ก้าวแรกในเมืองเสิ่นซื่อ

เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ขบวนรถจะค่อยๆ ชะลอความเร็วเข้าสู่สถานี 'เมืองเสิ่นซื่อ' ที่เต็มไปด้วยผู้คนและความวุ่นวาย ต่างจากชนบทที่ดูเรียบง่าย ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย

"ถึงแล้วจื้อหง ลืมตาขึ้นมาดูสิ"

จื้ออิงปลุกน้องชายที่หลับสนิทมาตลอดทาง ภาพที่เห็นทำเด็กน้อยที่ยังง่วงเบิกตากว้าง สถานีรถไฟเสิ่นซื่อในยุค 80s เต็มไปด้วยความอลหม่าน ทุกสิ่งเต็มไปด้วยความเร่งรีบและให้บรรยากาศที่คึกคักแตกต่างจากหมู่บ้านชนบทที่เคยใช้ชีวิตอยู่อย่างสิ้นเชิง

"พี่จื้ออิง... คนเยอะจังเลยฮะ"

จื้อหงกระซิบขณะมองคนที่เดินสวนไปมา ความอยากรู้มีมาก ความกลัวก็เช่นกัน มือน้อยๆ เกาะกุมมือของพี่สาวไว้มั่น และจื้ออิงก็สัมผัสได้

"ไม่ต้องกลัวนะ จื้อหง"

จื้ออิงกุมมือเล็กๆ ของน้องชายไว้แน่น แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวแต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น นี่คือเมืองที่พร้อมมอบโอกาสในการเริ่มต้นใหม่ ผู้คนที่นี่แต่งตัวเรียบง่าย แต่แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังที่จะสร้างชีวิตที่ดีกว่า

"คืนนี้เราจะนอนที่ไหนฮะ"

เด็กชายถามพี่สาวแววตาซื่อใส จื้ออิงก็คิดเรื่องนี้มาตั้งแต่นั่งอยู่ในรถไฟ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเธอต้องหาที่พักราคาถูกและปลอดภัย เธอเช่าห้องพักเล็กๆ ที่แทบจะไม่มีอะไร แต่ก็ดูสะอาดและปลอดภัยสำหรับสองพี่น้องที่หนีมา

"จื้อหงอยู่ได้ใช่ไหม"

เธอถามน้องชายที่ไม่งอแงแม้ว่าเธอจะพาเดินหาที่พักนานกว่าครึ่งวัน เธอจำเป็นต้องหาห้องเช่าราคาประหยัดเพื่อเก็บเงินที่เหลือไว้ให้มากที่สุด

"จื้อหงอยู่ได้ฮะ"

เด็กชายตัวน้อยพูดพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ ต่อให้นอนกลางดินเขาก็อยู่ได้ ถ้าที่นั่นมีพี่สาวอยู่ด้วย

"จื้อหงเป็นเด็กดีจริงๆ"

จื้ออิงยิ้มแล้วโอบกอดน้องชาย ตัวเล็กๆ แค่นี้แต่กลับฟังรู้เรื่องและเข้าใจแล้วจะไม่ให้เธอรักและเอ็นดูเด็กน้อยคนนี้ได้อย่างไรกัน

"ป้าจะไม่ตามเรามาแล้วใช่ไหมฮะ"

จื้อหงตัวน้อยเงยหน้าขึ้นถาม ถึงจะหนีมาไกลแต่ก็ยังกลัวว่าป้าจะตามทัน จื้ออิงลูบหัวน้องชายพร้อมให้คำมั่นว่า...

"ป้าจะไม่มีวันรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่!"

ในค่ำคืนแรกในเมืองใหญ่ หลังจากที่จื้อหงหลับไปแล้ว จื้ออิงก็กางถุงผ้าเก่าๆ ที่มัดไว้อย่างแน่นหนาออกมา จื้ออิงมองเงินที่เหลืออยู่อย่างพิจารณาเพราะรู้ดีว่าสักวันหนึ่งจะต้องหมดไป สมองของเธอครุ่นคิดว่าจะจัดการเงินก้อนนี้อย่างไรเพื่อให้มันงอกเงยแทนที่จะลดลง

ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง...

ตอนแรกจื้ออิงคิดว่าจะหางานในโรงงานทำ แต่เมื่อมองจื้อหงที่ยังเด็กมาก เธอก็เลยตัดความคิดนี้ออกไป ในเมื่อไม่สะดวกทำงานประจำก็คงต้องเน้นไปที่ค้าขาย ในยุคที่กำลังเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนผ่านจากระบบคอมมูนไปสู่การค้าเสรีมีหนทางให้ทำกินมากมาย หากเธอจับจุดความต้องการของคนในยุค 80 ได้ หนทางสู่ความสุขสบายก็คงไม่ไกลเกินเอื้อม

"พี่สาวไม่นอนเหรอฮะ"

จื้อหงตัวน้อยที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเอ่ยถาม ดวงตากลมโตดูง่วงงุนมาก มือน้อยๆ ขยี้ตาอยู่หลายครั้ง ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารปนเอ็นดู

"เดี๋ยวอีกสักพักพี่สาวก็จะนอนแล้ว"

"แต่มันดึกมากแล้วนะฮะ"

"จื้อหงเป็นห่วงพี่สาวเหรอ"

เธอยิ้มให้เด็กชายที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงพี่สาวโดยไม่ปิดบัง ชีวิตในชาติที่แล้วของเธอช่างว่างเปล่าไร้ซึ่งความรัก แต่ชาตินี้ให้ความรู้สึกต่างกัน เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เข้ามาเติมเต็ม

"อื้อ จื้อหงอยากให้พี่สาวพัก"

เด็กชายตัวน้อยพยักหน้า จื้ออิงที่เคยใช้ชีวิตให้ผ่านพ้นไปแต่ละวันกลั้นน้ำตา เพราะมันเป็นคำพูดที่เธอเคยอยากได้ยินมากที่สุดจากปากของพี่ชาย

"พี่สาวร้องไห้ทำไมฮะ"

เด็กชายตัวน้อยตกใจ มือน้อยๆ ลนลานช่วยเช็ดน้ำตาที่เลอะให้ เด็กน้อยอายุเพียงห้าขวบไม่เข้าใจก็เลยถามด้วยความซื่อใสว่า

"เจ็บหลังใช่ไหมฮะ...."

มือน้อยๆ คลำไปตรงแผ่นหลังของเธอที่โดนป้าสะใภ้ใช้ไม้กวาดฟาดไม่ยั้ง ก่อนจะพูดคำที่น่ารักจนจื้ออิงที่ร้องไห้เพราะตื้นตันมีรอยยิ้มออกมา

"เดี๋ยวจื้อหงช่วยเป่าฟู่ๆ ให้นะ"

"ไม่เป็นไร พี่สาวหายเจ็บแล้ว"

จื้ออิงปาดน้ำตาพร้อมกับยิ้มให้น้องชาย ชาติก่อนเธอเหมือนตัวคนเดียวแม้มีพี่ชาย ความรักที่โหยหาจากครอบครัวคือสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสได้ เหมือนโชคชะตาจะสงสารหรือไม่ก็เห็นใจ ถึงได้มอบโอกาสให้เธอได้มาอยู่กับเด็กน้อยคนนี้สินะ

"จื้อหง"

"ฮะ"

เด็กชายตัวน้อยขานรับ ถึงจะตัวเล็ก ผอมแห้งเหมือนขาดสารอาหาร แต่ดวงตากลมโตกลับเปล่งประกายความน่ารัก จื้ออิงดึงน้องชายเข้ามากอดมอบความรัก ดวงตาคู่สวยบัดนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เธออยากให้ชีวิตของเด็กน้อยดีขึ้น

"พี่จะหาเงินให้ได้เยอะๆ นะ"

ไม่ใช่แค่คำพูด แต่คือคำมั่น ในสายตาของจื้อหง พี่สาวคนนี้คือทุกสิ่งทุกอย่าง พวกเขามีแค่กันและกัน ความลำบากที่สองพี่น้องต้องเผชิญก็เหมือนเชื้อเพลิงที่กดดันให้จื้ออิงต้องเร่งคิดหาหนทาง ถึงจะแสร้งทำเป็นหลับ แต่สมองก็ยังทำงาน มีหลายสิ่งที่จื้ออิงคิดแล้วอยากลองทำ

พรุ่งนี้...

ฉันคงต้องไปสำรวจตลาดสักหน่อยแล้ว!