ตอนที่2

ช่วงค่ำมีงานเลี้ยงต้อนรับเหล่าทหารที่ชนะศึกกลับมา ซ่งเนี่ยนก็มาด้วยตามคำเชิญของฮองเฮาและฮ่องเต้ มารดาของนางเป็นสหายสนิทของฮองเฮา อีกทั้งนางก็เคยช่วยชีวิตฮ่องเต้เอาไว้ จึงเป็นที่โปรดปรานของทั้งสอง 

" สงครามที่ยาวนานมาหลายปีระหว่างแคว้นเหลียวกับแคว้นฉู่ ในที่สุดก็จบเสียทีต้องขอบใจพวกเจ้าเหล่าทหารกล้าทุกคน โดยเฉพาะเจ้า แม่ทัพฉี เจ้าเก่งกล้าสามารถมาก สามารถทำลายแคว้นฉู่ได้ ทั้งยังนำชัยชนะกลับมาให้แคว้นเหลียว เจ้ามีอะไรอยากได้เป็นพิเศษหรือไม่ ข้าจะให้เจ้าตามที่ขอ"

" กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมไม่ได้ต้องการสิ่งใดเป็นพิเศษ มีเพียงอย่างเดียวคืออยากทูลขอให้พระองค์ ประทานสมรสให้กระหม่อมพะยะค่ะ"

" ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องนี้ถึงเจ้าไม่ขอข้าก็จะให้เจ้าอยู่แล้ว เจ้ากับเนี่ยนเนี่ยนก็รักกันมาหลายปีถึงเวลาแต่งงานกันเสียที เอาหล่ะข้าขอประกาศ"

" ช้าก่อนพะย่ะค่ะ"

" มีอะไรรึ หรือว่าเจ้าเปลี่ยนใจไม่อยากแต่งกับเนี่ยนเนี่ยนแล้ว"

" ไม่ใช่พะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงแต่อยากทูลว่ากระหม่อมจะแต่งเนี่ยนเนี่ยนเป็นภรรยารองเท่านั้น"

เสียงทุกคนฮือฮา ฮ่องเต้เจี้ยนซุนกับฮองเฮาหลิวนาน่าก็ตกใจ ส่วนลูกน้องของฉีเส้าเฟินต่างก็รู้เรื่องราวอยู่แล้วจึงได้แต่เฉยๆ

" เจ้าหมายความว่ายังไง"

" กราบทูลตามตรง กระหม่อมมีภรรยาอยู่แล้ว บัดนี้นางกำลังตั้งครรภ์บุตรของกระหม่อม กระหม่อมจึงอยากขอพระราชทานสมรสแต่งนางเป็นภรรยาเอกส่วนเนี่ยนเนี่ยนกระหม่อมก็ได้เคยสัญญากับนางเอาไว้ ว่าเสร็จศึกจะแต่งงานกับนางจึงต้องทำตามสัญญาพะย่ะค่ะ"

" เจ้าจะบอกว่าที่ต้องแต่งงานกับเนี่ยนเนี่ยนเพียงเพราะทำตามสัญญาเท่านั้นรึ"

ฉีเส้าเฟินก้มหน้าเงียบไม่ตอบ ซ่งเนี่ยนแค่นหัวเราะในใจ

" นางเป็นใคร"

" องค์หญิงเฉียวม่านแห่งแคว้นฉู่พะยะค่ะ"

" เจ้า นี่เจ้า"

เจี้ยนซุนชี้หน้าฉีเส้าเฟิน หลิวนาน่ายิ่งโมโหแทนซ่งเนี่ยน ต่อว่าฉีเส้าเฟินเสียงดัง

" บังอาจนัก เจ้าคิดว่าเนี่ยนเนี่ยนเป็นแค่หญิงสาวธรรมดาไร้บิดามารดา จึงคิดจะทำเช่นไรกับนางก็ได้อย่างนั้นรึ เจ้ากล้าดียังไงเอาองค์หญิงเชลยแคว้นศัตรูมาเป็นใหญ่กว่านาง"

" ฝ่าบาท พระองค์ทรงตรัสแล้วว่าจะให้กระหม่อมทุกอย่างที่ขอ กระหม่อมไม่ต้องการสิ่งใดเพียงอยากแต่งงานกับเฉียวม่านเท่านั้น"

เจี้ยนไห่มองหลิวนาน่ากับซ่งเนี่ยนด้วยสีหน้าลำบากใจ

" ได้ ข้า ข้าประทานสมรสให้เจ้ากับองค์หญิงแคว้นฉู่ผู้นั้น ฤกษ์มงคลแล้วแต่เจ้าเห็นสมควร ส่วนเนี่ยนเนี่ยนข้า"

" ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันไม่เห็นด้วยที่จะให้เนี่ยนเนี่ยนไปเป็นรองใคร"

