เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 102
บทล่าสุด
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 710
จี้หานอีเดิมทีก็ดูเป็นคนเนิบนาบเรียบง่าย ยามเอ่ยปากเจรจาก็ใช้น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง ซ้ำเวลาพูดคุยกับบ่าวไพร่ในโรงครัวหน้าตาก็ยิ้มแย้มเสมอ ในช่วงสองวันนี้ ปัญหาและความยากลำบากที่เคยหยิบยกขึ้นมาพูดคุยเมื่อคราวก่อนล้วนได้รับการแก้ไขหมดสิ้น ต่อให้เป็นบ่าวชราฝ่ายล้างจานที่บ่นว่าพวกนางต้องรับผิดชอบเรื่องการหาบน้ำไปกลับจนร่างกายรับไม่ไหว จี้หานอีก็ยังช่วยจัดแจงให้มีบ่าวชายสำหรับหาบน้ำมาคอยดูแลโดยเฉพาะเพียงผ่านไปไม่เกินสามวัน บ่าวไพร่ในโรงครัวต่างก็เกิดความประทับใจที่ดีต่อจี้หานอี เมื่อนึกถึงใจเขาใจเรา และความที่จี้หานอีคอยเอาใจใส่ความยากลำบากของพวกนาง ทุกคนจึงกระตือรือร้นและขยันทำงานกันมากขึ้นยามค่ำคืนเมื่อเสิ่นซื่อกลับมา ก็เห็นเงาของจี้หานอีกำลังก้มหน้าทำงานอยู่ตรงโต๊ะหนังสือข้างหน้าต่างเสิ่นซื่อไพล่มือยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แม่นมฟางขยับเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบ “หลายวันนี้ฮูหยินใส่ใจเรื่องในโรงครัวยิ่ง ยามมีเวลาว่างหากไม่แวะไปเดินดูที่โรงครัว ก็จะคอยเปิดดูสมุดบัญชี ช่วงเย็นหลังทานอาหารเสร็จ ฮูหยินก็ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือตลอดเลยเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อตวัดสายตาหันไปมองแม่นมฟาง “หากทางฝั่งโ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 709
ตอนที่จี้หานอีได้ยินคำพูดของพระชายารัชทายาทเมื่อครู่ ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยจริง ๆ การพาเด็กเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด แต่หากต้องรั้งอยู่ในตำหนักของฮองเฮาเป็นการถาวร เช่นนั้นนางย่อมไม่ยอมแน่แต่นางก็ฟังความหมายของพระชายารัชทายาทออกเช่นกัน น่าจะเป็นเพราะองค์ชายน้อยถูกฮองเฮาอุ้มไป จึงได้หยิบยกเรื่องของนางขึ้นมาบังหน้าเพื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ จี้หานอีรู้ดีว่ายามนี้ตนเองไม่สะดวกเอ่ยปาก จึงได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดคำใดเวลานั้นเองภายในตำหนักก็พลันแว่วเสียงร้องไห้ดังขึ้น ทันทีที่พระชายารัชทายาทได้ยินเสียงร้องก็ร้อนใจยิ่ง รีบลุกขึ้นหมายพุ่งตัวเข้าตำหนักด้านใน แต่ก็ถูกแม่นมข้างกายฮองเฮาขวางไว้เสียก่อนเห็นเพียงฮองเฮาปรายตามองพระชายารัชทายาทด้วยความเรียบเฉย ก่อนขมวดคิ้วกล่าว “อวี้เอ๋อร์เพียงหิว เจ้าร้อนรนไปไย? หรือคิดว่าคนในตำหนักข้าจะดูแลเขาไม่ดี?”“นี่คือหลานชายคนโตของข้า ข้าย่อมต้องดูแลเขาด้วยความเอาใจใส่ เจ้าเลิกวุ่นวายได้แล้ว”เสียงร้องไห้จากตำหนักด้านในยังคงดังให้ได้ยิน ซ้ำยังแว่วเสียงนางกำนัลกำลังหลอกล่อปลอบประโลม ขอบตาของพระชายารัชทายาทเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตา ขณะทรุดกายลงคุ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 708
ตรัสจบฮ่องเต้ก็มองจี้หานอีด้วยแววตาลึกล้ำ “ข้าสามารถรับปากเจ้าได้ทุกเรื่อง ต่อให้เจ้าอยากให้ข้าทำสิ่งใดเพื่อบิดาเจ้าก็ตาม”จี้หานอีครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง ทว่าเมื่อได้ยินถ้อยคำของฮ่องเต้ในเวลานี้ จี้หานอีก็รีบกล่าว “บิดาหม่อมฉันคือขุนนาง ฝ่าบาทคือองค์เหนือหัว หม่อมฉันย่อมมิกล้าร้องขอให้ฝ่าบาททรงทำสิ่งใดเพื่อบิดาหรอกเพคะ”กล่าวพลางจี้หานอีก็รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ “หม่อมฉันยังคิดไม่ออกว่าต้องการสิ่งใด หม่อมฉันขอเก็บคำมั่นสัญญาของฝ่าบาทไว้ก่อน แล้ววันหน้าค่อยกราบทูลได้หรือไม่เพคะ?”ในใจจี้หานอีนั้นกระสับกระส่ายยิ่ง หัวใจเต้นระรัว กระทั่งฝ่ามือก็ยังมีเหงื่อซึมฮ่องเต้ทรงเลิกคิ้วมองจี้หานอี ดูท่าว่านางจะใจกล้ากว่าที่พระองค์ทรงจินตนาการไว้เสียอีกครั้นทอดพระเนตรสีหน้าของจี้หานอีที่ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ฮ่องเต้ก็ทรงแย้มยิ้มเล็กน้อย “ย่อมได้”ตรัสจบก็ทรงเสริมอีกประโยคว่า “ถือว่าข้าติดค้างรางวัลเจ้าหนึ่งอย่าง รอให้เจ้าคิดออกว่าต้องการสิ่งใด ก็ค่อยมาเข้าเฝ้าแล้วกัน”จี้หานอีรีบคุกเข่าลงขอบพระทัยทันทีเมื่อก้าวออกจากห้องทรงพระอักษร จังหวะการเต้นของหัวใจจี้หานอีถึงค่อยสง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 707
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยังสั่งให้หญิงรับใช้ข้างกายไปนำกล่องใบหนึ่งมา เมื่อเปิดออกก็หยิบแหวนหยกโมราสีแดงในกล่องส่งให้จี้หานอีสวมใส่ พร้อมกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “สมัยสาว ๆ ข้าชอบแหวนวงนี้มาก เพราะเป็นของที่พี่ชายตั้งใจทำมาให้ข้าโดยเฉพาะ ผ่านมาหลายปีก็ยังคงทอประกายงดงาม เจ้าเก็บไว้ใส่เถิด”เมื่อจี้หานอีลองสวมดู ก็พบว่าสวมเข้ากับนิ้วชี้ได้พอดี จึงรีบหยัดกายลุกขึ้นกล่าวขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเมื่อนางไป๋เห็นดังนั้น ก็ถอดกำไลข้อมือของตนออกแล้วสวมให้กับจี้หานอีเช่นกัน พลางยิ้ม “นี่เป็นน้ำใจจากพี่สะใภ้ เจ้าอย่าได้ปฏิเสธเลย”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นบอกให้จี้หานอีรับไว้ ก่อนกล่าวต่อ “พี่สะใภ้เจ้าเป็นคนขยันขันแข็งและเก่งกาจมาแต่ไหนแต่ไร ข้าไว้ใจนางที่สุด วันหน้าเจ้าเองก็ต้องเคารพและให้เกียรติพี่สะใภ้ของเจ้าให้มากเข้าไว้”จี้หานอีรีบรับคำทันทียามเดินทางเข้าวัง จี้หานอีก็ก้มลงมองกำไลข้อมืออันแสนประณีตแวววาววงนั้น คล้ายจะเป็นของที่นางไป๋สวมติดตัวอยู่เป็นประจำ นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจถอดออกแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อเก็บไว้อย่างมิดชิดเมื่อเข้าวัง นางก็ไปเข้าเฝ้าฮองเฮาก่อนเป็นอันดับแรกตอนไปถึง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 706
