ชีวิตใหม่

ความเย็นเยียบ...

คือสิ่งแรกที่จื้ออิงรู้สึกเมื่อได้สติคืนกลับมา ดวงตาที่หนักอึ้งของเธอค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ กลิ่นยาจีนฉุนๆ ลอยแตะจมูกทันที่ที่ลืมตา และเพดานไม้เก่าๆ ที่เห็นตรงหน้าก็ทำเธองุนงง

ที่นี่ที่ไหน?

จื้ออิงคิดขณะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เธอรู้สึกเจ็บไปทั้งร่างกาย แต่ไม่ทันที่เธอจะได้นึกหาย้อนถึงเหตุการณ์ เสียงร้องไห้เล็กๆ ก็ดึงความสนใจ

"ฮึกๆๆ"

เธอเห็นเด็กผู้ชายตัวผอมอายุราวๆ สี่ถึงห้าปีกำลังนั่งร้องไห้ สภาพของเด็กคนนี้ดูแล้วน่าสงสารจับใจ เสื้อผ้าที่สวมดูเก่าและซีดจนมองหาสีเดิมไม่ได้ เมื่อเห็นเธอขยับตัวเด็กน้อยก็ดูดีใจ มือที่ผอมแห้งจับมือของเธอไว้พร้อมกับพูดเสียงสะอื้นว่า

"ฮึกๆ พี่สาวฟื้นแล้ว"

เด็กชายตัวน้อยรีบปาดน้ำตา หลายวันที่ผ่านมาเขาได้แต่นั่งมองพี่สาวที่นอนซม ความหวังเริ่มริบหรี่ลงเมื่อเห็นว่าพี่สาวไม่มีปฏิกิริยาสนองตอบใดๆ แต่เขาก็ยังหวัง หวังว่าพี่สาวจะลุกขึ้นมาได้ สามวันผ่านไป ในที่สุดพี่สาวก็ลืมตา

"จื้อหงขอโทษ"

ดวงตากลมโตสั่นเทาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา และเอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุให้พี่สาวต้องโดนตี

"พี่สาวเจ็บมากไหม"

จื้อหงสะอื้นอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มเด็กน้อยที่น่าสงสาร สิ่งที่เด็กชายพูดเธอไม่เข้าใจสักอย่าง และปากเล็กๆ นั้นก็เอาแต่เรียกเธอว่าพี่สาวไม่หยุด

พี่สาวงั้นเหรอ?

จื้ออิงมองมือเล็กๆ ที่จับมือของเธอไว้ และเมื่อเห็นมือของตัวเองก็ตกใจ มันทั้งแห้ง ทั้งซีดเหมือนคนขาดสารอาหารที่วันๆ ไม่กินอะไร แล้วร่องรอยของการโดนทำร้ายก็ชัดจนน่ากลัว

"โอ้ย!!"

หญิงสาวยกมือขึ้นมากุมศรีษะที่อยู่ๆ ก็ปวดหนึบจนต้องสูดลมหายใจ ความทรงจำใหม่ที่หลั่งไหลทำให้เธอรู้ว่าได้เข้ามาอยู่ในร่างใครบางคนที่มีชื่อเหมือนกันกับเธอ

ถึงร่างนี้จะชื่อ จื้ออิง เหมือนกัน แต่ความเป็นอยู่กลับรันทดและน่าสงสาร เธอเป็นเด็กสาววัยสิบแปดปีที่มีหน้าตาน่ารัก แต่แววตากลับไม่ได้สดใสเหมือนหญิงสาวในวัยเดียวกัน เธออาศัยอยู่กับลุงแท้ๆ และป้าสะใภ้ที่ชอบใช้ให้ทำงานสารพัด ภาพความทรงจำสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาทำยิ่งทำให้จื้ออิงรู้สึกสงสาร เจ้าของร่างนี้เข้าไปช่วยน้องชายไม่ให้ถูกป้าสะใภ้ทำโทษ ก็เลยโดนฟาดไม่ยั้ง และที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือความรักความผูกพันธ์ของสองพี่น้องส่งผ่านมาถึงเธอ

'หนูขอโทษค่ะ'

'ป้าสะใภ้อย่าตีน้องหนูเลยนะคะ'

'โอ้ย!!!!'

เพียงเพราะเข้าไปปกป้องน้องชายตัวเล็กที่ชื่อ 'หลี่จื้อหง' ไม่ให้โดนลงโทษ ทำให้เธอโดนป้าสะใภ้ฟาดด้วยไม้กวาดอยู่หลายครั้ง น้องชายร้องไห้ในอ้อมแขนของพี่สาวที่ใช้ตัวบัง ภาพที่ผุดขึ้นมาในความทรงจำนั้นโหดร้ายและทารุณเหลือเกิน

'ฮือๆ จื้อหงจะไม่ดื้อแล้ว'

สองพี่น้องร้องไห้กอดกันกลม แต่ป้าสะใภ้หาได้รู้สึกสงสารไม่ เธอคิดว่าเด็กสองคนนี้คือภาระที่ต้องแบกไว้ สมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ก็ถูกป้าสะใภ้ขายเอาเงินมาปรนเปรอความสุขของตัวเอง

"จื้อหงจะไม่ยอมให้ป้าตีพี่อีกแล้ว"

เด็กชายพูดเสียงสั่น ภาพที่พี่สาวโดนตีคงฝังในความทรงจำ ดวงตากลมโตแดงก่ำ น้ำตาที่ไหลสะท้อนให้เห็นถึงความรักความผูกพันธ์ ซึ่งเธอไม่เคยสัมผัสได้จากพี่ชายที่เห็นแก่ตัว ความรักความห่วงใยในครอบครัวคือสิ่งที่ไกลตัวเธอเหลือเกิน

"จื้อหงจะต้องปกป้องพี่ให้ได้"

เด็กตัวเล็กแค่นี้จะทำอะไรได้ แต่คำพูดนี้กลับทำเธอน้ำตาไหล เพราะชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้รับการปกป้องจากใคร แม้กระทั่งพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง

"ไม่เป็นไรจื้อหง พี่ไม่เป็นไรแล้ว"

เธอยิ้มให้เด็กชายตัวน้อยที่มุ่งมั่นจะปกป้องเธอจากป้าสะใภ้ที่ใจร้าย เด็กตัวเล็กแค่นี้แต่กลับทำให้หัวใจที่หนาวเหน็บของเธออบอุ่นขึ้นมาได้ เรียวแขนผอมบางโอบกอดน้องชายตัวเล็กไว้

ในเมื่อ...

โชคชะตาให้โอกาสเธอเริ่มต้นใหม่ ชีวิตที่ผ่านมาถือเป็นบทเรียนว่าการเป็นคนดีไม่ได้ช่วยอะไร ความเจ็บปวดจากชาติที่แล้วเป็นแรงผลักดันและย้ำเตือนไม่ให้เธอเดินซ้ำรอยเดิมอีกต่อไป ชาติที่แล้วเธอไม่เคยได้รับความรักจากพี่ชาย แต่ชาตินี้เธอรับรู้ได้ว่าเด็กชายตัวน้อยตรงหน้ารักพี่สาวเหลือเกิน

ฉันจะไม่มีวันทิ้งน้อยชายเธอ...

ไม่รู้ว่าจื้ออิงคนเดิมจะได้ยินไหม แต่นี้คือสิ่งที่เธออยากบอกออกไป ในเมื่อเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอก็จะขอเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการทำหน้าที่ 'พี่สาว' ดูแล 'น้องชาย' ความรู้ของเธอมีท่วมหัวจะต้องเอาตัวรอดในยุค 80 นี้ให้ได้ ชีวิตใหม่จะต้องสดใสและดีขึ้นกว่าเดิมแน่ๆ

"จื้อหง"

จื้ออิงลูบผมแห้งกร้านของน้องชาย เด็กวัยนี้ควรได้กินอาหารดีๆ วิ่งเล่น มีความสุขไม่ต้องคิดอะไร แต่น้องชายของเธอกลับไม่ได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านั้นเลย

"ฮะ"

เด็กน้อยขานรับแววตาซื่อใส ในชีวิตของเขาสิ่งที่ดีที่สุดคือพี่สาวที่รักและหวังดีกับเขามากกว่าใคร รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ทำให้หัวใจของจื้ออิงสั่นสะเทือน

"พี่สาวจะดูแลจื้อหงให้ดีที่สุดนะ"

เป็นคำพูดที่ออกมาจากใจ ในชาติที่แล้วเธอมีพี่ชายที่ไม่เอาถ่านเป็นภาระ แต่ชาตินี้ไม่ใช่ ดวงตากลมโตมองเธอด้วยความรักลึกซึ้งที่ไม่สามารถหาได้จากพี่ชาย เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจจากมือน้อยๆ ผอมๆ แห้งๆ ที่เกาะกุม

"อื้อ!"

จื้อหงตั้งใจฟังคำพูดของพี่สาวอย่างเชื่อฟัง แค่พี่สาวฟื้นขึ้นมาหัวใจของเด็กน้อยที่ห่อเหี่ยวก็กลับมาอิ่มฟูอีกครั้ง ภาพที่พี่สาวโดนตียังติดในความทรงจำ ไม้กวาดที่ใช้ตีถูกนำไปโยนทิ้งท้ายหมู่บ้าน พอป้าสะใภ้ถาม เขาก็ส่ายหน้าและตอบกลับแค่ว่า 'ผมไม่รู้'

"จื้อหงก็จะดูแลพี่สาวเหมือนกัน"

คำพูดของเด็กน้อยทำให้หัวใจของจื้ออิงกลับมาอุ่นซ่าน ถึงจะยังเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างแต่ความรู้สึกมุ่งมั่นกลับสวนทาง จื้ออิงคนเดิมรักน้องชายมาก และความรู้สึกนั้นก็ส่งผ่านมาถึงเธอด้วย

"จากนี้ไป..."

"จะไม่มีใครรังแกเราได้อีก!"

เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาโขกสับได้ ในยุคสมัยของเธอผู้หญิงทั้งเก่งและแกร่งไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร แค่มีหนึ่งสมอง สองมือ ก็หาเลี้ยงชีพตัวเองได้ เธอไม่ได้โทษจื้ออิงคนเก่าที่หัวอ่อนไม่กล้าลุกขึ้นสู้กับป้าใจร้าย การที่เห็นสองพี่น้องโดนเอาเปรียบมันช่างขัดใจ ในโลกใหม่นี้เธออาจไม่มีเงิน ไม่มีเทคโนโลยี แต่เธอมี 'ความรัก' ที่ยากจะหาได้ และนั่นเพียงก็พอแล้วที่จะทำให้ 'จื้ออิงคนใหม่'

ตัดสินใจ....

สู้ชีวิตอีกครั้งที่นี่!!