บทที่ 6: พานพบอย่างเป็นทางการ

รถยุโรปสีเข้มเคลื่อนตัวไปตามซอยแคบที่ขนาบข้างด้วยบ้านไม้สองชั้นทรงเก่า ก่อนจะหยุดลงหน้าบ้านเช่าหลังหนึ่งซึ่งดูทรุดโทรมกว่าหลังอื่นเป็นพิเศษ สีที่เคยทาผนังไม้ไว้ลอกร่อนเป็นแผ่น เผยให้เห็นเนื้อไม้สีซีดจางที่ถูกแดดเลียฝนสาดมานานหลายปี กันต์ธีร์ดับเครื่องยนต์ ความเงียบเข้าครอบคลุมภายในรถทันที มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขากับลุงชุ่มที่นั่งอยู่ข้างกัน

“ดูท่าจะหนักเอาการนะครับ คุณกันต์”

ลุงชุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบ สายตาจับจ้องไปยังตัวบ้านผ่านกระจกหน้ารถ ในน้ำเสียงนั้นเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“หนักกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะ”

กันต์ธีร์ตอบกลับ เสียงเรียบขรึม ดวงตาคมกริบของเขากวาดสำรวจไปทั่วบริเวณบ้าน ไม่ได้มองแค่ตัวบ้าน แต่รวมถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นซึ่งแผ่ปกคลุมอยู่รอบๆ ราวกับหมอกควันสีดำจางๆ ที่เกาะกินทุกอณูอากาศ บิดเบือนแม้กระทั่งแสงแดดยามบ่ายให้ดูหม่นหมองลงไปถนัดตา

เมื่อวานนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากชายที่ชื่อสมชาย เสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังในปลายสายยังคงก้องอยู่ในหูของเขา

‘ช่วยลูกสาวผมด้วย.....ได้โปรด.....’

เขาให้คำแนะนำเบื้องต้นเพื่อประคองสถานการณ์ไปก่อน และนัดหมายจะเข้ามาดูด้วยตัวเองในวันนี้ ประตูรถฝั่งคนขับถูกผลักเปิดออก กันต์ธีร์ก้าวลงมายืนเต็มความสูง ตามด้วยลุงชุ่มที่ขยับลงมาอย่างคล่องแคล่ว

ทันทีที่สองเท้าของชายหนุ่มสัมผัสพื้นดิน เขาก็รับรู้ได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่ลอยสวนขึ้นมาจากใต้ผืนดิน มันไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ แต่เป็นความเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง เสียงประตูรั้วไม้เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อชายร่างท้วมเจ้าของบ้านรีบวิ่งออกมาเปิดต้อนรับ สีหน้าของสมชายเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและหวาดวิตก ดวงตาแดงก่ำราวกับคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายคืน

“คุณ...คุณกันต์ธีร์ใช่ไหมครับ” เขาถามเสียงสั่น ยกมือไหว้จนแทบจะติดอก

“ครับ ผมเอง” กันต์ธีร์รับไหว้ “ไม่ต้องมากพิธีหรอกครับคุณสมชาย”

“ขอบคุณ......ขอบคุณจริงๆ ที่มา” สมชายละล่ำละลักพูด “เชิญข้างในก่อนครับ”

เขากำลังจะผายมือเชิญแขกทั้งสองเข้าบ้าน แต่แล้วร่างของเขาก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ เมื่อบานประตูไม้ของตัวบ้านที่ปิดสนิทอยู่ค่อยๆ แง้มเปิดออก เสียงไม้เสียดสีกับวงกบดังลั่นจนน่าขนลุกในความเงียบ

ร่างของหญิงสาวในชุดอยู่บ้านเรียบๆ ก้าวออกมายืนขวางทางอยู่ตรงธรณีประตู ผมยาวสยายปิดใบหน้าไปกว่าครึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้สมชายและลุงชุ่มถึงกับผงะคือดวงตาคู่ที่จ้องมองลอดออกมาจากกลุ่มผมนั้น มันเป็นดวงตาที่ว่างเปล่า แข็งกระด้าง และฉายแววเป็นปฏิปักษ์อย่างไม่ปิดบัง

