ตอบโต้

จื้ออิงค่อยๆ พยุงตัวเองที่เพิ่งได้สติให้ลุกขึ้นนั่ง เธอหลับตาลงเพื่อรวบรวมและประมวลผลความทรงจำ เมื่อเธอคิดจะลุกขึ้นสู้ชีวิตอีกครั้ง ข้อมูลทุกอย่างก็ควรเก็บให้ครบทุกเม็ด

'วันนี้หนูขอพักได้ไหมคะ'

จื้ออิงคนเดิมร้องขอความเมตตาจากป้าสะใภ้ที่บังคับให้ทำงานเยี่ยงคนใช้ งานหนักทุกอย่างในบ้านถูกโยนให้หญิงสาวทำหมด

'ไม่ได้!!!'

'แต่หนูรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย'

จื้ออิงบอกเมื่อรู้สึกว่าร่างกายเริ่มไม่ไหว เธอทำงานหนักแต่ได้กินแค่น้ำต้มข้าวจางๆ และผักดองจะไปมีแรงทำงานหนักติดต่อกันได้อย่างไร หากเธอล้มหมอนนอนเสื่อไป น้องชายก็จะไม่มีอะไรกิน

'ถ้าแกไม่ทำ น้องแกก็ไม่ต้องกินข้าวเย็น'

เป็นคำขู่ที่ใช้กับจื้ออิงคนเดิมได้ผล เธอเป็นหญิงสาวจิตใจดี อ่อนแอ และยอมคน และนั่นก็ทำให้คนเห็นแก่ตัวอย่างป้าสะใภ้ได้ใจ

'หนูจะลุกไปทำเดี๋ยวนี้ค่ะ ป้าสะใภ้อย่าให้น้องหนูต้องอดข้าวเย็นเลยนะคะ'

นั่นคือความทรงจำของจื้ออิงคนเก่าที่ลำบาก แต่จื้ออิงคนใหม่ไม่ใช่คนที่หัวอ่อน ยอมคน ขนาดนั้น ความทรงจำของร่างเดิมทำเธอรู้สึกโกรธแค้นแทนสองพี่น้องที่โดนเอาเปรียบจากป้าสะใภ้มากๆ มีลุงแท้ๆ แต่กลับกลัวเมีย ช่วยอะไรหลานไม่ได้สักอย่าง ถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่จื้ออิงกลับเหมือนคนใช้ที่มีไว้เพื่อจิกหัวใช้อย่างเดียว

'ไปตักน้ำเดี๋ยวนี้'

'ฟืนใกล้จะหมดแล้ว'

'พวกแกรีบไปให้อาหารไก่เลยนะ'

ป้าสะใภ้เอาแต่ชี้นิ้วสั่ง จื้ออิงคนเดิมถูกเลี้ยงมาให้อยู่ในกรอบและเชื่อฟัง ต่อให้โดนเอาเปรียบ โขกสับ ก็ไม่กล้าหืออือ

จื้ออิงนะจื้ออิง....

ทำไมเธอถึงได้ชีวิตรันทดขนาดนี้

อดสงสารจื้ออิงคนเดิมไม่ได้ ในเมื่อยุคสมัยเปลี่ยนแปลง ความคิดคนก็เปลี่ยนไป หากรู้สึกว่าโดนกดขี่ ข่มเหง เกินไป ไม่มีหรอกนะคำว่า 'ทน'

ฉันต้องไปจากที่นี่...

เธอตัดสินใจ แต่ก่อนที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอขอเอาคืนป้าสะใภ้ที่ทำร้ายน้องชายและเจ้าของร่างเดิมให้สาสมก่อน เธอใช้เวลาอีกสองวันในการพักฟื้น ซึ่งระหว่างนั้นก็บอกให้น้องชายคอยสังเกตุพฤติกรรมของป้าสะใภ้แล้วมาเล่าให้ฟัง

"ผมเห็นป้าสะใภ้เอาเงินไปใส่ในไหข้าว"

จื้อหงมาเล่าให้ฟัง เด็กน้อยเชื่อฟังและทำตามคำสั่งของพี่สาวได้อย่างดี

"เก่งมากเลยจื้อหง"

จื้ออิงลูบหัวน้องชาย เธอแสร้งทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าป้าสะใภ้ เธอยังคงเป็นจื้ออิงที่หัวอ่อน ทำทุกอย่างในบ้านไม่โต้เถียงอะไร แต่ในใจนั้นกลับกำลังนับวันรอ รอวันที่จะเอาคืนให้สาสมเลย

คืนนั้น...

จื้ออิงย่องเข้าไปในครัวเก่าอย่างเงียบกริบ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ พอให้เห็นทาง ร่างบางตรงไปที่ไหใส่ข้าวสารทันที

"จื้อหงอยู่เงียบๆ ก่อนนะ"

จื้ออิงบอกน้องชาย

"ครับ"

พี่สาวบอกอะไรก็เชื่อฟัง ช่างเป็นเด็กที่น่ารักซะจริง จื้ออิงยิ้มขณะนั่งตักข้าวสารออกจากไห ใช้้เวลาไม่นาน เธอก็เห็นว่ามีห่อผ้าที่มัดไว้ซุกอยู่ข้างใน เมื่อแกะออกดูก็พบว่าภายในนั้นมีเงินจำนวนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นทุนพอให้เธอและน้องหนีไป มือเรียวรีบเก็บโกยเงินทั้งหมดใส่เสื้อและมัดไว้ จากนั้นก็ถึงเวลาที่เธอจะเอาคืนแล้ว

"จื้อหง"

"ฮะ"

"ได้เอาก้อนหินมารึเปล่า"

"เอามาฮะ เอามาเยอะเลย"

เด็กชายตอบพร้อมกับยื่นถุงใส่ก้อนหินให้ ก้อนหินที่จื้อหงหามาถูกนำมาแทนที่ธนบัตรและเงินหยวนที่เธอเอาไป จากนั้นเธอก็เอาห่อผ้าที่ใส่ก้อนหินไว้ยัดกลับเข้าไปในไหข้าวแล้วปิดฝาไว้เหมือนเดิม

แต่...

