บทที่ 7: พิธีล้างมนต์ดำ

เสียงกลอนไม้กระทบกับวงกบดังลั่น ปิดกั้นแสงสุดท้ายจากภายนอกจนหมดสิ้น สมชายถอนหายใจหนักหน่วง เช็ดเหงื่อที่ผุดซึมบนหน้าผากด้วยหลังมือที่สั่นเทา พรศรีผู้เป็นภรรยากอดอกตัวเองแน่น ยืนตัวลีบอยู่ข้างเสา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจับจ้องไปยังภาพตรงหน้า

ห้องพระขนาดเล็กที่ดัดแปลงจากมุมหนึ่งของบ้านบัดนี้กลายเป็นศูนย์กลางของความตึงเครียด กลิ่นธูปเก่าผสมกับกลิ่นอับของไม้ที่สะสมมานานปีลอยอบอวลไปทั่ว อากาศภายในหนักอึ้งและเย็นเยียบลงอย่างประหลาดราวกับถูกสูบความร้อนออกไปจนหมดสิ้น แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวมาจากหลอดไฟนีออนกลมบนเพดานที่สาดแสงสีขาวซีดลงมา อาบไล้ทุกสิ่งให้ดูไร้ชีวิตชีวา

กันต์ธีร์คุกเข่าลงบนพื้นไม้กระดานที่ขัดจนขึ้นเงา เขาวางบาตรน้ำมนต์ดินเผาใบย่อมลงตรงหน้าอย่าง หยดน้ำที่เกาะอยู่รอบขอบบาตรสะท้อนแสงไฟวิบวับ ข้างกันนั้นมีมัดหญ้าคาและกลุ่มด้ายสายสิญจน์สีขาวบริสุทธิ์วางเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้า สงบนิ่ง และมั่นคง สวนทางกับบรรยากาศกดดันที่แผ่คลุมไปทั่วทั้งบ้านราวกับพายุที่กำลังก่อตัว

พิมพิลาถูกจับให้นั่งพิงเสากลางบ้าน ร่างของเธอดูอ่อนปวกเปียก แต่ดวงตากลับแข็งกร้าวและว่างเปล่า รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ ขณะจ้องมองการกระทำของกันต์ธีร์ไม่วางตา เหมือนกำลังชมละครโรงเล็กที่น่าสมเพช

“เสียแรงเปล่า” น้ำเสียงแหบพร่าผิดเพี้ยนไปจากเดิมดังขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ใช่เสียงของพิมพิลา แต่เป็นเสียงของใครอีกคนที่เย็นชาและโบราณกว่า “ของของกู ไม่มีใครหน้าไหนแย่งไปได้!”

กันต์ธีร์ไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาเพียงยกมือขึ้นประนมเหนือขอบบาตร หลับตาลงชั่วครู่เพื่อรวบรวมสมาธิ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายในดวงตาคมกล้ากว่าเดิม เขาหยิบกลุ่มด้ายสายสิญจน์ขึ้นมา เริ่มต้นสวดคาถาบทสั้นๆ ด้วยเสียงทุ้มต่ำที่กังวานสะท้อนไปทั่วห้อง มันเป็นภาษาโบราณที่ไม่มีใครในที่นั้นเข้าใจ แต่กลับให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก

ลุงชุ่มขยับมายืนใกล้สองสามีภรรยามากขึ้น แววตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเจ้านายหนุ่มอย่างระแวดระวัง

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มเดินวนรอบตัวพิมพิลา ปล่อยให้เส้นด้ายสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ คลายออกจากกลุ่มในมือ สร้างเป็นอาณาเขตวงกลมล้อมรอบร่างของหญิงสาวไว้

“คิดจะขังกูงั้นรึ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!” ร่างของพิมพิลาหัวเราะเสียงแหลมสูงจนน่าขนลุก มันเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “มึงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร มึงมองเห็นกู แต่มึงไม่รู้จักกู”

“ฉันรู้ดี” กันต์ธีร์ตอบกลับเป็นครั้งแรกขณะที่ยังคงเดินวนต่อไป น้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่นราวกับตอกหมุดลงในเนื้อไม้ “และฉันก็มารับคืนในสิ่งที่แกขโมยไป”

เขาเดินวนครบสามรอบพอดี ก่อนจะผูกปมสายสิญจน์ปิดอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ เส้นด้ายสีขาวธรรมดาบัดนี้กลับดูเหมือนมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ภายใน ส่องประกายเรืองรองจางๆ ในแสงไฟนีออน