“พิม.......” สมชายเรียกชื่อลูกสาวเสียงแผ่ว “นั่นคุณกันต์ เขาจะมาช่วยลูกนะ”

พิมพิลาไม่ตอบ เธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างกายตั้งตรงไม่ไหวติงราวกับรูปสลัก สายตาจับจ้องมาที่กันต์ธีร์เพียงคนเดียว ราวกับว่าในโลกนี้ไม่มีใครอื่นอีกแล้ว แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบกำไลทองบนข้อมือซ้ายของเธอ วาบขึ้นเป็นประกายเย็นเยียบชั่ววูบหนึ่ง

กันต์ธีร์มองสบตากับเธอตรงๆ ไม่มีความหวั่นไหวใดๆ ในแววตาของเขา มีเพียงความสงบนิ่งที่ลึกล้ำเกินหยั่งถึง เขารู้ได้ในทันทีว่าคนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ไม่ใช่หญิงสาวที่ชื่อพิมพิลา

“อย่ามายุ่งกับกู” น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวนั้นแหบพร่าและเย็นชา ไม่ใช่เสียงสดใสที่ผู้เป็นพ่อเคยได้ยิน “กูไม่ได้เป็นอะไร”

“พิม ฟังพ่อนะลูก ให้คุณเขา......”

“บอกว่าไม่ต้องมายุ่ง!” เธอตวาดกลับเสียงกร้าว จนสมชายสะดุ้งถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ไสหัวไปให้พ้น! ทั้งหมด!”

ลุงชุ่มขยับจะก้าวไปข้างหน้า แต่กันต์ธีร์ยกมือขึ้นห้ามไว้เป็นสัญญาณ ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้สายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองมาอย่างไม่เกรงกลัว เขารู้ดีว่าการใช้กำลังหรือการบังคับขู่เข็ญจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง สิ่งที่สิงสู่เธออยู่ตอนนี้แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยโทสะ มันกำลังท้าทายเขา

“ผมไม่ได้จะมายุ่ง” กันต์ธีร์พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาทุ้มและหนักแน่น แต่กลับนุ่มนวลอย่างประหลาด “แค่จะมาคุยด้วยดีๆ”

“แต่กูไม่มีอะไรจะคุย” เธอบอกปัดทันควัน “ที่นี่ไม่มีใครต้องการมึง กลับไปซะ ก่อนที่มึงจะไม่ได้กลับ

คำขู่นั้นไม่ได้ทำให้กันต์ธีร์หวั่นไหว ตรงกันข้าม เขากลับค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ ทีละก้าว

“ถ้าไม่มีอะไรจะคุยจริงๆ เธอคงไม่ออกมายืนรอต้อนรับฉันถึงหน้าประตูแบบนี้หรอก”

เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก

สมชายใจหายวาบเมื่อเห็นลูกสาวตัวเองเริ่มสั่นน้อยๆ ไม่ใช่การสั่นด้วยความกลัว แต่เป็นการสั่นด้วยความโกรธจัด กลิ่นอายบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแม้แต่คนธรรมดาอย่างสมชายยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ บรรยากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งลงจนหายใจลำบาก

กันต์ธีร์หยุดเดินเมื่ออยู่ห่างจากร่างของหญิงสาวราวห้าก้าว เขายืนนิ่ง หลับตาลงชั่วครู่เพื่อรวบรวมสมาธิ ลมหายใจเข้าออกของเขาผ่อนยาวและสม่ำเสมอ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่มองไปยังพิมพิลาก็เปลี่ยนไป มันลุ่มลึกและคมกล้ากว่าเดิม ราวกับสามารถมองทะลุผ่านเปลือกนอกเข้าไปถึงแก่นแท้ของวิญญาณได้ ริมฝีปากของเขาขยับพึมพำบทสวดบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยินเสียง มีเพียงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ในอากาศเท่านั้น

