วันแรกในตลาด

เช้าวันใหม่ในเมืองเสิ่นซื่อช่างคึกคัก จื้ออิงเปิดหน้าต่างห้องออกมา เธอมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาและรถราที่ไม่ค่อยมีให้เห็นในชนบทที่ห่างไกล เธอตื่นเต้นกับการเริ่มต้นใหม่ในยุคสมัยที่ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในซี่รี่ย์ย้อนยุคที่เธอเคยดู

"วันนี้เราจะไปตลาดกันนะ จื้อหง"

จื้ออิงบอกน้องชายที่ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ร่างกายที่ผอมกว่าเด็กในวัยเดียวกันนี้สักวันเธอจะต้องขุนให้อ้วนพีีให้ได้เลย

"เราจะไปทำอะไรกันฮะ?"

จื้อหงถามพี่สาวด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองหน้าพี่สาวที่ยิ้มให้ ก่อนจะตอบให้้เด็กชายคลายความสงสัยว่า

"ไปหาโอกาสที่จะทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นไง"

ถึงจื้อหงจะฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ แต่เขาก็พยักหน้าให้พี่สาวที่ใจดี ในชีวิตของเขามีแค่พี่สาวที่หวังดี ไม่ว่าพี่สาวจะสั่งให้ทำอะไร เขาไม่เคยงอแง

"ถ้าพี่สาวหาเงินได้เยอะๆ พี่สาวจะรีบซื้อชุดใหม่ให้จื้อหงนะ"

จื้ออิงบอกน้องชายขณะช่วยสวมเสื้อให้ ดูจากร่องรอยของการปะชุนก็รู้แล้วว่าสองพี่น้องใช้ชีวิตมาอย่างไร ต่อให้เสื้อเก่า กางเกงขาด ป้าสะใภ้ก็ไม่เคยสนใจ เธออยากซื้อชุดใหม่ให้ แต่ชายน้อยกลับส่ายหน้าและบอกว่า

"ผมยังไม่อยากได้ฮะ"

"ทำไมล่ะ"

"เสื้อผ้าพวกนี้ผมยังใส่ได้ แล้วผมก็อยากประหยัดเงินช่่วยพี่สาวด้วยฮะ"

คำพูดของจื้อหงตัวน้อยทำเอาจื้ออิงถึงกลับต้องกลั้นน้ำตา น้องชายไม่อยากทำตัวเป็นภาระทั้งๆ ที่เขาอายุแค่เพียงห้าขวบกว่าๆ เท่านั้น

"แต่พี่สาวอยากซื้อให้เพราะจื้อหงเป็นเด็กดี แล้วถ้าจื้อหงใส่เสื้อผ้าดีๆ พี่สาวก็จะดีใจ"

"จริงเหรอฮะ"

ถึงปากจะบอกว่าไม่อยากได้ แต่เมื่อเธอยืนยันบอกว่าจะซื้อให้ สีหน้าและแววตาของจื้อหงนิสัยก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ มองแล้วช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน

"อื้อ"

จื้ออิงพูดพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนให้ เธอช่วยแต่งตัวให้น้องชายและหยิบเงินที่เก็บไว้บางส่วนออกมา จุดหมายปลายทางในวันนี้ของเธอก็คือ 'ตลาดการค้าเสิ่นซื่อ' ที่เป็นศูนย์กลางให้คนมาค้าขายได้ทุกอย่าง และเธอก็หมายมั่นปั้นมือว่าตลาดแห่งนี้จะเป็นขุมทรัพย์ให้เธอกอบโกย

#ตลาดเสิ่นซื่อ

"หลีกทางด้วยๆ"

"ไข่ไก่สดๆ จ้า"

"ผักสดเพิ่งเก็บมาราคาถูกๆ ทางนี้"

ตลาดในช่วงเช้าเต็มไปด้วยผู้คนที่ขนสินค้าจากนอกเมืองมาวางขาย ไม่ว่าจะเป็นอาหารสด อาหารแห้งทีให้เลือกมากมาย คนที่มาซื้อของก็เยอะกว่าชนบทที่ห่างไกล จื้ออิงที่ตั้งใจมาสำรวจตลาดใช้เวลาเดินดูถึงสองชั่วโมงเพื่อเก็บข้อมูล

"เหนื่อยไหม"

เธอถามน้องชายตัวน้อยที่จับมือไม่ห่าง

"ไม่เหนื่อยฮะ"

เป็นคำตอบที่มาพร้อมรอยยิ้มสดใส นี่คือความสุขเล็กๆ ที่เธอสัมผัสได้ ถึงจะไม่มีเงินแต่ก็อบอุ่นใจ เมื่อมองย้อนกลับไปพี่ชายเธอไม่เคยให้ความรู้สึกพวกนี้เลย

"เก่งมาก"

เธอเอ่ยชมและลูบหัวน้องชาย ตลาดเช้าเต็มไปด้วยอาหารและของกินเล่นมากมาย เมื่อเช้ารีบออกมาจนไม่ได้กินอะไร เธอจึงจูงมือน้องชายไปยังแผงขายซาลาเปา

"จื้อหงหิวแล้วใช่ไหม"

"ฮะ"

เด็กน้อยตอบพร้อมกับแววตาที่ไร้เดียงสา ถ้าเธอไม่ถาม จื้อหงก็คงอดทนต่อไปสินะ เมื่อคิดถึงอดีตที่สองพี่น้องเคยผ่านมา เธอก็อดสงสารไม่ได้เลย