" แต่ว่าใครๆก็รู้ว่าเนี่ยนเนี่ยนรักเพียงฉีเส้าเฟิน"

เจี้ยนซุนกับหลิวนาน่าหันไปมองซ่งเนี่ยน

" เนี่ยนเนี่ยน ข้าเคารพในการตัดสินใจของเจ้า"

ซ่งเนี่ยนยิ้มก่อนจะหันไปมองหน้าฉีเส้าเฟิน

" ในเมื่อแม่ทัพฉีมีใจรักมั่นกับองค์หญิงแคว้นฉู่ หม่อมฉันจะไม่เข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาเพคะ หม่อมฉันเคยบอกกับพระองค์ไปก่อนหน้าแล้วว่าหากไม่ได้เป็น1ก็จะขอไม่เป็นรองใคร หม่อมฉันยังยืนยันคำเดิมเพคะ"

หลิวนาน่ายิ้มกว้าง

" ดีดีมาก ฝ่าบาทเพคะ"

หลิวนาน่ากระซิบข้างหูเจี้ยนซุน เจี้ยนซุนหัวเราะชอบใจ

" ฮ่าฮ่าฮ่า เอาหล่ะ ในเมื่อเนี่ยนเนี่ยนไม่ต้องการแต่งเป็นภรรยารองของแม่ทัพฉี งั้นก็ขอให้แม่ทัพฉีถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเองซะ"

ฉีเส้าเฟินมองหน้าซ่งเนี่ยนที่ไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา ในใจรู้สึกหน่วงๆแปลกๆเขาเดินก้าวกลับไปนั่งที่ ในหัวก็คิด หากนางไม่แต่งกับเขาแล้วจะแต่งกับใคร

" ขอเชิญองค์ชายทุกพระองค์ก้าวออกมายืนข้างหน้า"

เหอกงกงประกาศเสียงดัง องค์ชายหลายสิบคนก็ก้าวเดินออกมายืนเรียงกันแบบงงๆ หลิวนาน่าจูงมือซ่งเนี่ยนมายืนด้านหน้า

" เนี่ยนเนี่ยนเจ้าเลือกสิ"

ซ่งเนี่ยนขมวดคิ้วหันไปมองเจี้ยนซุนฮ่องเต้ที่ผายมือให้นางเลือก นางหันกลับไปมององค์ชายหลายสิบคนที่ยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้า

" เลือกเลยสิ เจ้าชอบคนไหนก็ชี้เลย ข้าจะประทานสมรสให้เจ้า"

ฉีเส้าเฟินกำลังยกจอกเหล้าเข้าปาก ได้ยินคำพูดของเจี้ยนซุนฮ่องเต้ก็หยุดชะงัก สายตาจ้องมองซ่งเนี่ยนที่มองมาทางเขาพอดี เขาส่ายหน้าบอกนางว่าอย่าเลือก อย่าประชดเขาด้วยวิธีนี้

" เจ้าดูสิมีแต่องค์ชายรูปงามทั้งนั้น ชอบคนไหนเลือกเลย หรือว่าจะเดินไปดูใกล้ๆก็ได้ไปสิ"

หลิวนาน่าพูดแล้วผลักนางเบาๆ นางจำใจเดินไปดูใกล้ๆทีละคน แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับบุรุษคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังสุดเขาไม่ได้ยืนเหมือนคนอื่น แต่นั่งอยู่บนรถเข็น หากนางจำไม่ผิดนี่คงเป็นเจี้ยนอ๋อง โอรสของกุ้ยเหรินคนหนึ่ง ที่ไม่เป็นที่โปรดปราน เจี้ยนอ๋องพิการเดินไม่ได้แต่กำเนิด ไม่ค่อยปรากฏตัวให้ใครเห็น แต่งานเลี้ยงครั้งนี้เข้าร่วมด้วย คงเป็นรับสั่งของฮ่องเต้จึงขัดไม่ได้ นางชี้มือไปที่เขา คนอื่นๆพากันถอยออกด้านข้าง เผยให้เห็นเจี้ยนไห่ที่นั่งทำหน้าเหรอหราอยู่บนรถเข็น

" เนี่ยน เนี่ยนเนี่ยน"

หลิวนาน่าร้องเรียกนางอย่างตกใจ

" เนี่ยนเนี่ยน เจ้าแน่ใจนะว่าชี้ไม่ผิด"

" เพคะ หม่อมฉันเลือกเขานั่นแหละ"

หลิวนาน่ากับเจี้ยนซุนมองหน้ากัน หลังเลิกงาน ซ่งเนี่ยนกำลังจะขึ้นรถม้าก็ถูกกระชากแขนอย่างแรง พอเห็นหน้าว่าเป็นใครนางก็รีบสะบัดออก

" แม่ทัพฉีสำรวมด้วย ตอนนี้ข้าคือว่าที่พระชายาเจี้ยนอ๋อง ส่วนเจ้าเองก็กำลังจะแต่งงาน อยู่ห่างๆข้าหน่อย"

นางก้าวถอยหลังออกห่างจากเขา

" เนี่ยนเนี่ยน เจ้าไม่จำเป็นต้องประชดข้าด้วยวิธีนี้"

" ประชด"

" รึไม่ใช่ เจ้าเลือกเจี้ยนอ๋องที่พิการก็เพราะประชดข้า ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะแต่งงานกับเจ้า ข้าไม่ได้ผิดสัญญาสักหน่อย เพียงแต่ม่านม่านเป็นองค์หญิง ถึงเจ้าจะเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทกับฮองเฮา แต่ชาติกำเนิดของเจ้าไม่อาจเทียบม่านม่านที่เป็นองค์หญิงได้ เจ้าเข้าใจข้าใช่ไหม"

" เหอะ องค์หญิง นางเป็นองค์หญิงแค่ที่แคว้นฉู่เท่านั้น แต่ที่นี่แคว้นเหลียวนางเป็นแค่เชลย ฐานะของนางไม่ต่างกับบ่าวไพร่คนหนึ่ง มีแต่เจ้าเท่านั้นแหละที่ยกนางไว้ที่สูง หลีกไป ข้าจะกลับจวน"

นางเดินหนีแต่เขาคว้าแขนนางเอาไว้ นางสะบัดออกด้วยท่าทีรังเกียจ

" อย่ามาแตะต้องตัวข้า"

" เจ้า"

" จะทำไม"

" เนี่ยนเนี่ยน ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้า แต่ก็ไม่ควรเอาทั้งชีวิตไปผูกติดกับคนพิการอย่างเจี้ยนอ๋อง ตอนนี้เจ้ารีบไปบอกฝ่าบาทขอยกเลิกสมรสพระราชทานซะ"

" ทำไมข้าต้องฟังเจ้าด้วย นี่มันเรื่องของข้าข้าจะแต่งกับใครมันก็เรื่องของข้า"

" เนี่ยนเนี่ยนอย่าดื้อดึงเลย เจ้าใช้อารมณ์ตัดสินใจตอนนี้อีกเดี๋ยวเจ้าจะต้องเสียใจ"

" เสียใจรึ ใช่ ข้าเสียใจที่เลือกช่วยชีวิตเจ้าตอนนั้น ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าจะทรยศข้า ข้าคงไม่ช่วยเจ้าหรอก ถ้าย้อนกลับไปได้ข้าจะปล่อยให้เจ้าตายไปซะ "

" ข้าผิดต่อเจ้า ข้าขอโทษ แต่เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอก"

" ท่านจะบอกว่าที่ผ่านมาไม่เคยรักข้าเลย"

" ไม่ ไม่ใช่ ข้ายังรักเจ้าอยู่ เพียงแต่น้อยลงกว่าเมื่อก่อนก็แค่นั้น ข้ายอมรับว่าตั้งแต่ข้าได้พบกับม่านม่าน หัวใจของข้าก็มีแต่นางถึงแม้ตอนนี้ข้าจะรักเจ้าน้อยลง แต่ข้าก็ยังรักเจ้าอยู่นะ ข้าจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้า ข้าจะแต่งงานกับเจ้าด้วย"

" ใครอยากแต่งงานกับเจ้า"

ซ่งเนี่ยนมองหน้าชายที่นางรักมานานถึง4ปีด้วยความรู้สึกขมขื่น เขาบอกว่ายังรักนางอยู่เพียงแต่น้อยลงเท่านั้น แล้วยังทำตัวเป็นคนดีรักษาสัญญาที่ให้กับนาง จะแต่งงานกับนางเหมือนเดิม ตลกสิ้นดี นางยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะหันหลังเดินออกไป

" ข้าจะไปทูลขอสมรสพระราชทานอีก ขอให้เจ้าเป็นภรรยาเท่าเทียม แบบนี้พอใจเจ้าหรือไม่"

" ฉีเส้าเฟิน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่สตรีทุกคนต้องอยากแต่งงานกับเจ้ารึ เจ้าคิดผิดแล้ว บุรุษโลเลเปลี่ยนใจง่ายเช่นเจ้าข้าไม่คิดจะเอามาทำพันธ์หรอก"

พูดจบนางก็เดินขึ้นรถม้าไป ฉีเส้าเฟินยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น เหตุใดนางถึงได้ปากคอเลาะร้ายนัก ช่างเถอะ ในเมื่อเขาให้ทางลงกับนางแล้วนางไม่เดินลงมาก็ช่าง เขาก็ไม่ได้ผิดสัญญากับนางเรื่องแต่งงาน แต่เป็นนางที่ปฏิเสธเอง