ทันทีที่เขาเริ่มบริกรรมคาถา ภาพที่เห็นตรงหน้าก็เปลี่ยนไป ร่างของพิมพิลาที่เคยชัดเจนเริ่มพร่าเลือน รอบกายของเธอปรากฏเงาดำทะมึนรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยวผิดส่วน มันเกาะกุมร่างของหญิงสาวเอาไว้แน่นประหนึ่งเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย แขนขาที่ดำมืดของมันพันรัดรอบตัวเธอเหมือนเถาวัลย์ปีศาจ และสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือใบหน้าของเงาดำนั้น.... มันไม่มีหน้า มีเพียงความว่างเปล่าที่มืดมิดและลึกล้ำราวกับห้วงนรกอเวจี

แต่สิ่งที่ทำให้กันต์ธีร์ต้องขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจก็คือท่าทีของเงานั้น มันไม่ได้แสดงอาการทุรนทุรายหรือเจ็บปวดจากพลังของบทสวดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความรู้สึกเย้ยหยันที่ส่งผ่านมาอย่างชัดเจน

แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

แววตาแข็งกร้าวเป็นปฏิปักษ์ของพิมพิลาพลันอ่อนลง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอแทนที่ มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์นัยและความเหนือกว่าอย่างน่าขนลุก ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ร่างของหญิงสาวก็พุ่งทะยานเข้าหากันต์ธีร์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์!

สมชายอ้าปากค้าง ลุงชุ่มเบิกตากว้างเตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่ก็ช้าไปแล้ว

ในชั่วพริบตาเดียว ร่างของพิมพิลาก็ประชิดอยู่ตรงหน้ากันต์ธีร์ ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าของเขาไม่ถึงคืบ ไอเย็นจากลมหายใจของเธอเป่ารดผิวแก้มของเขาจนรู้สึกชา ริมฝีปากสีซีดของเธอเคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหูของเขาอย่างเชื่องช้า.... เชื่องช้าจนน่าหวาดหวั่น

แล้วเสียงกระซิบก็ดังขึ้น....

มันไม่ใช่เสียงแหบพร่าของพิมพิลา แต่เป็นเสียงของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เสียงที่นุ่มนวล เย้ายวน แต่แฝงไว้ด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่เก่าแก่และลึกล้ำเกินกว่าจะจินตนาการได้

“เจ้ามาช้าไปแล้ว....คุณพระนาย”

สิ้นเสียงกระซิบนั้น ร่างของเธอก็ผละถอยกลับไปยืนอยู่ที่เดิมอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มหยันหายไปจากใบหน้า ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาเช่นเดิม ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่สำหรับกันต์ธีร์แล้ว.... ทุกอย่างเปลี่ยนไป

คำว่า ‘คุณพระนาย’ เป็นคำโบราณที่ไม่ได้ใช้กันมานานหลายร้อยปีแล้ว และมันเป็นคำที่เขารู้จักดี

ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกตะลึงที่แล่นปราดเข้าโจมตีจิตใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ความทรงจำบางอย่างจากอดีตชาติที่เคยเลือนราง พลันฉายชัดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกรอไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ภาพของสตรีในชุดไทยโบราณ....

ภาพของรอยยิ้มหวานแต่แฝงยาพิษ

และภาพของคำสาปแช่งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะมอดดับลง

เขาถูกหลอก! สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เงาของวิญญาณเร่ร่อนธรรมดา แต่มันคือ....

กันต์ธีร์สลัดความสับสนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้ลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธและความเด็ดเดี่ยว เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของพิมพิลาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้มองหาวิญญาณร้าย เขามองหาวิญญาณของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร่างที่ถูกกักขังอยู่ภายใน

“คุณกันต์!” ลุงชุ่มร้องเตือนสติเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มยืนนิ่งไปนานผิดปกติ

ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปพูดกับสมชายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ

“คุณสมชาย เข้าไปในบ้านกับลุงชุ่ม ล็อคประตูหน้าต่างให้หมด ไม่ว่าได้ยินเสียงอะไร ห้ามออกมาเด็ดขาด!”