ตอนที่1

สาวรับใช้นางหนึ่งรีบวิ่งตรงไปยังสวนท้ายจวน

" คุณหนู คุณหนูเจ้าขาคุณหนู ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

เสียงร้องบอกของสาวใช้ ทำให้ซ่งเนี่ยนที่กำลังชื่นชมดอกไม้อยู่เงยหน้าขึ้น

จวนตระกูลฉี

" ลูกกลับมาแล้วขอรับท่านแม่"

ฉีเส้าเฟินคุกเข่าทำความเคารพมารดา

" เจ้ากลับมาปลอดภัยก็ดีแล้วลุกขึ้นเถอะ"

ฉีฮุ่ยชิวประคองบุตรชายให้ลุกขึ้น ก่อนจะหันไปถามบ่าวคนสนิท

" เจ้าให้คนไปส่งข้าวบอกเนี่ยนเนี่ยนหรือยัง"

" ข้าให้คนไปบอกแล้วเจ้าค่ะ นั่นไงเจ้าค่ะนางมาพอดี"

ซ่งเนี่ยนเดินยิ้มเข้ามา สายตาจับจ้องอยู่ที่ฉีเส้าเฟินคนรักของนาง ก่อนหน้านางกับเขาเกือบจะได้แต่งงานกันแล้ว แต่เกิดสงครามก่อน เขาในฐานะแม่ทัพจึงต้องนำทัพออกศึก ผ่านไป2ปีในที่สุดเขาก็กลับมา

" พี่ฉี"

ฉีเส้าเฟินยิ้มพยักหน้าให้ นางรับรู้ได้ว่าเขาไม่เหมือนเดิม รู้สึกถึงความห่างเหินที่เขามีต่อนางได้

" ข้าพึ่งมาถึง ยังไม่ได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ต้องเข้าวังหลวงก่อน เจ้าก็อยู่คุยเล่นกับท่านแม่ข้าไปพรางๆ"

นางทำได้แค่ยิ้มบางๆพยักหน้า เขาเดินผ่านนางไปไม่แม้แต่จะถามนางสักคำ ว่า2ปีที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหม 

" เนี่ยนเนี่ยน อย่าคิดมากเลยนะ เส้าเฟินเขามาถึงก็แวะมาที่นี่จะอยู่นานไม่ได้เลยไม่ได้ทักทายเจ้าก็ต้องไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เจ้ามานั่งเล่นกับข้า รอเขาอีกไม่นานเขาก็กลับ"

ฉีฮุ่ยชิวจูงมือซ่งเนี่ยนไปนั่งที่เก้าอี้ ผ่านไปหลายชั่วยามก็ไม่มีวี่แววว่าฉีเส้าเฟินจะกลับมา

" ท่านป้า นี่ก็ดึกมากแล้วข้าขอตัวกลับก่อน"

" อะเอ่อ จ๊ะ เส้าเฟินคงอยู่กินดื่มกับพวกขุนนางคนอื่นๆจนลืมเวลา เจ้าอย่าคิดมากนะ ถ้าเขากลับมาพรุ่งนี้ข้าจะให้เขาไปหาเจ้าแต่เช้าเลย"

ซ่งเนี่ยนยิ้มบางๆ ทำความเคารพฉีฮุ่ยชิวก่อนจะเดินออกไป

ฟ้าแลบแปลบปลาบลมพัดแรง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฝนกำลังจะตกในไม่ช้าผ้าม่านรถม้าปลิวเปิด ซ่งเนี่ยนมองออกไปเห็นฉีเส้าเฟินกำลังจูงมือสตรีคนหนึ่งด้วยท่าทางสนิทสนมเข้าไปในโรงเตี๊ยม

" คุณหนูนั่นมันแม่ทัพฉีนี่เจ้าค่ะ เหตุใดถึงได้จูงมือสตรีอื่น"

ซ่งเนี่ยนใจชาวาบ นางรู้อยู่แล้วว่าเขาเปลี่ยนไป นางมีลางสังหรณ์ว่าเขาต้องมีสตรีอื่น หึ ลางสังหรณ์ของนางไม่เคยผิด

" คุณหนู ท่านไม่ตามไปดูหรือเจ้าค่ะ"

" ไม่ "

" แล้วคุณหนูไม่อยากรู้หรือเจ้าคะว่าสตรีคนนั้นเป็นใคร"

" อีกไม่นานเดี๋ยวก็รู้เอง"

ปัง ฉีฮุ่ยชิวกระแทกถ้วยน้ำชา

" เจ้าว่าอะไรนะ"