แค่นี้มันยังไม่พอ

เธอตรงไปยังไหหมักผักดองขนาดใหญ่ที่นางหลี่ซื่อหวงแหนที่สุด

"พี่สาวจะทำอะไรฮะ"

เมื่อเห็็นพี่สาวหยิบไหหมักผักดองของป้าสะใภ้ออกมาเด็กน้อยก็รีบถามด้วยความตกใจ ครั้งหนึ่งเขาเคยทำไหหมักผักดองแตกและโดนตีจนเป็นไข้ และเขาไม่อยากเห็นพี่สาวต้องโดนตีอีกแล้ว

"พี่สาวจะเอาคืนป้าสะใภ้ที่ตีเราไง"

พูดจบจื้ออิงก็เทน้ำผักดองออกจนเกือบหมด แล้วแทนที่ด้วยน้ำเปล่าเกือบเต็มไห เธอหั่นผักป่ารสขมที่จื่อหมิงเก็บมาเมื่อกลางวันยัดลงไปและที่ขาดไม่ได้ก็คือผงยาถ่ายที่เธอแอบไปซื้อตอนที่ป้าสะใภ้ไม่อยู่บ้าน

สุดท้าย...

เธอเขียนข้อความลงในกระดาษและทิ้งไว้ให้มองเห็นง่าย นี่คือบทเรียนที่เธอมอบให้ จื้ออิงคนเดิมไม่กล้าทำ แต่ไม่ใช่สำหรับจื้ออิงคนใหม่ ชีวิตหลังจากนี้เป็นต้นไป เธอจะเลือกทางเดินเอง

เงินทั้งหมดที่ป้าขโมยไปจากครอบครัวเรา จื้ออิงเอาคืนมาแล้วนะคะและขอให้ป้ามีความสุขกับ 'ของขวัญ' ชิ้นสุดท้ายที่จื้ออิงมอบให้ค่ะ

หลี่จื้ออิง

ในช่วงเวลาเช้าตรู่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น จื้ออิงปลุกจื่อหงเบาๆ เด็กชายสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

"จื่อหง ฟังพี่นะ"

จื้ออิงกระซิบเสียงเครียด

"เราจะไปจากที่นี่ เราจะไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครทำร้ายเราได้อีก"

จื่อหมิงตัวสั่น

"แต่... แต่เราจะไปไหน เราไม่มีใครแล้ว"

"เรามีกันและกันไง"

จื้ออิงยิ้มให้กำลังใจ เธอผูกเงินหยวนที่ขโมยมาไว้ที่เอวอย่างแน่นหนา ยัดเสื้อผ้าเก่าๆ สองสามชุดลงในถุงผ้าและสำคัญที่สุดเธอหยิบสมุดบัญชีครัวเรือนที่มีชื่อของพวกเขาติดตัวไปด้วย

"พี่จื้ออิง... แล้วถ้าป้ารู้ว่าเราขโมยเงินไป..."

จื่อหมิงกระซิบอย่างกลัวๆ

"ป้าจะรู้เมื่อสายเกินไป"

จื้ออิงตอบพร้อมกับจูงมือน้องชายเดินออกจากบ้านไป เธอพาน้องชายเดินลัดเลาะไปตามทางเดินอย่างรีบเร่ง

"พี่สาว เราจะไปไหนเหรอฮะ?"

"เราจะไปเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่เราจะไปได้ ไปที่ที่ไม่มีใครรู้จักเราสองคนพี่น้อว และเราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันที่นั่น"

พวกเขาเดินไปจนถึงสถานีรถไฟเล็กๆ ที่มีคนเข้าออกน้อยมาก จื้ออิงซื้อตั๋วสำหรับสองคนไปยังเมืองที่ใหญ่และเจริญที่สุดเท่าที่เธอพอจะจำได้ 'เมืองเสิ่นซื่อ' เป็นเมืองที่เพิ่งกำหนดให้เป็น 'เขตเศรษฐกิจพิเศษ' ที่มีช่องทางให้ทำมาหากินหลากหลาย เธอตั้งใจจะทำงาน หาเงิน เพื่อชีวิตที่ดีและสุขสบาย เธอไม่กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ แต่กลัวที่จะไม่มีกินมากกว่า

เมื่อเสียงหวูดรถไฟดังขึ้น...

จื้ออิงก็บอกจื้อหงที่มองดูรถไฟอย่างตื่นเต้นตามประสาของเด็กน้อยว่า...

"ไปกันเถอะ"

"ฮะ!"

จื้อหงยังเด็ก ย่อมมีความกลัวในใจ มือเรียวจับมือของเด็กชายไว้ พร้อมกับพูดปลอบให้มั่นใจว่า...

"เราจะต้องมีชีวิตที่ดีขึ้น!"