"ถ้างั้นเราพักกินซาลาเปากันก่อนดีกว่า"

เธอพูดพร้อมกับหยิบเงินออกมาซื้อซาลาเปาให้น้องชาย ดวงตาใสซื่อเป็นประกายเมื่อรับซาลาเปาร้อนๆ จากคนขายมาไว้ในอุ้งมือ

"ระวังร้อนนะ"

จื้ออิงเตือนน้องชายด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางที่ดูตื่นเต้นดีใจ ความทรงจำของจื้ออิงคนเดิมทำเธอปวดใจ เพราะป้าสะใภ้ใจร้ายไม่เคยให้สองพี่น้องได้กินซาลาเปาที่อัดแน่นไปด้วยไส้หมูเต็มๆ คำ

'ห้ามแตะต้องนะ'

'ถ้าฉันรู้ว่าพวกแกแอบกินจะตีให้มือหักเลย'

ในความทรงจำของร่างเดิม สองพี่น้องได้กินแต่ของเหลือที่ไม่ต่างอะไรจากเศษอาหาร ของดีๆ ป้าสะใภ้จะแอบกินเองไม่แบ่งปัน ต่อให้น้องชายของเธอยืนกลืนน้ำลายมองตาเป็นมันก็ไม่สนใจ สภาพความเป็นอยู่ช่างน่าสงสารจับใจ นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมสองพี่น้องถึงได้มีร่างกายที่ผอมแห้งเหลือเกิน

"อร่อยมากเลยฮะ"

จื้อหงบอกด้วยรอยยิ้มที่ซื่อใส ช่วงเวลาที่มีความสุขของจื้อหงคือการได้อยุ่ใกล้ๆ กับพี่สาวตลอดไป ซาลาเปาในมือน้อยๆ ถูกแบ่งให้พี่สาวพร้อมคำพูดที่ซึ้งกินใจ

"พี่สาวหิวไหม จื้อหงป้อน"

จื้ออิงส่ายหน้าพร้อมยิ้มให้ จื้อหงตัวน้อยช่างน่ารักและมีน้ำใจ ช่างแตกต่างจากพี่ชายของเธอที่เห็นแก่ตัว ในขณะที่ปล่อยให้จื้อหงนั่งกินซาลาเปาอย่างเอร็ดอร่อย จื้ออิงก็ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เธอสังเกตุเห็นว่าผู้คนส่วนใหญ่ในตลาดดูรีบร้อน โดยเฉพาะในช่วงเช้า บะหมี่ โจ๊ก หรือซาลาเปาไส้ต่างๆ ที่ต้องยืนกินจะขายดี นั่นทำให้เธอประเมินพฤติกรรมของคนที่นี่ว่าต้องรีบกิน รีบไปทำงาน อะไรที่สะดวก รวดเร็วจะตอบโจทย์มาก จื้ออิงรวบรวมข้อมูลและมองหาลู่ทางที่พอจะหาเงิน

'ถ้ามีอาหารที่กินง่าย ๆ แค่คำสองคำก็อิ่ม มีรสชาติอร่อย และที่สำคัญคือ ไม่ต้องใช้ช้อนหรือตะเกียบ พวกเขาจะสนใจไหมนะ'

จื้ออิงคิดในใจ ทันใดนั้นภาพความทรงจำจากชีวิตก่อนที่เธอเคยเป็นพนักงานออฟฟิศก็ผุดขึ้นมา อาหารเช้าเร่งด่วนที่เรียกกันว่า 'ข้าวปั้น' ขายดีมาก ราคาถูก กินแล้วอิ่มท้อง ให้พลังงาน ซึ่งเหมาะกับคนที่เร่งรีบไปทำงานอย่างเธอ

"ข้าวปั้นงั้นเหรอ…"

จื้ออิงพึมพำ หากนำข้าวสวยที่ปรุงรสเล็กน้อยมาปั้นเป็นก้อนพอดีคำ ใส่ไส้ที่มีรสชาติจัดจ้านแล้วห่อด้วยไข่เจียวนุ่มๆ น่าจะขายดี ซื้อแล้วก็สามารถหยิบใส่ปากได้ทันที ทั้งอิ่มทั้งช่วยประหยัดเวลาดีภาพในหัวที่คิดนี้ทำดวงตาของจื้ออิงเป็นประกาย นี่ล่ะคือโอกาสที่เธอจะหาเงินได้ เธอหันไปหาน้องชายและพูดด้วยความดีใจว่า

"พี่สาวจะทำข้าวปั้นขาย"

"จื้อหงอยากช่วย"

เด็กน้อยพูดขึ้นอย่างจริงจัง ถึงเขาจะไม่รู้จักข้าวปั้น แต่ปากเล็กๆ ที่เคี้ยวซาลาเปาไส้หมูสับตุ้ยๆ นั้นก็รีบเสนอตัว

"แน่นอนสิ"

จื้ออิงยิ้มแล้วลูบผมน้องชาย อีกมือก็ยื่นไปหยิบเศษแป้งซาลาเปาที่ติดปากน้องชายและพูดด้วยแววตาที่เอ็นดูน้องชายตัวน้อยว่า

"จื้อหงต้องเป็นผู้ช่วยที่เก่งที่สุดอยู่แล้ว"