" ท่านแม่ฟังไม่ผิดหรอก ข้ากับองค์หญิงเฉียวม่านเรารักกัน นางเป็นภรรยาของข้าแล้ว ข้ากำลังจะไปขอสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้"

" เหลวไหล ถึงนางจะเป็นองค์หญิงแต่ก็เป็นคนแคว้นฉู่แคว้นศัตรู เจ้าลืมไปแล้วรึว่าพ่อของเจ้าตายยังไง"

" ข้าไม่เคยลืม แต่ข้าแยกแยะได้ คนที่สังหารท่านพ่อคือแม่ทัพแคว้นฉู่ แต่ม่านม่านนางไม่ผิด อีกอย่างแม่ทัพที่สังหารท่านพ่อข้าก็ได้ตัดหัวมันเองกับมือแล้ว ข้าล้างแค้นให้ท่านพ่อแล้ว"

" เจ้า ข้าบอกเอาไว้เลยว่าข้าไม่มีวันยอมรับนางเด็ดขาด"

" ท่านแม่ คนแคว้นฉู่มีทั้งดีเลวปะปนกันท่านก็ควรแยกแยะ"

ฉีเส้าเฟินถอนหายใจเหนื่อยหน่าย เขารู้ว่าบิดาของเขาตายในสนามรบด้วยน้ำมือของแม่ทัพแคว้นฉู่ หลังจากนั้นเขาก็ได้ขึ้นเป็นแม่ทัพแทนบิดา สงครามยังคงคุกกรุ่น เขาต้องนำทัพออกรบอีกครั้ง ศึกครั้งนี้กินเวลายาวนานถึง2ปีจึงจบลง เขาสังหารแม่ทัพแคว้นฉู่ ได้นำชัยชนะกลับมา แต่ระหว่างศึกเขาที่แฝงตัวไปสืบความลับในวังหลวง เกิดตกหลุมรักเฉียวม่านและมีความสัมพันธ์กันเมื่อเสร็จศึกเขาจึงพานางกลับมาด้วย เขารู้ว่ามารดาของเขาจะต้องไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เขาถึงได้พานางไปพักที่โรงเตี๊ยม เมื่อวานหลังจากเข้าเฝ้าฮ่องเต้เสร็จ เขาก็รีบกลับไปหานางที่โรงเตี๊ยมและพักอยู่กับนางทั้งคืน

" ถึงอย่างไรท่านก็ต้องยอมรับ เพราะตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ลูกของข้า ท่านแม่ท่านกำลังจะมีหลาน"

" เจ้า เจ้าทำเช่นนี้กับเนี่ยนเนี่ยนได้อย่างไร เจ้าลืมไปแล้วรึว่าก่อนออกศึกเจ้าได้ให้สัญญากับนางไว้ว่าเจ้าจะแต่งงานกับนาง"

ฉีเส้าเฟินมีสีหน้าหนักใจ เขากับซ่งเนี่ยนรู้จักกันเมื่อ4ปีก่อน นางช่วยชีวิตเขาเอาไว้ตอนนั้นหลังบิดาของเขาถูกสังหาร ทัพแตกพ่าย เขาบาดเจ็บหนักยังถูกทัพจากแคว้นฉีตีโอบล้อม ตอนนั้นเขาถูกรุมฟันแทงจนพลัดตกแม่น้ำ คิดว่าจะต้องตายแน่แล้ว ไม่คิดว่าจะฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ และได้รู้ว่าซ่งเนี่ยนช่วยชีวิตเขาเอาไว้ยังช่วยรักษาบาดแผลจนหายดี ยังมีดวงตาของเขาที่มองไม่เห็น เพราะตอนตกลงมาจากข้างบนหัวของเขากระแทกเข้ากับก้อนหินด้านล่างในแม่น้ำ นางคอยให้กำลังใจเขาช่วยหายาสมุนไพรหายากมาปรุงยาให้เขากิน จนเขากลับมามองเห็นอีกครั้ง เขายอมรับว่าพอเห็นหน้าของนางก็เกิดชอบมารดาของเขาก็เอ็นดูนาง ความสัมพันธ์ของเราดีเรื่อยมา จนเกิดสงครามขึ้นอีกครั้งฮ่องเต้แต่งตั้งให้เขาเป็นแม่ทัพแทนบิดาให้ยกทัพไปปราบแคว้นฉู่ ก่อนไปรบเขาสัญญากับซ่งเนี่ยน ว่ากลับมาจะขอให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้เขากับนาง

