บทที่ 5: วิกฤตครอบครัว

จานข้าวสวยที่พร่องไปไม่ถึงครึ่งถูกผลักออกไปด้านข้างอย่างแรง เสียงจานเซรามิกขูดกับผิวโต๊ะไม้เก่าจนเกิดเสียงแหลมบาดหู ก่อนจะหยุดกึกที่ขอบโต๊ะอย่างหมิ่นเหม่ พรศรีผู้เป็นแม่สะดุ้งสุดตัว ขณะที่สมชายผู้เป็นพ่อทำได้เพียงวางช้อนลงช้าๆ สายตาทั้งสองคู่จับจ้องไปยังลูกสาวคนเดียวที่นั่งหน้าตึงอยู่ฝั่งตรงข้าม

หลายวันแล้ว…. นับจากวันที่พิมพิลาเริ่มมีพฤติกรรมแปลกไป

บรรยากาศอุ่นใจในบ้านเช่าหลังเล็กที่เคยมีแต่เสียงหัวเราะ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น มันหนักอึ้งราวกับมวลอากาศถูกสูบออกไปจนหายใจไม่ทั่วท้อง เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่กัดกินความรู้สึกของทุกคนในครอบครัว

“พิม.... อิ่มแล้วเหรอลูก”

พรศรีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด แต่ความกังวลที่ซ่อนไม่มิดก็ยังสั่นไหวอยู่ในม่านตา

พิมพิลาไม่ตอบสนองต่อคำถามนั้น หญิงสาวลุกพรวดจากเก้าอี้ ดวงตาที่เคยสดใสเป็นประกายบัดนี้แข็งกร้าวและฉายแววขุ่นมัวอยู่ตลอดเวลา เธอหันหลังให้พ่อกับแม่ ก้าวเท้าหนักๆ ราวกับจะกระทืบพื้นไม้ให้ยุบลงไป ตรงไปยังห้องนอนของตัวเองโดยไม่เอ่ยคำขอตัวใดๆ เสื้อแขนยาวสีทึบที่เธอสวมใส่ตลอดหลายวันที่ผ่านมาแม้ในยามที่อากาศร้อนระอุนั้นดูผิดที่ผิดทาง แต่นั่นยังไม่น่ากังวลเท่ากับไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

เสียงปิดประตูดังปัง! สะเทือนไปทั้งโครงสร้างบ้านไม้เก่า

สมชายถอนหายใจยาว เขาวางช้อนส้อมในมือลงอย่างหมดแรง กลิ่นกับข้าวที่เริ่มเย็นชืดบนโต๊ะพลันดูน่าสะอิดสะเอียนขึ้นมาถนัดใจ เขาหันไปสบตากับภรรยาที่นั่งนิ่งอยู่ข้างกัน แววตาของพรศรีเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่พร้อมจะรินไหลลงมาทุกเมื่อ

“พ่อจ๊ะ ฉันว่าลูกเราต้องไม่สบายแน่ๆ เราพาแกไปหาหมออีกทีดีไหม”

“หมอเหรอ แม่พร” สมชายส่ายหน้าช้าๆ “ไปมาเมื่อสามวันก่อน หมอก็บอกว่าไม่เป็นอะไร แค่เครียด พักผ่อนไม่พอ”

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ภรรยามากขึ้น ลดเสียงลงเป็นกระซิบ

“ฉันว่าอาการแบบนี้ หมอที่โรงพยาบาลคงช่วยอะไรเราไม่ได้หรอก สายตาของลูก มันไม่ใช่สายตาของพิมคนเดิมนะแม่พร มัน......มันว่างเปล่า มันเย็นชา เหมือนมีใครอีกคนมองออกมาจากตรงนั้น”

พรศรีเม้มปากแน่น กลั้นเสียงสะอื้นจนตัวสั่น ภาพลูกสาวที่เคยร่าเริงอ่อนหวานเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในชั่วข้ามสัปดาห์ยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หยุดหย่อน ไหนจะรอยขีดข่วนช้ำเลือดช้ำหนองบริเวณข้อมือซ้ายที่เธอแอบเห็นเมื่อวันก่อน ตอนที่แขนเสื้อของพิมเลิกขึ้นโดยบังเอิญ รอยแผลที่ดูราวกับเจ้าตัวพยายามจะใช้เล็บจิกทึ้งเพื่อดึงอะไรบางอย่างออกจากข้อมืออย่างบ้าคลั่ง

“แล้วเราจะทำยังไงกันดี” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นคำ “ฉันใจคอไม่ดีเลย กลางคืนฉันได้ยินเสียงลูกละเมอ....แต่ฟังไม่เป็นภาษาคนเลย มันเหมือนเสียงขู่....เสียงคำรามต่ำๆ อยู่ในลำคอ”

