보관함
검색
홈 / รักโบราณ / ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา / บทที่ 692

공유

บทที่ 692

작가: หยกงาม
จี้หานอีถึงกับลมหายใจสะดุดเมื่อถูกเสิ่นซื่อถามเช่นนี้

คำถามนี้จะมาถามนางได้อย่างไร

จี้หานอีหันหน้า
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 694

    ในขณะที่นางไป๋กล่าววาจาได้อย่างรัดกุม รอยยิ้มบนใบหน้าของจี้หานอีก็ยังคงประดับอยู่เช่นเดิมมือของนางประคองถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง ดวงตาแฝงรอยยิ้ม ท่วงท่าดูอ่อนหวานนุ่มนวล ขณะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "พี่สะใภ้อย่าได้เยินยอข้าเลยเจ้าค่ะ เมื่อก่อนข้าไม่เคยดูแลจวน พี่สะใภ้ย่อมทราบดี ภายหน้าเกรงว่าคงต้องแวะเวียนมารบกวนพี่สะใภ้บ่อยครั้งเป็นแน่"นางไป๋ทอดสายตามองจี้หานอี ครั้นเห็นกิริยาท่าทางอันสูงส่ง ทว่าการแต่งกายกลับเรียบง่าย เรือนร่างสวมใส่อาภรณ์ผ้าไหมหร่วนเยียนหลัวทรงคอตั้งสีเหลืองอ่อน ลำคอระหงไร้ซึ่งเครื่องประดับใด มีเพียงต่างหูหยกหนึ่งคู่ประดับตรงใบหู และปิ่นหยกสองเล่มปักอยู่บนเรือนผม แต่ทั้งหมดนั้นกลับดูรับกันอย่างลงตัวเมื่อมองดูจี้หานอีที่พูดจาด้วยความอ่อนโยน มือเรียวถือพัดทรงกลมด้ามจับงาช้าง คิ้วโก่งดั่งคันศร ท่าทีดูเป็นคนอารมณ์ดีและพูดคุยง่าย แต่หลายวันที่ผ่านมานี้ การที่ฮูหยินผู้เฒ่าคอยหาเรื่องตำหนิจี้หานอี กลับคล้ายว่าจี้หานอีไม่เคยเก็บมาใส่ใจ ซ้ำร้ายช่วงนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังเอ่ยปากชมจี้หานอีถึงสองหนอีกการเอ่ยชมครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเจ็ดแปดวันก่อน ภาพวาดของจี้หานอีได้รับความชื่นชมจา

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 693

    ภายในห้องนอนหากไร้ซึ่งคำสั่งของเสิ่นซื่อ บรรดาสาวใช้ย่อมไม่กล้าเข้ามาโดยพลการ เสิ่นซื่อจึงอุ้มร่างบางตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำทันทีการเปลือยเปล่าต่อหน้ากันเช่นนี้หาใช่ครั้งแรก แต่คราวนี้เสิ่นซื่อกลับแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาทอดสายตามองคนที่กำลังพิงขอบอ่างอาบน้ำ น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยเจือความเกียจคร้านน้อยลง ทว่ากลับแฝงความเย็นเยียบขึ้นมาแทน "กลัวที่จะต้องอยู่ใกล้ชิดข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"จี้หานอีชะงักไปชั่วขณะ ด้วยฟังออกถึงความขุ่นเคืองใจในน้ำเสียงของเขา จึงตอบว่า "เปล่าเจ้าค่ะ"ริมฝีปากของเสิ่นซื่อประดับยิ้มหยันบางเบา เขาดึงตัวจี้หานอีเข้ามาตรงหน้า ครั้นเห็นนางพยายามซ่อนกายลงไปใต้ผิวน้ำ ก็หรี่ตามองนางพลางกล่าว "พวกเราแต่งงานกันแล้ว เจ้าถือเป็นคนของข้า เมื่อครู่ยังออดอ้อนข้าอยู่เลย บัดนี้กลับกลัวข้ามองดูงั้นหรือ?"จี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเสิ่นซื่อด้วยความตกใจ นัยน์ตาที่หรี่ลงคู่นั้นดูลึกล้ำและมืดมิดเสียจนจี้หานอีใจหาย ได้แต่ตกตะลึงอย่างตั้งตัวไม่ทันฝ่ามืออันเปียกชุ่มของเสิ่นซื่อลูบไล้ไปตามพวงแก้มของจี้หานอีอีกครั้ง สีหน้าแฝงไว้ด้วยความดุดันที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเส

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 692

    จี้หานอีถึงกับลมหายใจสะดุดเมื่อถูกเสิ่นซื่อถามเช่นนี้คำถามนี้จะมาถามนางได้อย่างไรจี้หานอีหันหน้าหนีไม่อยากสนใจเสิ่นซื่อ แต่เขาก็จับปลายคางนางไว้ไม่ยอมให้ขยับนางจึงทำได้เพียงตอบเสียงแผ่ว “หากสายกว่านี้เกรงว่าจะไปคารวะยามเช้าไม่ทันเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อมองดูพวงแก้มของจี้หานอีที่ค่อย ๆ ขับสีเลือดฝาด แววตาอันเรียบเฉยพลันเข้มขรึมขึ้น ส่วนฝ่ามือก็สอดเข้าไปใต้สาบเสื้อของนางเรียบร้อยแล้ว “เมื่อคืนข้าบอกท่านแม่ไว้แล้ว เช้านี้ไม่ต้องไปคารวะ”จี้หานอีนึกไม่ถึงเลยว่าเสิ่นซื่อจะบอกกล่าวไว้ล่วงหน้า จึงหลุบตาลงเล็กน้อย เมื่อคิดว่าพวกตนก็ห่างเหินเรื่องเช่นนี้มาหลายวัน กอปรกับทอดสายตามองเสิ่นซื่อ นางจึงเป็นฝ่ายโอบรอบลำคอเขาอย่างว่าง่ายเสิ่นซื่อเลิกคิ้วมองใบหน้าอันแดงระเรื่อของจี้หานอี ก่อนที่การกระทำของฝ่ามือจะยิ่งเหิมเกริมขึ้นการร่วมอภิรมย์ครั้งนี้ยาวนานเป็นพิเศษ ยาวนานเสียจนกว่าจะสิ้นสุดลงก็ล่วงเข้าสู่ยามเที่ยงวันเนื่องจากช่วงหลายวันนี้เสิ่นซื่อมีงานรัดตัว ทั้งสองคนจึงไม่ได้ใกล้ชิดกันมาพักใหญ่ สำหรับจี้หานอีนั้นไม่เท่าไร แม้หลงใหลในร่างกายของเสิ่นซื่ออยู่บ้าง แต่นางไม่ได้ตะกละตะกลาม เพียงลิ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 691

    แม้กล่าวว่าขุนพลน้อยยังไม่อาจนำทัพออกศึกได้ด้วยตนเอง แต่ก็เป็นเพราะเขายังอายุไม่มาก ทั้งขุนพลน้อยก็สามารถสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้คนได้อยู่เป็นระยะ รวมถึงมีท่วงท่าองอาจผ่าเผย ยามออกรบก็หาได้มีความหดหู่เหี่ยวเฉาไม่การได้อยู่ร่วมกับคนเช่นนี้ คงมีเรื่องให้เพลิดเพลินใจไม่น้อยแต่ที่สำคัญคือขุนพลน้อยมีความสามารถพิเศษในการย่างเนื้อกลิ่นหอมฉุย ซึ่งจี้หานอีปฏิเสธไม่ลงจริง ๆเสิ่นซื่อรับฟังคำตอบของจี้หานอีด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าส่วนลึกของแววตากลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกสมเพชตนเอง ทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะซักไซ้สิ่งใดต่อ สุดท้ายก็พิศมองจี้หานอีอีกครั้ง “เจ้าจะนอนแล้วหรือ?”จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย ก่อนรีบพยักหน้ารับคำ “เจ้าค่ะ”กล่าวจบ ร่างบางก็ค่อย ๆ ถอยร่นเข้าไปด้านในเตียงเสิ่นซื่อขยับขึ้นมาบนเตียง แต่เขากลับไม่ได้ปล่อยม่านมุ้งลงมา ซ้ำเมื่อเอนกายนอนลงก็ไม่ได้ยื่นมือไปรวบตัวจี้หานอีเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกเหมือนเคยการที่เสิ่นซื่อไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ เช่นนี้ ทำให้จี้หานอีรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินอยู่บ้าง แม้กล่าวว่าเสิ่นซื่อผู้นี้เป็นคนเย็นชา แต่ยามถูกเขาโอบกอดกลับรู้สึกผ่อนคลายและปลอดภัยอย่างแท้จร

