่าที่เคยเป็น “พ่ะย่ะค่ะท่านแม่ทัพ... ทว่าเสบียงหลวงชุดหลักจากวังหลวง กลับเงียบหายไปนานถึงห้าวันแล้ว… ตามกำหนดการควรมาถึงตั้งแต่ห้าวันก่อนแล้ว นี่ราวกับระเหยกลายเป็นไอท่ามกลางพายุหิมะ”หลงเจิ้งหยางไม่ตอบ เขาเพียงสะบัดมือให้ทหารรอบข้างถอยออก ก่อนเดินตรงเข้าสู่กระโจมบัญชาการ แสงตะเกียงส่องให้เงาร่างสูง
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 262 กระชากหน้ากากวิหคเพลิง
เช้าวันรุ่งขึ้น หูเฉิงเดินทางมาที่ค่ายพักทัพด้วยใบหน้าแสยะยิ้มแกมดูแคลน ที่พยายามปกปิดไว้ เขาตั้งใจจะมาดูภาพกองทัพที่ใกล้พินาศ ทหารที่นอนซมด้วยความอดอยาก และเสียงคร่ำครวญของทหารที่หมดแรงสู้ หลงเจิ้งหยางที่ต้องก้มหัวขอร้องเขาประดุจขอทาน เขาจะใช้โอกาสนี้เห็นอกเห็นใจและถ่วงเวลาต่อไปทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตค่าย... หูเฉิงกลับต้องยืนตะลึงจนพัดในมือแทบหล่นภาพที่เห็นไม่ใช่กองทัพที่ใกล้ตาย แต่เป็นเหล่านักรบที่กำลังฝึกซ้อมอาวุธด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงโห่ร้องก้องกังวานไปทั่วค่ายใบหน้าของทหารแต่ละนายดูอิ่มเอิบ ผิวพรรณมีเลือดฝาดจากการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวหุงใหม่และเนื้อย่างลอยมาจากโรงครัวในค่าย จนหูเฉิงแทบไม่อยากเชื่อสายตา‘นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร’ หูเฉิงพึมพำ ตัวสั่นเทาด้วยความสับสน‘ข้าส่งไปเพียงข้าวฟ่างเน่าไม่กี่กระสอบ พวกมันควรจะนอนรอความตายมิใช่หรือ’ หลงเจิ้งหยางเดินออกมาจากกระโจมที่พักด้วยท่าทางสง่างาม แววตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องตรงมาที่เจ้าเมืองหูเฉิงที่กำลังยืนหน้าซีดเผือด“ท่านหู มาแต่เช้าเชียวหรือ” หลงเจิ้งหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน หูเฉิงรีบป
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 261 เล่ห์กลเหลียนเฉิง
ภายในกระโจมพักทัพอันหนาวเหน็บ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของหลงเจิ้งหยางที่พาดผ่านผนังผ้าใบราวกับอสูรยืนเด่นกลางหิมะ หูเฉิงเดินเข้ามาพร้อมกับขบวนผู้ติดตามที่แบกข้าวฟ่างมาสามกระสอบ เขาคุกเข่าลงอย่างแรงจนหิมะฟุ้งกระจาย แล้วไอโขลกขลักอย่างผู้ทุกข์ยาก “ท่านแม่ทัพ...ข้าน้อยนำเสบียงมาสมทบเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ” เสียงนั้นสั่นพร่า มือหนึ่งกำผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา“ใจข้าน้อยแทบขาดที่เห็นทหารต้องทนหิว เหลียนเฉิงยามนี้ขัดสนยิ่งนัก แม้แต่ข้าน้อยเองก็ลดอาหารเหลือเพียงมื้อเดียว…”หลงเจิ้งหยางนิ่งมิได้ขยับ เพียงทอดสายตามองนิ้วมืออวบอ้วนที่กำผ้าเช็ดหน้าแน่น กลิ่นเครื่องเทศชั้นดีลอยกรุ่นออกมาจากอาภรณ์ขุนนางไหมราคาแพง กลิ่นที่ไม่ควรอยู่บนร่างของผู้ที่อดอยากมานาน “เจ้าเมืองหู ช่างมีความลำบากที่น่าเลื่อมใสนัก” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าต้องขอบคุณแทนทหารทั้งกอง บุญคุณครั้งนี้… ข้าจะตอบแทนให้สาสมในเร็ววัน” แม้ท่านแม่ทัพจะเอ่ยราบเรียบ ทว่าซูเหวินที่ยืนด้านข้างกลับสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมา รับรู้ได้ทันทีว่า คำว่า ตอบแทน นั้นเย็นยิ่งกว่าลมหนาวหูเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกเย็นสันหลังวาบ ก่อนรีบก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม แล้วพ
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 260 อำนาจอาญาสิทธิ์
เสียงกรีดร้องสั้น ๆ ดับลงท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะที่ยังโหมกระหน่ำ หน่วยเงาพยัคฆ์ ทะยานลงมาจากยอดผาประดุจภูตพรายที่ก้าวออกมาจากม่านหิมะ หัวหน้าหน่วยลงมาด้วยใบหน้าที่มีคราบเลือดกระเซ็นเปื้อน เขาคุกเข่าลงต่อหน้าหลงเจิ้งหยางพลางยื่นวัตถุสำคัญให้ท่ามกลางม่านควันสลัว“ท่านแม่ทัพ... คนบนนั้นไม่ใช่ทหารชิงโจว หรือกลุ่มโจรชายแดนพ่ะย่ะค่ะ”หลงเจิ้งหยางรับวัตถุชิ้นแรกมา มันคือ ป้ายหยกดำสลักลายวิหคเพลิง ของกองกำลังหน่วยเขี้ยวอัคคีที่ขึ้นตรงต่อกรมอาญาในวังหลวง แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เย็นเยียบลงจนน่าขนลุก ทว่าสิ่งที่ทำให้มือของเขาสั่นสะท้านกลับเป็นวัตถุชิ้นที่สอง... ลูกธนูเหล็กกล้า ที่หน่วยเงาพยัคฆ์ยึดมาจากซากศพเบื้องบนเขาพลิกโคนธนูขึ้นดูช้า ๆ แสงไฟจากสัมภาระที่ยังมอดไหม้สะท้อนให้เห็นรอยประทับเล็ก ๆ ที่สลักลงในเนื้อเหล็กอย่างประณีต... รอยตราโรงหล่อหลวงอาวุธที่มีอานุภาพทะลุทะลวงเกราะชั้นดีเช่นนี้ มีเพียงองครักษ์หรือกองกำลังพิเศษที่ได้รับงบอนุญาตจากราชสำนักเท่านั้นที่จะมีไว้ในครอบครองหลงเจิ้งหยางไม่เอ่ยคำใดออกมา เขาเพียงแต่กำลูกธนูและป้ายหยกนั้นไว้ในฝ่ามือ
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 259 กรงขังช่องเขาเสวียนหลิง
ลมเหนือพัดกระหน่ำประดุจใบมีดโกน หิมะที่ควรเริ่มละลายตามวสันตฤดู กลับทับถมหนาจนเส้นทางเดินทัพกลายเป็นทะเลสีขาวไร้ทิศ ขบวนทัพหลวงเคลื่อนผ่านช่องเขาเสวียนหลิงอย่างเชื่องช้า ม้าศึกพ่นลมหายใจเป็นไอขาวเป็นสาย กีบเท้าจมลึกลงในหิมะเย็นเยียบทุกย่างก้าว เสียงเกราะกระทบกันแผ่วเบาราวกับกองทัพเกรียงไกรกำลังถูกผืนแผ่นดินสูบกินอย่างเงียบงัน ชายแดนชิงโจวในยามนี้มิใช่เพียงสมรภูมิ แต่มันคือสุสานสีขาวที่พร้อมจะฝังกลบทุกชีวิตไว้ภายใต้ความหนาวเหน็บหลงเจิ้งหยาง ประทับบนหลังม้าศึกสีดำทมิฬ เกราะเงินของเขาถูกปกคลุมด้วยฝ้าหิมะจนหม่นแสง ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนยามอยู่ต่อหน้าพระชายา บัดนี้เหลือเพียงความเคร่งขรึมและแววตาคมปลาบดุจศัสตรา เขาชูมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุดทัพอย่างกะทันหัน พร้อมกระชับบังเหียนม้าที่สั่นเทาด้วยสัญชาตญาณรองแม่ทัพหานเจี้ยน เร่งม้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “รายงานท่านแม่ทัพ... ขบวนเสบียงที่ควรสมทบปากช่องเขายังไร้ร่องรอย แม้แต่หน่วยสอดแนมที่ส่งไปล่วงหน้า... ป่านนี้ก็ยังไม่มีใครกลับมาส่งข่าวพ่ะย่ะค่ะ”หลงเจิ้งหยางกวาดสายตามองยอดเขาที่ขนาบข้าง ธงทัพที่ปักนำทางล้มระเนระนาด บางต้นถูกหิมะกลบจนมิด “เ
You may also like
อ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง
มาแล้วก็อยู่ต่อเถอะ19.6K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้135.9K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน164.3K viewsนางร้ายเช่นข้าจะเปลี่ยนสามี!
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง17.9K viewsกลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่มีสามีชั่วช้า
Goldberry982 viewsแสงจันทร์พันธนาการ
ลิ้มอ้ายเยว่ / เจ้าโยทะกา936 viewsรักนี้ ที่มอดไหม้
ซูเมิ่ง 淑梦3.4K viewsแม่หญิงย้อนเวลา มารักกับท่านขุน
ปรายมกรา130 views