เธอขนลุกซู่เมื่อนึกถึงเสียงที่ได้ยินลอดออกมาจากห้องลูกสาวเมื่อคืนก่อน

สมชายเอื้อมมือไปกุมมือภรรยาไว้ บีบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“ใจเย็นๆ ก่อนนะแม่ พ่อกำลังคิดอยู่” เขานิ่งไปอึดใจใหญ่ จมดิ่งลงไปในภวังค์แห่งความทรงจำเก่าเก็บในอดีตที่ผุดขึ้นมาในหัวราวกับฟองอากาศ “พ่อนึกอะไรออกแล้ว.... สมัยที่คุณปู่ของแม่พรยังอยู่ จำได้ไหมที่ท่านป่วยหนักเป็นเดือนๆ หาสาเหตุไม่ได้ ท่านบอกว่าเหมือนมีเงาดำมานอนทับอกทุกคืน หายใจไม่ออก ขยับตัวก็ไม่ได้”

พรศรีขมวดคิ้วมุ่น พยายามรื้อฟื้นความทรงจำในวัยเด็ก

“จำได้สิ...ตอนนั้นฉันยังเล็กมาก ยังวิ่งเล่นอยู่เลย แล้วคุณปู่ก็หายเป็นปลิดทิ้งหลังจากที่......” ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวได้ “.....หลังจากที่ตระกูลนั้นยื่นมือเข้ามาช่วย!”

“ใช่” สมชายพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที “ตระกูลที่เขาจัดการเรื่องลี้ลับพวกนี้โดยเฉพาะ พ่อจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าปู่เคยเล่าให้ฟัง พวกเขามีบุญคุณกับตระกูลฝั่งเรามาตั้งแต่รุ่นทวดแล้ว”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปยังตู้ไม้สักเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งอยู่อย่างเงียบงันที่มุมห้อง มือใหญ่ที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักรื้อค้นลิ้นชักที่ฝืดติดอยู่นาน ก่อนจะหยิบสมุดโทรศัพท์ปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่มุมปกเปื่อยยุ่ยและเหลืองกรอบตามกาลเวลาออกมา

เขาวางมันลงบนโต๊ะอาหาร กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าลอยคลุ้งออกมาพร้อมกับฝุ่นละอองที่มองไม่เห็น ปลายนิ้วสากไล่ไปตามตัวอักษรที่จางเลือนอย่างเชื่องช้า พลิกหน้ากระดาษที่ติดกันแน่นอย่างระมัดระวัง

“สมัยก่อนการติดต่อมันไม่ง่ายเหมือนสมัยนี้ แต่ปู่ฉันเคยจดเบอร์บ้านของพวกเขาเอาไว้....หวังว่ามันจะยังใช้ได้อยู่”

“พ่อจะโทรไปจริงๆ เหรอ” พรศรีถามอย่างไม่แน่ใจนัก “เรื่องแบบนี้....มันดูงมงายนะ ฉันกลัว......”

“มันอาจจะเป็นทางเดียวที่เราเหลืออยู่ แม่พร” สมชายพูดสวนขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “ฉันทนเห็นลูกเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ผีสางนางไม้หรือไสยศาสตร์มนตร์ดำอะไรก็ช่าง....เราต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยพิม”

ปลายนิ้วของเขาหยุดชะงักลงที่ชื่อๆ หนึ่ง ตัวอักษรที่บรรจงเขียนด้วยหมึกซึมสีดำยังคงอ่านออกได้ชัดเจนแม้วันเวลาจะผ่านไปนานหลายสิบปี

“เจอแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะอ่านชื่อนั้นออกมาดังๆ เพื่อยืนยันกับภรรยา และอาจจะเพื่อย้ำเตือนความหวังสุดท้ายของตัวเอง

“เทพศิริวงศ์....คุณกันต์”

ทันใดนั้นเอง!

โครม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีของหนักตกกระแทกพื้นดังมาจากห้องนอนของพิมพิลา ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานพับแทบหลุดจากวงกบ ร่างของพิมพิลายืนขวางทางอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ใช่พิมพิลาคนเดิมที่พ่อกับแม่รู้จัก

ดวงตาของเธอเบิกโพลงจนเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงฉานแตกแขนงไปทั่ว นัยน์ตาดำขยายกว้างจนแทบไม่เหลือที่ว่างให้ตาขาว สองข้างแก้มที่เคยอิ่มเอิบกลับตอบซูบลงอย่างน่ากลัว ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มตามธรรมชาติบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างถึงที่สุด เผยให้เห็นไรฟันขาวที่ขบกันแน่นจนได้ยินเสียงเสียดสีดังกรอด

“พูดชื่อใคร!!!”

มันไม่ใช่เสียงของพิมพิลา เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่า ก้องกังวาน และแฝงไว้ด้วยอำนาจมืดอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้บรรยากาศในบ้านเย็นเยือกลงในบัดดล มันคือเสียงของสิ่งอื่น....สิ่งที่กำลังยืมร่างของลูกสาวพวกเขาอยู่

พรศรีหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ร่างของเธอถอยกรูดไปหลบอยู่หลังสามีโดยสัญชาตญาณ สมชายเองก็หน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด แต่สัญชาตญาณความเป็นพ่อทำให้เขายังคงยืนหยัดปกป้องภรรยาไว้เบื้องหลัง แข็งขืนต่อความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ

“พิม.....ลูกเป็นอะไรไป ใจเย็นๆ ก่อนนะลูก”

เขาพยายามเรียกสติลูกสาว แต่กลับได้รับเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นตอบกลับมา

“กูถามว่าพวกมึงพูดชื่อใคร!!!”

สิ้นเสียงตะคอก ร่างของพิมพิลาก็พุ่งตรงมาที่โต๊ะกินข้าว สองมือของเธอกวาดจานชามและแก้วน้ำทั้งหมดลงบนพื้นเสียงดังเพล้ง! ลั่นแตกกระจาย เศษกระเบื้องและเศษอาหารกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

“อย่ามายุ่งกับกู!!!”

ร่างที่ถูกสิงกรีดร้องโหยหวน มือซ้ายของเธอกำแน่นที่ข้อมือของตัวเองราวกับกำลังเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส แขนเสื้อนักศึกษาที่เลิกขึ้นจากการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง เผยให้เห็นกำไลทองคำสลักลายพญานาคที่พันธนาการอยู่รอบข้อมือขาวซีดของเธอ บัดนี้มันกำลังส่องประกายสีทองวูบวาบราวกับมีชีวิตของตัวเอง

“พวกมันทำอะไรกูไม่ได้! ไม่มีใครหน้าไหนจะมาหยุดกูได้!!!”

สมชายตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวจนแทบยืนไม่ไหว แต่ในใจของเขากลับเกิดความกระจ่างชัดขึ้นมาอย่างประหลาด ปฏิกิริยาที่รุนแรงผิดมนุษย์มนาของมันเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่า ‘สิ่งนั้น’ รู้จักและหวาดกลัวชื่อที่เขาเพิ่งเอ่ยออกมา

เขาก้มลงมองสมุดโทรศัพท์ที่ยังคงเปิดคาอยู่บนโต๊ะท่ามกลางความโกลาหล ตัดสินใจแน่วแน่

พิมพิลาหันขวับมามองตามสายตาของพ่อ ดวงตาแดงก่ำของเธอจับจ้องไปยังชื่อ ‘เทพศิริวงศ์’ บนหน้ากระดาษเก่า รอยยิ้มแสยะน่าขยะแขยงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันและโทสะ

“คิดจะไปพึ่งพวกมันรึ....ไอ้พวกโง่เง่า!”

ว่าแล้วร่างนั้นก็คว้าเก้าอี้ไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด ยกมันขึ้นสูงเหนือศีรษะอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงกิ่งไม้แห้งๆ เตรียมจะฟาดลงมาที่โต๊ะเพื่อทำลายความหวังสุดท้ายของพวกเขาให้แหลกละเอียด

“อย่า!”

สมชายตะโกนลั่น เขาพุ่งตัวเข้าไปหมายจะขวาง แต่ช้ากว่าความเร็วเหนือมนุษย์ของร่างนั้นไปก้าวหนึ่ง

แต่ก่อนที่ขาเก้าอี้จะทันได้สัมผัสกับผิวโต๊ะ ร่างของพิมพิลากลับชะงักงันค้างอยู่กลางอากาศ แขนที่ยกเก้าอี้ขึ้นสั่นระริกราวกับกำลังต่อสู้กับพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น ดวงตาของเธอกะพริบถี่ๆ อย่างรวดเร็ว แววตาแห่งความเกรี้ยวกราดดุจสัตว์ป่าสลับกับความสับสนหวาดกลัวของพิมพิลาคนเดิมไปมาอย่างน่าเวทนา

“พะ.....พ่อ......” เสียงที่หลุดรอดออกมาเป็นเสียงของพิมพิลาจริงๆ แม้จะแหบโหยและขาดห้วงจนแทบไม่ได้ยิน “หนู......หนูเจ็บ......ช่วยหนูด้วย...”

สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเธอก็ทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับตุ๊กตาที่ถูกตัดเชือก หมดสติไปทันที เก้าอี้ไม้หลุดจากมือกระแทกพื้นดังโครมอยู่ข้างๆ ตัวเธอ

ความเงียบเข้าครอบคลุมบ้านทั้งหลังในบัดดล มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของสองสามีภรรยาและเสียงเศษกระเบื้องที่ยังคงลั่นเปรี๊ยะ พรศรีรีบวิ่งถลาเข้าไปประคองร่างลูกสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป

สมชายยืนนิ่งมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แตกสลาย แต่ในแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ลังเลอีกต่อไป มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของตัวเองขึ้นมา กดหมายเลขที่เห็นในสมุดโทรศัพท์ลงไปทีละตัวอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง

นิ้วโป้งของเขากดลงบนปุ่มโทรออกสีเขียว โดยไม่ละสายตาไปจากร่างไร้สติของลูกสาวที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว