ตอนที่3

" ท่านอ๋อง บางทีการแต่งงานครั้งนี้อาจเป็นเรื่องดีสำหรับท่านก็ได้นะ"

เจี้ยนไห่เหม่อมองท้องฟ้าที่มีดวงดาวระยิบระยับ ภาพของซ่งเนี่ยนที่ชี้มือมาที่เขา บอกว่าเลือกเขาจะแต่งงานกับเขาก็แว่บเข้ามา นางต้องการอะไรจากเขากันแน่ เขาเป็นเพียงโอรสที่ถูกลืมของฮ่องเต้ มารดาของเขาเป็นเพียงกุ้ยเหรินที่ไม่เป็นที่โปรดปรานอยู่ตำหนักหลังเล็กท้ายสุดของวังหลวง มีข้ารับใช้เพียงไม่กี่คน ทุกคนต่างดูหมิ่นดูแคลนเขา เขากับมารดามักจะเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในตำหนักไม่ออกไปไหน แต่งานเลี้ยงคืนนี้ฮองเฮากลับให้คนมาบอกว่าให้เขาเข้าร่วมด้วย ไม่คิดว่าเขาจะถูกเลือกให้แต่งงานกับซ่งเนี่ยน เขาเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของนางว่าเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้และฮองเฮา แต่ไม่เคยเห็นนางมาก่อน พึ่งจะเห็นก็วันนี้ จุดประสงค์ที่นางเลือกเขาคงเพราะต้องการประชดฉีเส้าเฟินกระมัง คิดไปก็น่าเห็นใจ รักกันมาหลายปีไปศึกกลับมาดันไปขอสมรสพระราชทานกับหญิงอื่น ยังให้นางแต่งเป็นภรรยารองอีก แบบนี้มันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีนางชัดๆ

" ไม่รู้ว่าแม่ทัพฉีคิดอะไรถึงได้ขอพระราชทานสมรสแบบนั้น องค์หญิงแคว้นฉู่อะไรนั่นยังจะเป็นองค์หญิงอะไรได้อีกแคว้นฉู่ก็ล่มสลายไปแล้ว ตอนนี้แคว้นเหลียวของเราเข้ายึดครอง นางก็มีฐานะเป็นแค่เชลย"

" ใช่ๆไม่รู้ว่าแม่ทัพทำไมถึงได้เห็นผิดเป็นถูก เห็นตาปลาเป็นไข่มุก ใครๆก็รู้ว่าคุณหนูซ่งเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้กับฮองเฮาตอนนี้ยังได้รับแต่งตั้งเป็นท่านหญิงอีก ไหนจะทรัพย์สมบัติที่บิดามารดานางทิ้งไว้ให้อีก ชาตินี้ก็ใช้ไม่หมด ใครได้แต่งกับนางสุขสบายไปทั้งชาติ"

" ถ้าเป็นข้า ข้าก็เลือกคุณหนูซ่ง"

" ข้าก็เช่นกัน มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เลือกองค์หญิงไร้บัลลังก์ผู้นั้น ฮ่าฮ่า"

" องค์ญงองค์หญิงอะไรกัน นางมีแต่ตัว ข้ารับใช้สักคนก็ไม่มี ทรัพย์สินเงินทองรึก็ไม่มีแม้แต่จวนยังไม่มีอยู่ แล้วพวกเจ้ายังเรียกนางองค์หญิงกันอยู่อีก เหอะ เทียบคุณหนูซ่งไม่ได้สักนิด"

เฉียวม่านนั่งหันหลังอยู่โต๊ะไม่ไกล กำถ้วยน้ำชาแน่น ฟังคำทหารกลุ่มนั้นดูถูกนาง

โครม นางหันควับไปดู ก็เห็นร่างของทหารคนหนึ่งถูกเหวี่ยงไปไกลจนถูกโต๊ะพัง ฉีเส้าเฟินทั้งถีบทั้งเตะทหารกลุ่มนั้น จนแต่ละคนมีสภาพสะบักสะบอม

" หากข้าได้ยินพวกเจ้าพูดจาดูถูกภรรยาข้าอีก วันหน้าพวกเจ้าจะไม่ได้แค่เจ็บตัว แต่ข้าจะตัดลิ้นพวกเจ้าด้วย"

ทหารพวกนั้นรีบลนลานวิ่งออกไป เฉียวม่านลุกเดินเข้ามากอดแขนฉีเส้าเฟิน ฉีเส้าเฟินลูบผมนางอย่างอ่อนโยน

" ขอโทษที่มาช้า ปล่อยให้เจ้าต้องรอนาน"

เฉียวม่านส่ายหน้าซบบ่าเขา

สามวันต่อมางานแต่งงานก็ถูกจัดขึ้น ซ่งเนี่ยนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม สินเดิมยาวเป็นหางว่าวพร้อมขบวนแห่ยิ่งใหญ่เอิกเกริกทุกขั้นตอนฮองเฮาส่งคนในวังมาดูแล ฮ่องเต้ประทานตำหนักใหม่ให้ ยังมีของรับขวัญเป็นทรัพย์สินเงินทองอีกหลายร้อยหีบ ในงานมีขุนนางและครอบครัวมาเป็นแขกเหรื่อคับคั่ง รวมทั้งชาวบ้านทั้งหลายที่อยากมาร่วมงาน ฮ่องเต้ก็อนุญาติให้มาได้ ยังมีอาหารกินดื่มฟรีตลอดงานทั้งวันทั้งคืนทำให้ผู้คนนับพันมารวมตัวกันในงานแต่งงานของซ่งเนี่ยนกับเจี้ยนไห่ 

ฮองเฮาหลิวนาน่าทำหน้าที่เป็นมารดาเจ้าสาวแทนมารดาของซ่งเนี่ยน ลู่หนิงกุ้ยเหรินที่ถูกลืม ก็พลอยได้เชิดหน้าชูตาในงานแต่งของบุตรชายครั้งนี้ เหล่านางสนมรวมทั้งฮูหยินของขุนนางหลายคนพากันเข้ามาประจบประแจง ทั้งที่ก่อนหน้าไม่เคยคิดอยากจะสนทนากับนาง

จวนตระกูลฉี 

เนื่องจากเฉียวม่านไม่มีใครจึงไม่ต้องขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว แต่ทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเลย ฉีเส้าเฟินจับจูงเฉียวม่านออกมาเพื่อทำพิธี มองไปก็ไม่เห็นมีใครสักคนมาร่วมงาน ทั้งที่เขาก็ส่งบัตรเชิญให้ทุกคนแล้ว

" เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่มีใครมาร่วมงานสักคน หรือว่ายังไม่ถึงเวลา"

" ไม่ใช่ขอรับ นี่ก็ถึงเวลาแล้ว แต่ว่า"

" แต่อะไร"

" ท่านแม่ทัพ ท่านก็รู้ว่าวันนี้ก็เป็นงานแต่งงานของคุณหนูซ่งกับเจี้ยนอ๋องด้วย ฝ่าบาทกับฮองเฮาทรงเป็นประธานจัดงานเองพวกขุนนางทั้งหลายจึงพากันไปที่งานนั้นหมด"

ฉีเส้าเฟินหน้าตาบูดบึ้งกัดฟันกรอด ซ่งเนี่ยนแต่งงานกับคนพิการไร้ประโยชน์ประชดเขายังไม่พอ ยังเลือกแต่งวันเดียวกับเขาอีก เพราะแบบนี้ถึงไม่มีใครมางานแต่งของเขา นางจงใจชัดๆ

" ใครไม่มาก็ช่าง เจ้าให้คนไปเกณฑ์ชาวบ้านมาร่วมงาน บอกทุกคนว่างานนี้กินฟรีดื่มฟรีแถมให้ห่อกลับบ้านได้อีก"

เห็นบ่าวรับใช้ยืนเฉย ฉีเส้าเฟินก็หันไปจ้องมองนัยตาดุดัน ตะคอกเสียงดัง

" ทำไมยังไม่ไปอีก ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งรึไง"

" เอ่อคือว่า ท่านแม่ทัพขอรับ"

