บทที่ 8: ตื่นจากฝันร้าย

เปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับมีแท่งตะกั่วถ่วงไว้ค่อยๆ ปรือเปิด แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างลายดอกไม้สาดกระทบม่านตาจนต้องหยีลงอีกครั้ง พิมพิลาขยับตัวช้าๆ ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังและต้นแขนราวกับถูกไฟลวก กลิ่นสมุนไพรจางที่ไม่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นยาหม่องลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้ห้องนอนของเธอรู้สึกแปลกเปลี่ยนไป

หญิงสาวใช้ข้อศอกยันตัวเองขึ้นนั่ง พลันต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่แล่นจี๊ดขึ้นมาตามผิวหนัง เธอก้มลงมองแขนตัวเองแล้วเบิกตากว้าง รอยแผลพุพองสีแดงน่ากลัวปรากฏเป็นปื้นยาวตั้งแต่ข้อมือจนเกือบถึงหัวไหล่ บางแห่งเริ่มแห้งตกสะเก็ด แต่บางแห่งยังคงดูช้ำเลือดช้ำหนอง ราวกับถูกประทับด้วยเหล็กร้อนจัด

“ตื่นแล้วเหรอลูก”

เสียงแหบพร่าของพรศรีดังขึ้นจากข้างเตียง ผู้เป็นแม่นั่งฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ใบหน้าอิดโรย ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้มาหลายคืนติดต่อกัน ข้างกายมีชามข้าวต้มที่เย็นชืดวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง

“แม่…..นี่มัน…..เกิดอะไรขึ้น??”

พิมพิลาถามเสียงสั่น พยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่ความทรงจำของเธอกลับขาดห้วงและสับสนวุ่นวายราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกตัดต่ออย่างป่าเถื่อน

ภาพสุดท้ายที่จำได้คือความรู้สึกโกรธแค้นรุนแรงที่ปะทุขึ้นในอกตอนที่นั่งอยู่กลางวงอาหารค่ำ หลังจากนั้น ทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำสนิท มีเพียงภาพฝันอันเลือนรางถึงเงาร่างของผู้หญิงในชุดไทยโบราณและดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองเธอด้วยความอาฆาต

พรศรีลุกขึ้นมาบีบมือลูกสาวเบาๆ น้ำตาคลอหน่วย

“มันผ่านไปแล้วลูก......ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”

“ผ่านไปแล้วอะไรกันแม่” พิมพิลาชักมือกลับ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “แล้วแผลนี่มันอะไรกัน หนูไปโดนอะไรมา ทำไมหนูจำอะไรไม่ได้เลย”

“ใจเย็นๆ ก่อนนะลูก” สมชายที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วน้ำอุ่นเอ่ยขึ้น เขาวางแก้วน้ำลงข้างชามข้าวต้มแล้วมองหน้าลูกสาวด้วยแววตาที่ซับซ้อน ทั้งโล่งใจ ทั้งกังวล “ลูกไม่สบายหนักมาก......สลบไปตั้งหลายวัน”

“หลายวัน?” หญิงสาวทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ “หนูแค่.......รู้สึกเหมือนเพิ่งหลับไปเมื่อคืนเองนะพ่อ”

“มันผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว พิม” พรศรีเสริม น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ “ลูกไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง.....ลูกกรีดร้อง.....ทำร้ายตัวเอง......พูดจาภาษาแปลกๆ ที่ไม่ใช่เสียงของลูก......มันน่ากลัวมาก” ผู้เป็นแม่เล่าพลางใช้หลังมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

พิมพิลาขมวดคิ้วมุ่น พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดศีรษะตุบๆ เรื่องที่พ่อแม่เล่าฟังดูเหมือนพล็อตหนังผีเกรดบีมากกว่าจะเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเธอ

“แล้วจู่ๆ หนูก็หายเหรอคะ” เธอถามอย่างเคลือบแคลง “อยู่ดีๆ ก็ตื่นขึ้นมาปกติเนี่ยนะ”

สมชายสบตากับภรรยาแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง

“มีคนมาช่วยลูกไว้.....คุณกันต์ธีร์......เขาเป็นคนทำพิธีไล่สิ่งไม่ดีออกไปจากตัวลูก”

ชื่อที่ไม่คุ้นหูทำให้พิมพิลาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะหยันจะหลุดออกมาจากลำคอของเธอ

“คุณกันต์ธีร์? ใครกันคะ? หมอผีที่ไหนที่พ่อกับแม่ไปจ้างมาอีก”

“พิม! อย่าพูดแบบนั้น” พรศรีปรามเสียงเข้ม “เขาเป็นผู้มีพระคุณนะลูก ถ้าไม่ได้เขา ป่านนี้......” หญิงสูงวัยพูดต่อไม่ออก ความทรงจำอันน่าสยดสยองในคืนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หาย

“ผู้มีพระคุณเหรอแม่” พิมพิลาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน “ผู้มีพระคุณที่ทิ้งรอยแผลเป็นบ้าๆ นี่ไว้เต็มตัวหนูเนี่ยนะ นี่มันเรื่องต้มตุ๋นชัดๆ พ่อกับแม่โดนเขาหลอกแล้ว เขาคงเห็นว่าเรากำลังเดือดร้อน สิ้นหวัง เลยสบโอกาสเข้ามาสร้างเรื่องหลอกเอาเงิน”

“เขาไม่ได้เอาเงินเราไปสักบาทเดียว!” สมชายเถียงเสียงดังขึ้นเป็นครั้งแรก เขาทนไม่ได้ที่ลูกสาวจะดูหมิ่นคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ “เขายอมเสี่ยงตัวเองเพื่อช่วยลูกนะพิม!”