แต่เขากลับไปหลงรักองค์หญิงแคว้นฉู่จนถอนตัวไม่ขึ้น ตลอดเวลาที่แฝงตัวอยู่ในวังหลวงแคว้นฉู่ เขาลักลอบมีความสัมพันธ์กับนางนับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งติดใจจนแทบไม่อยากแยกจาก แม้เฉียวม่านจะรู้ความจริงว่าเขาเป็นใครนางก็ไม่รังเกียจ ยังคงรักเขาเหมือนเดิม ตอนนี้ใจของเขาก็มีเพียงนางคนเดียว แต่ซ่งเนี่ยนเขาก็ไม่อยากปล่อยมือเช่นกัน

"แล้วเจ้าจะเอาเนี่ยนเนี่ยนไปไว้ที่ไหน"

" ข้าก็จะแต่งกับนางเช่นกัน แต่ว่านางเป็นได้แค่ภรรยารองเท่านั้น ถึงอย่างไรฐานะนางก็ต่ำกว่าม่านม่านที่เป็นองค์หญิง จะให้นางมาเหนือกว่าก็คงไม่ได้"

" เหอะ องค์หญิงไร้บัลลังก์ที่แคว้นล่มสลายยังจะนับว่าเป็นองค์หญิงอีกรึ นางในแคว้นเหลียวของเราก็ไม่ต่างกับเชลยทาสคนหนึ่งเจ้ายกย่องนางเกินไปแล้ว"

" ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นองค์หญิงของข้านางกำลังมีหลานคนโตให้ตระกูลฉี ยังไงนางก็เหมาะสมคู่ควรเป็นภรรยาเอกของข้า"

ซ่งเนี่ยนยืนฟังอยู่ด้านนอกได้ยินชัดเจนทุกคำพูด นางเพียงแค่หมุนตัวเดินออกมาเงียบๆ เจียวจูจ้องมองฉีเส้าเฟินด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนจะเดินฮึดฮัดตามซ่งเนี่ยนออกไป

ฉีเส้าเฟินหันไปเห็นแผ่นหลังของซ่งเนี่ยนพอดี จึงรู้ว่าเมื่อครู่นางคงได้ยินหมดแล้วก็รีบตามไป

" เนี่ยนเนี่ยน"

ซ่งเนี่ยนหยุดเดินหันหน้ามามอง

" ในเมื่อเจ้าได้ยินหมดแล้วข้าก็จะไม่ปิดบังเจ้า ข้ากับม่านม่านรักกันนางกำลังมีลูกให้ข้า ข้าไม่ได้ลืมสัญญาที่ให้เจ้า ข้าจะแต่งงานกับเจ้าแน่นอน แต่ข้าให้ได้เพียงตำแหน่งภรรยารองเท่านั้น ตำแหน่งภรรยาเอกเป็นของม่านม่าน นางเป็นถึงองค์หญิงสูงศักดิ์ เจ้าจะไปทัดเทียมกับนางไม่ได้หรอก"

ซ่งเนี่ยนมองดูชายตรงหน้าที่นางหลงรักตั้งแต่แรกเห็น รักเขามาถึง4ปี เฝ้าฝันถึงวันร่วมเรียงเคียงหมอนเป็นภรรยา เฝ้าฝันถึงงานวันแต่ง แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่ฝัน นางหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินจากไป

" คนทรยศเนรคุณอย่างท่าน วันหนึ่งต้องได้รับผลแห่งการกระทำ"

เจียวจูต่อว่าฉีเส้าเฟินแล้วรีบเร่งตามซ่งเนี่ยนไป

ซ่งเนี่ยนนั่งเหม่อมองท้องฟ้า คืนนี้ช่างมืดมิดนัก เจียวจูนั่งอยู่ข้างๆโอบกอดนางปลอบใจ

" คุณหนูท่านอย่าเศร้าเลย คนทรยศแบบนั้นไม่คู่ควรให้ท่านต้องคิดถึงสักนิด มนุษย์ก็ใจโลเลแบบนี้แหละ รักง่ายหน่ายเร็ว อย่างคำกล่าวว่า หนึ่งวันจากบุรุษเป็นอื่น นี่เขาจากท่านไปตั้ง2ปีเชียวนะ ไม่งั้นท่านก็หาคนใหม่แล้วก็แต่งงานวันเดียวกับพวกเขาไปเลย"

ซ่งเนี่ยนทำหน้าครุ่นคิด