ตอนที่จี้หานอีส่งเทียบเชิญของพระชายารัชทายาทในมือให้แก่เสิ่นซื่อ เสิ่นซื่อกำลังนั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน เสื้อคลุมแพรไหมที่ทอประกายวับวาวยิ่งขับเน้นให้ร่างของเขาดูสูงโปร่งสง่างามเสิ่นซื่อปรายตามองเทียบเชิญฉบับนั้น ก่อนวางมันกลับคืนลงบนมือของจี้หานอี พลางกล่าวเสียงเรียบ "ไม่ต้องใส่ใจ แค่บอกปัดไปว่าเจ้าป่วย ไม่สะดวกรับแขกก็พอ""หากนับตามลำดับอาวุโสแล้ว เจ้ามีศักดิ์เป็นถึงท่านน้าสะใภ้ของนาง ไม่ต้องกังวลใจหรอก"จี้หานอีแทบจะลืมเลือนฐานะลำดับนี้ไปเสียสนิท บัดนี้เมื่อถูกเสิ่นซื่อช่วยเตือน ในใจนางก็พลันสงบลงได้อย่างแท้จริงแต่ในจังหวะที่นางกำลังเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือเพื่อตรวจดูบัญชี กลับถูกเสิ่นซื่อคว้าข้อมือไว้ นัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองนางด้วยแววตาร้อนแรง "เจ้าเคยลองบนเก้าอี้หรือไม่?"บัดนี้ จี้หานอีถึงขั้นเคยชินกับวาจาอันขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของเสิ่นซื่อแล้ว แม้ภายนอกเขาดูสำรวมตนราวกับผู้ละทิ้งกิเลสและไม่มักมากในอิสตรี แต่คำพูดที่ออกมาแต่ละประโยคกลับไร้ซึ่งความละอายนักจี้หานอีได้แต่นึกโชคดีที่ในห้องนี้ไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติพวงแก้มของนางแดงจัด ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเสิ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 705
“การที่อวี๋เต้าเฉวียนได้เลื่อนขั้นไปอยู่กรมคลัง เฉิงฉงไม่มีอำนาจถึงเพียงนั้นหรอก เป็นไทเฮาที่ทรงเข้ามาแทรกแซงอยู่เบื้องหลัง บัดนี้เมื่ออวี๋เต้าเฉวียนฆ่าตัวตายหนีความผิดฐานทุจริต การสืบสาวเรื่องราวเบื้องหลังของเขาย่อมง่ายดายยิ่ง หากปล่อยให้ฮ่องเต้ทราบว่าไทเฮาทรงก้าวก่ายการแต่งตั้งถอดถอนขุนนางในราชสำนัก ซ้ำยังทรงผลักดันขุนนางกังฉินรายใหญ่ขึ้นมา ไทเฮาย่อมตระหนักถึงผลลัพธ์ดี เกรงว่าพระนางคงต้องประทับอยู่แต่ในตำหนักฉือหนิงตลอดไป ไม่อาจก้าวเท้าออกมาได้อีก”“ฝ่ายในก้าวก่ายราชกิจถือเป็นข้อห้ามร้ายแรง ไทเฮาย่อมทรงทราบดีว่าสิ่งใดควรเก็บสิ่งใดควรทิ้ง”จี้หานอีฟังจนเข้าใจกระจ่าง จึงถามเสิ่นซื่อ “เช่นนั้นเรื่องที่ไทเฮาทรงก้าวก่ายราชกิจ ท่านพี่ตั้งใจปิดบังไว้หรือเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อหลุบตามองจี้หานอี “ข้ารับปากไทเฮาไว้เช่นนั้น แต่ไหนแต่ไรมาฮ่องเต้ก็หาใช่ผู้ที่หลอกลวงโดยง่าย พระองค์ทรงทราบดีอยู่เต็มอก แต่เพราะเห็นแก่หน้าตาของราชวงศ์ ต่อให้ข้ากราบทูลไป ฮ่องเต้ก็คงเลือกปิดบังเรื่องนี้อยู่ดี”“การที่ข้าไม่เอ่ยปาก และช่วยปิดบังเรื่องที่ไทเฮาทรงมีส่วนพัวพันไว้ ความจริงก็เป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงอยากเห็นเช่นก
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น435.9K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม36.9K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม30.3K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin24.6K views1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่28 viewsพี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย
ไฉ่เฉิน / หลานจิง / ราตรีฝนพรำ / เกนไลซี / ไนยาดา127 viewsท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า
มายุมายูมายา267 viewsเกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว
moonlight -mini526 views