“เสี่ยงอะไรคะพ่อ!” พิมพิลาขึ้นเสียงบ้าง ความเจ็บปวดจากบาดแผลและความสับสนปนเปกับความรู้สึกเหมือนถูกหลอกทำให้เธอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “เสี่ยงเล่นละครตบตาคนแก่สองคนน่ะสิ! หนูไม่ได้โดนผีเข้า หนูแค่อาจจะเครียดจนป่วย มันเป็นอาการทางจิตเวชที่อธิบายได้ทางวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่เรื่องไสยศาสตร์งมงายแบบนี้!”

เธอสะบัดผ้าห่มออก ตั้งใจจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อยุติบทสนทนาไร้สาระนี้ แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้างจนต้องทรุดลงนั่งบนขอบเตียงตามเดิม ร่างกายยังคงอ่อนแอเกินกว่าจะฝืนได้

“พ่อกับแม่ปล่อยให้คนแปลกหน้ามาทำอะไรกับตัวลูกสาวตัวเองได้ยังไง” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างเจ็บใจ น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตา “เขาเป็นแค่นักต้มตุ๋น......”

“ผมไม่ใช่”

เสียงทุ้มเรียบที่ดังขึ้นจากประตูห้องทำให้ทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัว กันต์ธีร์ยืนอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงสแล็กสีดำเรียบๆ ใบหน้าคมคายดูสงบนิ่ง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ข้างกายเขามีลุงชุ่มยืนถือถุงยาจีนส่งกลิ่นหอมกรุ่นอยู่

สมชายรีบลุกไปเชิญ “คุณกันต์ มาแล้วเหรอครับ เชิญข้างในก่อน”

กันต์ธีร์พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่พิมพิลาไม่วางตา หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น สบตาเขากลับอย่างท้าทาย แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาอยู่ก็ตาม

“คุณสินะ....หมอผีกำมะลอที่มาหลอกเอาเงินพ่อแม่ฉัน” เธอเอ่ยเสียงแข็ง “มาดูผลงานตัวเองเหรอ พอใจไหมกับแผลที่ฝากไว้”

กันต์ธีร์ไม่ตอบโต้คำพูดแดกดันนั้น เขาเพียงแค่เดินมาหยุดอยู่ห่างจากเตียงไม่กี่ก้าว แล้วหันไปพยักหน้าให้ลุงชุ่ม ชายสูงวัยจึงวางถุงยาลงบนโต๊ะแล้วถอยออกไปยืนรออยู่ข้างนอกอย่างรู้งาน

“ผมเข้าใจว่าคุณคงสับสน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ขุ่นมัว “แต่สิ่งที่คุณเจอไม่ใช่เรื่องทางจิตเวช และผมก็ไม่ใช่นักต้มตุ๋น”

“เหอะ! แล้วจะให้ฉันเชื่อได้ยังไง” พิมพิลาแค่นเสียง “มีหลักฐานอะไรมายืนยันเรื่องผีสางนางไม้ที่คุณกุขึ้นมาล่ะ นอกจากคำพูดเลื่อนลอยกับรอยไหม้พวกนี้”

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างวูบไหว ก่อนที่เขาจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบบางสิ่งออกมา มันคือซองพลาสติกใสที่ผนึกปากถุงไว้อย่างดี

เขายื่นซองนั้นมาตรงหน้าเธอ

“นี่คือหลักฐาน”

พิมพิลาเหลือบมองสิ่งที่อยู่ในซองด้วยหางตาอย่างไม่ใส่ใจนัก ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นเครื่องรางหรือของขลังอะไรสักอย่างตามประสาพวกสิบแปดมงกุฎ แต่แล้ว ดวงตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างขึ้นจนสุดขีด ลมหายใจสะดุดกึกอยู่ในลำคอ

สิ่งที่อยู่ในซองพลาสติกนั้น คือเศษด้ายสายสิญจน์ที่ถูกเผาจนไหม้เกรียมเป็นสีดำ แต่สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ ส่วนปลายของด้ายที่เหลือรอดจากการเผาไหม้ มันไม่ได้คงสภาพเป็นเส้นด้ายฝ้ายสีขาวอีกต่อไป

แต่มันกลับกลายเป็น....เส้นผม!

เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยจำนวนหนึ่งที่จับตัวกันเป็นปอยเล็กๆ เปียกชุ่มราวกับเพิ่งถูกดึงออกมาจากร่างของใครบางคนที่จมอยู่ใต้น้ำ กลิ่นอับชื้นจางๆ คล้ายกลิ่นสาบของโคลนตมลอยออกมาแตะจมูก แม้จะมีพลาสติกใสกั้นอยู่ก็ตามที

“สายสิญจน์ที่ใช้ในพิธีคืนนั้น” กันต์ธีร์อธิบายเสียงเรียบ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องปฏิกิริยาของเธอ “มันทำปฏิกิริยากับมนต์ดำที่ผูกมัดคุณไว้ พออาคมเสื่อมสลาย มันก็คืนสู่สภาพเดิมของวัตถุที่ถูกใช้เป็นสื่อ”

พิมพิลาจ้องมองปอยผมเปียกชื้นในซองพลาสติก เสียงหัวเราะเยาะหยันเมื่อครู่เงียบหายไป เหลือเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดซึ่งโรยตัวลงมาปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง เหตุผลและหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่เธอยึดถือมาทั้งชีวิตกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง

ฝันอันเลือนรางถึงผู้หญิงในชุดไทยโบราณ....เรือนผมสีดำยาวสลวยของนางฉายชัดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับกันต์ธีร์ช้าๆ ความท้าทายในแววตาของเธอจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและแววแห่งความหวาดหวั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากส่วนลึกของจิตใจ

“มัน....เป็นไปได้ยังไง” เธอถามเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

1571