บ่าวรับใช้มัวแต่พูดตะกุกตะกัก จางเฉาจึงพูดแทน

" ตอนนี้พวกชาวบ้านแห่กันเข้าวังหลวงไปงานแต่งคุณหนูซ่งกับเจี้ยนอ๋องหมดแล้ว ฝ่าบาทก็ทรงประกาศให้กินดื่มฟรีเช่นกัน"

ฉีเส้าเฟินโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

" ช่างหัวมัน ไม่มีใครมาร่วมงานก็ช่างประหยัดดี มีแค่บ่าวไพร่ในจวนก็พอ ทั้งเหล้าทั้งอาหารพวกเจ้าก็กินดื่มให้เต็มที่ไปเลย เหลือก็เททิ้ง"

" เอ่อคือว่า"

" อะไรอีก"

ฉีเส้าเฟินมองตามสายตาของจางเฉา เห็นอาหารมีเพียงแค่ไม่กี่อย่างส่วนมากมีแต่ผักหาเนื้อแทบไม่เห็น เหล้าก็วางอยู่ไม่กี่ไห

" นี่มันอะไรกัน จนป่านนี้พวกเจ้าก็ยังทำอาหารไม่เสร็จอีกรึ"

" ไม่ใช่เจ้าค่ะ พวกข้าทำเสร็จหมดแล้ว"

" ทำเสร็จ นี่หรือที่เรียกว่าเสร็จของเจ้า มีอาหารแค่ไม่กี่อย่างเหล้าไม่กี่ไห หรือพวกเจ้าเห็นว่าไม่มีใครมาร่วมงานเลยเอาอาหารออกมาแค่นี้ ข้าบอกแล้วไงถึงไม่มีใครมาก็ต้องจัดเต็ม จัดเต็ม พวกเจ้าไม่เข้าใจรึไง ไปเอามาอีก"

" ท่านแม่ทัพ ที่โรงครัวมีวัตถุดิบแค่นี้เจ้าค่ะพวกข้าใช้สิ่งที่มีทำออกมาได้แค่นี้เท่านั้น"

" มีแค่นี้แล้วทำไมไม่ซื้อเตรียมไว้ พวกเจ้าก็รู้ว่าวันนี้ข้าจะแต่งงาน เหตุใดถึงไม่เตรียมพร้อม"

" พวกข้าเตรียมแล้วเจ้าค่ะ แต่หามาได้แค่นี้จริงๆ คนจากวังหลวงกว้านซื้อไปหมด"

ฉีเส้าเฟินโกรธจนอยากจะฆ่าคน เขาพยายามระงับอารมณ์เอาไว้ ยังไงวันนี้ก็เป็นวันมงคลของเขา

" ช่างเถอะ แล้วท่านแม่หล่ะ"

" ฮูหยินบอกว่าไม่มาเจ้าค่ะ บอกว่าหากท่านแม่ทัพจะแต่งงานก็ให้ทำพิธีเอง"

เฉียวม่านกำมือแน่น นางเป็นถึงองค์หญิงไม่คิดว่าจะถูกหยามเกียรติเช่นนี้ งานแต่งไม่ได้นั่งเกี้ยวเจ้าสาว ไม่มีสินเดิมเป็นขบวนยาว นางก็อับอายมากแล้ว ยังไม่มีใครมาร่วมงานอีก ในพิธีสำคัญมารดาสามียังไม่เข้าร่วมให้นางกราบไหว้ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

" ม่านม่านไม่เป็นไรนะ ตอนนี้ท่านแม่ยังโกรธอยู่ ไว้วันหน้าเราค่อยจัดงานแต่งใหม่ข้าสัญญาว่าจะต้องยิ่งใหญ่สมเกียรติองค์หญิงเช่นเจ้าแน่นอน ตอนนี้เรามาทำพิธีกันก่อนเดี๋ยวจะเลยฤกษ์มงคล"

เฉียวม่านพยักหน้า

" เจ้าไปนั่งตรงนั้นทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่ของข้าแทน"

ฉีเส้าเฟินหันไปบอกจางเฉา

" จะดีหรือขอรับ"

เห็นสายตาดุดันของฉีเส้าเฟิน จางเฉาจึงรีบเดินไปนั่งที่เก้าอี้ และเริ่มพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน