บทที่ 1: สายลมแห่งอดีต

เปลวแดดสุดท้ายของวันอาบไล้เรือนยอดของต้นจามจุรีจนเป็นสีทองแดง ก่อนจะสาดกระทบพื้นอิฐตัวหนอนเบื้องล่างเป็นเงาทอดยาวบิดเบี้ยว กลุ่มนักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนทยอยออกจากตัวอาคาร เสียงพูดคุยจ้อกแจ้ก เสียงหัวเราะสดใส และเสียงรองเท้าที่เสียดสีกับพื้นคอนกรีตดังผสมปนเปกันไปหมดจนแทบจับใจความไม่ได้

กันต์ธีร์ยังคงนั่งนิ่งบนม้านั่งหินอ่อนตัวเดิมใต้ร่มไม้ใหญ่ เขาปล่อยให้ความวุ่นวายโกลาหลของโลกรอบกายไหลผ่านไปเหมือนภาพยนตร์ที่ถูกเร่งความเร็ว สายตาคมกริบคู่เดิมยังคงกวาดมองไปในหมู่มวลชนอย่างไม่ลดละ ไม่ใช่การมองหาอย่างไร้จุดหมาย แต่เป็นการสอดส่ายสายตาของผู้รอคอยที่รู้แน่ชัดว่าตนกำลังมองหาสิ่งใด

มันเป็นกิจวัตรของเขามาเกือบสองปีเต็มแล้ว.... การเฝ้ารอคอยโดยปราศจากหลักฐานที่เป็นรูปธรรมใดๆ นอกเสียจากความทรงจำอันแจ่มชัดที่ฝังลึกอยู่ในดวงจิต

เขาวางตำราปรัชญาตะวันออกเล่มหนาเตอะลงข้างตัว ปลายนิ้วขวาไล้ขอบแหวนหยกเนื้อดีสีเขียวเข้มบนนิ้วชี้ข้างซ้ายอย่างเชื่องช้าเป็นวงกลม สัมผัสเย็นเฉียบของเนื้อหินช่วยรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายให้กลับมาจดจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังค้นหาได้ดียิ่งขึ้น พลังงานชีวิตนับร้อยนับพันสายไหลเวียนปะปนกันอยู่รอบตัวเขา ทั้งความตื่นเต้นของหนุ่มสาวที่นัดพบกัน ความเหนื่อยล้าหลังเลิกเรียน ความกังวลเรื่องสอบปลายภาค

ทว่า ไม่มีแม้แต่คลื่นพลังงานเดียวที่สั่นพ้องกับสิ่งที่สลักลึกอยู่ในวิญญาณของเขามาข้ามภพข้ามชาติ

บางทีวันนี้ก็อาจจะเป็นอีกวันที่สูญเปล่า.... ความคิดนั้นผุดวาบขึ้นมา แต่เขาก็ปัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

ความอดทนคือคุณสมบัติเดียวที่เขามีเหลือเฟือยิ่งกว่าใคร

"พิม.... แกแน่ใจนะว่าจะไม่ไปไหว้พระราหูกับฉันจริงๆ"

เสียงแหลมของมะลิ เพื่อนสนิทร่วมคณะดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของพิมพิลาที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงกองหนังสือในอ้อมแขน

พิมพิลาถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่เชิงรำคาญ

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ ยิ่งช่วงนี้รายงานเยอะจะตาย ไม่มีเวลาหรอก"

"โธ่เอ๊ย! ก็เพราะรายงานเยอะนี่แหละถึงต้องไปขอพรให้ท่านช่วย เผื่อจะได้เกรดเอสวยๆ ไง" มะลิเถียงพลางหยิบยาดมสมุนไพรขวดจิ๋วขึ้นมาสูดเข้าปอดไปเฮือกใหญ่ "อีกอย่างนะ....พักนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลยแก เหมือนมีอะไรแปลกๆ รอบตัวแกตลอดเวลา"

"คิดมากน่า" พิมพิลาหัวเราะร่วน "ที่แกรู้สึกแปลกๆ ก็เพราะดมยาดมมากไปจนเบลอหรือเปล่า"

หญิงสาวกอดกองหนังสือเล่มหนาแน่นขึ้นอีกนิด เตรียมจะแยกกับเพื่อนตรงทางเดินหน้าหอสมุดกลาง แต่แล้วจมูกของเธอก็ได้กลิ่นบางอย่างที่ผิดปกติ กลิ่นที่ไม่ควรจะมาอยู่ในบรรยากาศสดชื่นหลังฝนตกเช่นนี้

กลิ่นเหมือนโคลนตมและน้ำเน่าที่ขังนิ่งมานาน....

พิมพิลาขมวดคิ้วมุ่น กัดริมฝีปากล่างของตัวเองตามความเคยชินเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่อธิบายด้วยเหตุผลไม่ได้ เธอลองกวาดตามองไปรอบๆ บริเวณพุ่มไม้เตี้ยๆ และสนามหญ้าที่ชุ่มน้ำฝน แต่ก็ไม่เห็นแอ่งน้ำขังหรือสิ่งใดที่จะเป็นต้นตอของกลิ่นประหลาดนั้นได้เลย

"แกได้กลิ่นอะไรแปลกๆ ไหม มะลิ" เธอถามเพื่อน

มะลิส่ายหน้า "ไม่นี่.... ก็ได้กลิ่นดินกลิ่นหญ้าปกติ ว่าแต่แกเถอะ ได้กลิ่นอะไร"

"ช่างมันเถอะ สงสัยฉันจะเพลียจนจมูกเพี้ยนไปเอง" พิมพิลาสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป "งั้นฉันกลับก่อนนะ ต้องรีบไปหาข้อมูลทำรายงานต่อ"

"เออๆ ตามใจ" มะลิโบกมือลา "ถ้าโดนผีหลอกกลางทางก็อย่ามาโทษกันนะยะ!"

พิมพิลาได้แต่ส่ายหัวให้กับความขี้เล่นของเพื่อนก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินสวนกระแสผู้คนที่เริ่มบางตาลง มุ่งหน้าไปยังทางเดินกว้างหน้าอาคารหอสมุด ความคิดของเธอกลับไปจดจ่ออยู่กับหัวข้อรายงานประวัติศาสตร์ศิลปะยุคต้นรัตนโกสินทร์จนไม่ได้สังเกตเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

แล้ววินาทีนั้นเองที่ทุกอย่างรอบกายของกันต์ธีร์พลันเชื่องช้าลง

ท่ามกลางคลื่นมนุษย์ที่กำลังจะสลายตัว ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็ปรากฏขึ้นในกรอบสายตา เธอเดินสวนกระแสผู้คนออกมาจากทางแยก ในอ้อมแขนมีกองหนังสือเรียนเล่มหนา ผมยาวสลวยสีดำขลับถูกรวบไว้หลวมๆ ด้วยยางรัดผมธรรมดา ปอยผมบางส่วนหลุดลุ่ยลงมาระใบหน้ายามที่สายลมพัดโชยมา ชุดนักศึกษาพอดีตัวสีขาวสะอาดและกระโปรงพลีตสีเข้มขับเน้นเรือนร่างอรชรที่ดูบอบบางแต่ก็แฝงไว้ด้วยความมั่นคงในทุกย่างก้าว

กันต์ธีร์ไม่ได้เห็นใบหน้าของเธอชัดเจนนัก แต่บางสิ่งบางอย่างในท่วงท่าการเดิน ในองศาของลำคอที่ตั้งตรงสง่านั้น สะกดให้เขาไม่อาจละสายตาได้

จังหวะที่ร่างของเธอเดินเฉียดผ่านม้านั่งที่เขานั่งอยู่นั้นเอง สายลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดกรรโชกขึ้นมาราวกับมีใครบางคนสะบัดผืนแพรไหมผืนใหญ่ผ่านอากาศ กลิ่นหอมที่ไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำลึกสุดของเขาก็ปะทะเข้ากับปลายจมูกอย่างจัง รุนแรงและแจ่มชัดจนน่าตกใจ

ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมทันสมัยที่ปรุงแต่งขึ้น ไม่ใช่กลิ่นแป้งหรือโลชั่นยอดนิยมใดๆ ทั้งสิ้น

มันคือกลิ่นแก่นจันทน์หอมที่ถูกบดละเอียดผสมกับกลิ่นหอมหวานอมขมของดอกพิกุลแห้ง.... กลิ่นอายที่เขาคุ้นเคยยิ่งกว่าลมหายใจของตัวเอง กลิ่นกายประจำตัวของสตรีเพียงผู้เดียวที่ตราตรึงอยู่ในทุกอณูของวิญญาณ กลิ่นที่หลับใหลอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรง

หัวใจของกันต์ธีร์กระตุกวูบราวกับถูกกระชากด้วยมือที่มองไม่เห็น เวลาทุกเศษเสี้ยวพลันหยุดนิ่ง เสียงจอแจรอบข้างเงียบสนิทลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวอยู่ในอกราวกับจะทะลุออกมานอกซี่โครง

เขาสะบัดหน้าพรืด หันขวับกลับไปมองแผ่นหลังของหญิงสาวคนนั้นที่กำลังเดินห่างออกไปโดยสัญชาตญาณ

แผ่นหลังที่คุ้นตา.... เส้นผมที่คุ้นเคย.... ท่วงท่าที่จดจำได้ไม่เคยลืม....

"เดี๋ยวก่อน!"

เสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิวเกินกว่าจะฝ่าความจอแจไปถึงเธอได้ ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากม้านั่งโดยไม่สนใจตำราที่ร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นอิฐ เขาพยายามจะก้าวตาม แต่ฝูงชนกลุ่มสุดท้ายที่เดินตัดหน้าก็กลายเป็นกำแพงมนุษย์ที่ขวางกั้นเขาไว้ชั่วขณะ

สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างของเธอไม่วางตา พิมพิลาเดินผ่านผนังกระจกบานใหญ่ของอาคารหอสมุดกลาง แสงแดดยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้าส่องกระทบแผ่นกระจกจนเกิดเป็นเงาสะท้อนพร่าเลือนของสรรพสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ภายนอก

และในเงาสะท้อนนั้นเอง.... กันต์ธีร์ก็ได้เห็นในสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเยียบจนชาวาบไปทั้งร่าง

ภาพของนักศึกษาสาวในชุดกระโปรงพลีตค่อยๆ เลือนจางลงเหมือนภาพซ้อนในแผ่นฟิล์มเก่า กลายเป็นภาพของสตรีสูงศักดิ์ในยุคอดีตที่ซ้อนทับขึ้นมาอย่างเชื่องช้าจนเด่นชัด เรือนผมสีดำขลับยาวประบ่าถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยสูงอย่างงดงาม ประดับด้วยปิ่นทองลายกนกและอุบะดอกจำปีสีขาวนวล สไบเฉียงสีกลีบบัวปักดิ้นทองพาดผ่านลาดไหล่เปลือยเปล่าที่ผุดผ่อง ผ้านุ่งยกทองลายวิจิตรสีเดียวกันขับให้ช่วงเอวคอดกิ่วดูงดงามจับตา เครื่องทองกรุยกรายทั้งกำไลข้อมือและสร้อยสังวาลสะท้อนแสงแดดยามอัสดงจนเป็นประกายวูบวาบ

แต่สิ่งที่ทำให้กันต์ธีร์แทบหยุดหายใจคือดวงหน้าในเงาสะท้อนนั้น แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้าง แต่แววตาที่ทอดมองมานั้นกลับเต็มไปด้วยความรวดร้าว ความโศกเศร้า และคำถามมากมายที่ไร้ซึ่งคำตอบ.... แววตาคู่เดียวกับที่เขาเห็นเป็นภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลงในชาติภพนั้น

"แม่พุดตาน...."

เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว ชื่อที่เขาไม่ได้เอ่ยออกมานานแสนนาน....นานจนเกือบจะเลือนลางไปจากความทรงจำ

เขากะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ภาพมายาเบื้องหน้า และในชั่วพริบตานั้นเอง ภาพของสตรีในชุดไทยโบราณก็สั่นไหวแล้วเลือนหายไป เหลือเพียงเงาสะท้อนของพิมพิลาในชุดนักศึกษาที่กำลังเดินลับหายไปจากขอบกระจกบานใหญ่อย่างรวดเร็ว

กันต์ธีร์ไม่รอช้าอีกต่อไป เขาผลุนผลันวิ่งฝ่ากลุ่มนักศึกษาที่ยังเดินขวางทางไปอย่างไม่คิดชีวิต "ขอทางหน่อยครับ! ขอโทษครับ!" คำขอโทษขอทางดังขึ้นเป็นระยะเมื่อไหล่กว้างของเขาไปกระทบกระทั่งกับคนอื่น แต่สติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาพุ่งตรงไปยังเป้าหมายเดียวเท่านั้น

เมื่อเขาวิ่งพ้นจากแนวอาคารและไปหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงทางเดินกว้างที่มุ่งหน้าสู่ประตูใหญ่มหาวิทยาลัย ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็หายไปแล้ว.... กลืนหายไปกับฝูงชนจำนวนมากที่กำลังยืนรอขึ้นรถโดยสารประจำทางกลับบ้านอย่างแออัด

เขาหอบหายใจหนักหน่วงจนไหล่ไหวสะท้าน กวาดสายตามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไล่ดูใบหน้าของผู้หญิงทุกคนที่สวมชุดนักศึกษาและถือหนังสือ แต่ก็ไร้วี่แววของเธอโดยสิ้นเชิง เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นแก่นจันทน์และดอกพิกุลที่ยังคงกรุ่นจางๆ อยู่ในอากาศ เป็นหลักฐานเพียงชิ้นเดียวยืนยันว่าสิ่งที่เขาได้สัมผัสเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่เรื่องที่เขาจินตนาการขึ้นมาเอง

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นนานสองนาน กำปั้นที่กำแน่นจนข้อกระดูกขึ้นเป็นสีขาวค่อยๆ คลายออก.... นิ้วโป้งเลื่อนขึ้นไปกอบกุมแหวนหยกบนนิ้วชี้ไว้แน่นราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเขาไว้กับโลกปัจจุบันได้ในขณะนี้

รอยยิ้มบางเบา.... รอยยิ้มแรกในรอบหลายปีปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่เจือปนทั้งความยินดีที่ได้ค้นพบ ความโล่งใจที่การรอคอยมาถึงจุดสิ้นสุด และความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจมานานแสนนานจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน

กันต์ธีร์หันหลังกลับ เดินตรงไปยังม้านั่งตัวเดิมด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและเปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง เขาก้มลงเก็บตำราปรัชญาที่ตกอยู่ขึ้นมาปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ตามสันปกออกอย่างใจเย็น แล้วจึงล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง

ปลายนิ้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่บันทึกไว้ รอเพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็กดรับ

( ครับ นายน้อย ) เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความภักดีของชายชราดังขึ้น

"ลุงชุ่ม" กันต์ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่คนฟังรับรู้ได้ทันที "ผมเจอเธอแล้ว....เธออยู่ที่นี่"

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม

( นายน้อยจะให้ผมทำอะไรครับ )

"เตรียมของให้ผมด้วย" กันต์ธีร์กล่าว สองเท้าของเขาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าอาคารหอสมุด สายตาจ้องมองเข้าไปในเงาสะท้อนของตัวเองบนบานกระจก "คืนนี้ผมมีเรื่องต้องทำ"