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 690

    ตอนที่จี้หานอีเดินออกมาจากห้องหนังสือ นางก็หันกลับไปมองเสิ่นซื่ออีกครั้งร่างสูงใหญ่สวมชุดสีดำกลับมาดูเย็นชาและห่างเหินตามเดิม ช่างต่างจากตอนที่ให้นางนั่งตักเมื่อครู่นี้ลิบลับจี้หานอีรู้สึกว่าแม้ตนเองจะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเสิ่นซื่อมาระยะหนึ่งแล้ว แต่นางกลับมองเขาไม่ออกอย่างแท้จริง บางทีอาจเป็นเพราะนางยังไม่เข้าใจเขาดีพอก็เป็นได้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธว่าเสิ่นซื่อเป็นคนดียิ่งนักแม้บางเรื่องเขาจะเงียบขรึมเกินไปและไม่ค่อยเอาใจใส่อยู่บ้าง แต่นางก็คิดว่ามีเหตุผลที่พอจะให้อภัย เพราะเสิ่นซื่อมีราชกิจที่ต้องจัดการมากมาย ส่วนตัวนางเป็นเพียงสตรีในเรือนหลัง จึงไม่ได้วุ่นวายเท่าเขาเมื่อแม่นมฟางผู้อยู่ด้านนอกเห็นจี้หานอีถือชามเปล่าเดินออกมา ก็รีบเข้ามาช่วยรับไปจากมือของจี้หานอี ก่อนกระซิบด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เมื่อก่อนท่านโหวไม่ชอบดื่มน้ำแกงบำรุงใด ๆ เลยเจ้าค่ะ หาได้ยากนักที่ท่านโหวจะยอมดื่มจนหมดเช่นนี้”จี้หานอีเห็นเสิ่นซื่อดื่มหมดอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ จึงเข้าใจว่าเขาชื่นชอบเสียอีกกอปรกับหวนนึกถึงถ้อยคำของแม่สามีก่อนหน้านี้ และคิดว่าช่วงนี้เสิ่นซื่อมีงานรัดตัว ต่อให้ร่างกายแข็งแรงปาน

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 689

    จี้หานอีรับฟังจนตกตะลึง ก่อนถามเสียงแผ่ว “แต่ราชสำนักมีกฎไม่ใช่หรือเจ้าคะว่า ดอกเบี้ยห้ามเกินสามส่วนต่อเดือน?”เสิ่นซื่อหลุบตาลง “โรงแลกเงินในเมืองหลวงล้วนใช้การหักลดเก้าห้า กล่าวคือหากกู้ยืมหนึ่งร้อยตำลึงจะมอบให้เจ้าเก้าสิบห้าตำลึง ทว่าในสัญญากู้ยืมจะเขียนว่าหนึ่งร้อยตำลึง ดอกเบี้ยคิดคำนวณเป็นรายเดือน จากนั้นก็ทบต้นทบดอกต่อไป จึงถือว่าไม่ได้ละเมิดกฎหมายบ้านเมือง”“แต่โรงแลกเงินของหย่งชิงโหวกลับปล่อยกู้ในลักษณะหักลดแปดสาม มุ่งเน้นปล่อยกู้ให้แก่ขุนนางท้องถิ่นที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่โดยเฉพาะ พวกเขาอยากรีบไปรับตำแหน่ง แต่เงินสินบนตามธรรมเนียมที่ต้องมอบให้บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ก็จะขาดไม่ได้”“ยิ่งกว่านั้นโรงแลกเงินแห่งนี้มีหย่งชิงโหวกับไทเฮาคอยหนุนหลัง ทั้งยังข่มขู่และใช้ผลประโยชน์ล่อลวง จนผู้คนจำต้องลงนามในหนังสือสัญญากู้ยืม ซ้ำยังส่งคนคอยตามติดขุนนางเหล่านั้นไปจนถึงสถานที่รับตำแหน่ง เพื่อคอยทวงเงินในทุก ๆ วัน”“นายอำเภอในคดีนี้ถูกบีบคั้นจนหาเงินมาจ่ายคืนไม่ได้ สุดท้ายจึงผูกคอตาย”จี้หานอีฟังแล้วก็อกสั่นขวัญผวา นึกไม่ถึงเลยว่าภายใต้ฝ่าพระบาทของฮ่องเต้ จะยังมีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status