สิ้นคำพูดนั้น เขากลับไปนั่งคุกเข่าที่เดิม หยิบมัดหญ้าคาขึ้นจุ่มลงในบาตรน้ำมนต์ พรศรีสะอื้นไห้เบาๆ จนสมชายต้องเอื้อมมือไปกุมไหล่ภรรยาไว้แน่น เป็นการปลอบประโลมและย้ำเตือนให้ตั้งสติเพื่อลูกสาว

ทันทีที่กันต์ธีร์เริ่มสวดบทต่อไปซึ่งยาวและซับซ้อนกว่าเดิม ร่างของพิมพิลาก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เธอลุกพรวดขึ้นยืน ดวงตาที่เคยเหม่อลอยบัดนี้เบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า ฉายแววเกรี้ยวกราดอย่างถึงที่สุด

“มึง!” เสียงคำรามที่หลุดออกมาไม่ใช่เสียงของผู้หญิงอีกต่อไป มันหยาบกระด้าง ต่ำลึก และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “มึงกล้าดียังไง!”

ร่างนั้นพุ่งเข้าใส่เส้นสายสิญจน์ที่ขึงอยู่ราวกับกำแพงที่มองไม่เห็น แต่ทันทีที่ผิวหนังสัมผัสกับด้ายขาวศักดิ์สิทธิ์ ควันสีเทาขุ่นก็พวยพุ่งขึ้นพร้อมกับเสียงเนื้อไหม้ดังฉ่า!

“อ๊ากกกกก!”

พิมพิลาหรือสิ่งที่สิงสู่เธออยู่กรีดร้องโหยหวน ถอยกลับไปกลางวงอย่างรวดเร็ว เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งมาที่กันต์ธีร์ราวกับจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ

กันต์ธีร์ยังคงสวดต่อไปไม่หยุด บทสวดเริ่มเร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมาเหมือนค้อนที่มองไม่เห็น ทุบลงบนวิญญาณร้ายให้สั่นสะเทือน เขาลุกขึ้นยืนและก้าวเข้าไปหาเธอ ในมือถือมัดหญ้าคาที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำมนต์ หยาดน้ำศักดิ์สิทธิ์หยดลงบนพื้นไม้เป็นทาง

“อย่าเข้ามา!” เสียงนั้นตวาดลั่น พิมพิลาถอยกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับเสากลางบ้านดังปัง “กูบอกว่าอย่าเข้ามา!”

วิญญาณร้ายในร่างหญิงสาวกวาดตามองไปรอบๆ อย่างลนลาน เมื่อเห็นเก้าอี้ไม้ตัวเล็กวางอยู่ไม่ไกล เธอก็รีบพุ่งไปคว้ามันขึ้นมา เหวี่ยงสุดแรงหมายจะฟาดใส่ชายหนุ่มที่คืบคลานเข้ามา แต่กันต์ธีร์เร็วกว่า เขาพุ่งเข้าประชิดตัวในชั่วพริบตา มือข้างหนึ่งปัดเก้าอี้ทิ้งไปอย่างง่ายดายจนมันกระเด็นไปกระแทกผนังดังโครม ขณะที่อีกข้างหนึ่งจับข้อมือซ้ายของเธอไว้แน่น.... ข้อมือข้างที่สวมกำไลทองวงนั้น

“ปล่อยกู!”

เธอสะบัดแขนอย่างแรง แต่เรี่ยวแรงมหาศาลที่เคยมีกลับดูอ่อนเปลี้ยลงไปถนัดตาเมื่อถูกจับตัวโดยตรง สัมผัสจากกายเนื้อของกันต์ธีร์ราวกับเครื่องสูบพลังงาน แรงดิ้นรนของเธอกลายเป็นการตะเกียกตะกายที่น่าสมเพช เล็บยาวๆ จิกลงบนแขนของเขา แต่ชายหนุ่มไม่แสดงอาการเจ็บปวดแม้แต่น้อย

“ถึงเวลากลับไปสู่ที่ของแกแล้ว”

กันต์ธีร์กล่าวเสียงเย็น เขาไม่สนใจเสียงกรีดร้องด่าทอที่สลับไปมาระหว่างคำหยาบคายกับเสียงขู่ฟ่อเหมือนอสรพิษอีกต่อไป เขายกมัดหญ้าคาขึ้นสูง เตรียมจะประพรมน้ำมนต์ลงบนกำไลอาถรรพ์ซึ่งเป็นต้นตอของเรื่องทั้งหมด

“ไม่! อย่า!” สรรพนามเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงที่แหลมสูง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองมัดหญ้าคาราวกับเห็นยมทูตถืออาวุธประหาร “กูขอร้อง......อย่าทำกู! ได้โปรด!”

ความโอหังและอำนาจที่เคยแสดงออกมามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดผวาต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

แต่กันต์ธีร์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาสะบัดข้อมืออย่างแรง ส่งหยาดน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ให้กระจายตัวเป็นฝอยละเอียด สาดกระทบลงบนกำไลสีทองอร่าม

เสียงฉ่าดังสนั่นราวกับเอาน้ำเย็นราดลงบนเหล็กร้อนที่เผาจนแดงจัด!

กำไลทองที่เคยงดงาม บัดนี้ร้อนจัดจนแดงฉานราวกับถูกเผาไฟ มันนาบลงบนผิวเนื้อของพิมพิลาจนเกิดเป็นรอยไหม้พุพองน่าสยดสยอง กลิ่นเนื้อไหม้และกลิ่นโลหะร้อนผสมกับกลิ่นกำมะถันเหม็นคละคลุ้งไปทั่วห้อง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!”

เสียงกรีดร้องครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา มันไม่ได้มาจากวิญญาณร้าย แต่เป็นเสียงของพิมพิลาเอง เป็นเสียงที่แหลมเล็กและบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของผู้ที่ได้ยินทุกคน เป็นเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดทรมานที่แท้จริงจนแทบจะขาดใจ ร่างของพิมพิลาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาเหลือกขึ้นจนเห็นแต่ตาขาว ก่อนจะอ่อนพับหมดสติลงในอ้อมแขนของกันต์ธีร์

แต่เรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านั้น

ทันทีที่ร่างของหญิงสาวแน่นิ่งไป ควันสีดำข้นหนาทึบก็เริ่มพวยพุ่งออกมาจากกำไลทองวงนั้น.... จากรอยไหม้บนข้อมือของเธอโดยตรง มันไม่ใช่ควันธรรมดา แต่เป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีดำสนิทที่จับตัวกันอย่างเหนียวแน่นราวกับน้ำหมึกที่ถูกเทลงในน้ำ มันหมุนวนอยู่กลางอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อตัวเป็นพายุหมุนลูกเล็กๆ ส่งเสียงหวีดหวิวบาดหู

สมชายและพรศรีอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ลุงชุ่มรีบขยับมายืนบังคนทั้งสองไว้เป็นกำบัง แววตาจับจ้องไปยังปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ

กลุ่มควันสีดำลอยตัวสูงขึ้น เสียงหวีดหวิวเงียบลง แต่ความกดดันในอากาศกลับเพิ่มทวีคูณ มันค่อยๆ คลายตัวออกและจับรูปเป็นร่างของสตรีในชุดไทยโบราณ สไบสีเลือดหมูที่พาดบ่าดูเก่าซอมซ่อ ขาดวิ่นเป็นแห่งๆ แต่ยังคงเห็นลวดลายดิ้นทองที่เคยงดงาม ผ้านุ่งสีเดียวกันยาวกรอมเท้า ใบหน้าของร่างโปร่งแสงนั้นยังคงเลือนรางมองเห็นไม่ชัดเจน มีเพียงโครงหน้าที่ดูงดงามแต่เย็นชา แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดคือดวงตาสองข้างที่ลุกโชนเป็นถ่านไฟสีแดงฉาน

ดวงตาที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตพยาบาทจับจ้องตรงมายังกันต์ธีร์เพียงผู้เดียว!

กันต์ธีร์ค่อยๆ ประคองร่างที่ไร้สติของพิมพิลาให้นอนลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล เขาใช้ชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองเช็ดคราบเหงื่อบนหน้าผากของเธอแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับร่างควันนั้นตรงๆ ความกรุ่นโกรธจากอดีตชาติที่เขาเห็นในนิมิตพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันแจ่มชัดกว่าเดิม

“ในที่สุดก็ยอมเผยตัวตนออกมาเสียทีนะ ช่อเอื้อง”

เสียงกระซิบเยียบเย็นที่ไร้ที่มาดังขึ้นรอบทิศทาง มันไม่ใช่เสียงที่ออกจากปากของเงาร่างนั้น แต่เป็นเสียงที่สะท้อนอยู่ในหัวของทุกคน เป็นเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูชิงชังและสาแก่ใจ

‘.....คุณพี่......จำน้องได้ด้วยหรือเจ้าคะ...’

ร่างโปร่งแสงนั้นยื่นมือที่ทำจากควันดำออกมาอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวที่ดูเปราะบางแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย ชี้ตรงมาที่ใบหน้าของชายหนุ่ม

“แน่นอน” กันต์ธีร์ตอบกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว “กรรมที่เจ้าก่อไว้.... ข้าไม่เคยลืม”