ความโกลาหล

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่เริ่มสาดส่องเข้ามาในหมู่บ้าน นางหลี่ซื่อภรรยาของลุงจื้ออิงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เธอต้องรีบไปตรวจงานบ้านที่โยนให้จื้ออิงทำเมื่อวานก่อนจะเริ่มวันใหม่ที่แสนน่าเบื่อ

"จื้ออิง!"

"ตื่นขึ้นมาทำงานได้แล้ว"

หลี่ซื่อตะโกนเสียงดังจากห้องครัว แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือความเงียบผิดปกติ

"ยัยเด็กนี่! แอบอู้อีกแล้วสินะ"

หลี่ซื่อเดินกระทืบเท้าตึงตังไปที่ห้องพักของสองพี่น้องอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าภายในห้องนอนเล็กๆ นั้นว่างเปล่า ผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย และไม่มีวี่แววของจื้ออิงและจื้อหง เลย

"หนีงานไปเที่ยวเล่นรึไงนะ!"

เธอพึมพำด้วยความโมโห

"ถ้ากลับมาเมื่อไหร่นะจะตีให้ขาหักเลย"

นางหลี่ซื่อพูดไปก็ฟึดฟัดไป จังหวะที่กำลังจะเดินออกไป สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางไว้ หลี่ซื่อขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาอ่าน ข้อความที่เขียนด้วยลายมือของจื้ออิงทำให้ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เงินทั้งหมดที่ป้าขโมยไปจากครอบครัวเรา จื้ออิงเอาคืนมาแล้วนะคะและขอให้ป้ามีความสุขกับ 'ของขวัญ' ชิ้นสุดท้ายที่จื้ออิงมอบให้ค่ะ

หลี่จื้ออิง

"อะ...อะไรนะ! ยัยเด็กสารเลวนี่"

หลี่ซื่อกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความเดือดดาล ทันทีที่อ่านจบ เธอก็รีบวิ่งไปที่ห้องครัวทันที ซึ่งสิ่งเดียวที่วนอยู่ในหัวตอนนี้ก็คือ 'เงิน' ซึ่งมีแค่เธอที่รู้ว่าซ่อนไว้ที่ไหน เงินที่นังเด็กนั่นพูดถึงคืออะไร ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจจนหน้าแดง

"ไม่มีทาง ไม่มีทาง"

ปากของนางหลี่ซื่อพึมพำไม่หยุดขณะที่มือก็ทั้งควานทั้งล้วงไห ด้วยความกลัวว่าเงินจะหายไปทำให้เธอรีบเร่งจนข้าวสารหกกระจายไปทั่วพื้น

ฟึ่บ!

เมื่อล้วงถึงก้นไหมือของเธอก็สัมผัสได้ถึงห่อผ้าเก่าๆ ที่มัดไว้ ทุกอย่างที่เก็บซ่อนไว้ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป นางหลี่ซื่อรู้สึกโล่งใจ จนกระทั่งห่อผ้าถูกแกะออกมาพร้อมกับก้อนหินหลายสิบก้อนที่ร่วงพรู

"กรี๊ดดดดดดดดด!!!"

เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นผสมเจ็บใจของป้าสะใภ้ดังไปทั่วบ้าน ถุงผ้าที่บรรจุหินถูกโยนลงพื้นพร้อมกับสีหน้าแดงก่ำ ไอ้เด็กเลวสองคนนั้นมันขโมยเงินของเธอหนีไปแล้ว

นางหลี่ซื่อใช้หลายชั่วโมงในการตามหาเด็กสองคนที่น่าจะหนีไปได้ไม่นาน เธอเดินหาจนทั่วหมู่บ้าน ทุกซอก ทุกซอย เธอเดินเข้าออกพร้อมแววตาที่โกรธจัด ขนาดหมาที่เห่ายังโดนตะคอก

"หุบปาก!!"

ตะคอกใส่ไม่พอยังหยิบก้อนหินเขวี้ยงใส่ แต่นางหลี่ซื่อประเมินหมาจรข้างทางต่ำเกินไป มันวิ่งไล่จนนางหลี่ซื่อต้องวิ่งหนีกลับบ้านไป เธอทั้งหอบ ทั้งเหนื่อย และหิวจนตาลาย และนึกขึ้นได้ว่ายังมีผักกาดดองสูตรเด็ดที่หมักไว้อยู่ในครัว

'กินก่อนแล้วค่อยไปตามหาละกัน'

เธอเปิดฝาไหผักดองออกและใช้ตะเกียบคีบผักออกมากินเพื่อระงับความหิวและความโกรธที่พุ่งพล่าน ถึงจะรู้สึกว่ารสชาติมันแปลกๆ และขมฝาดแต่ความหิวก็เอาชนะความสงสัยนั้นและยังเคี้ยวและคีบผักดองในไหกินอีกหลายคำ พออิ่มแล้วก็นั่งพัก

แต่...

นั่งได้ไม่นานจู่ๆ ท้องของนางหลี่ซื่อก็ปั่นป่วนอย่างรุนแรง

"โอ๊ยยยยยยยย!"

"ทำไมมันปวดท้องอย่างนี้"

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เสียงร้องครวญครางและเสียงโครกครากในห้องส้วมก็ดังเป็นระยะๆ นางหลี่ซื่อวิ่งเข้าออกห้องส้วมแทบจะตลอดเวลา ร่างกายเริ่มหมดแรงจากการถ่ายท้องไม่หยุด

"พวกแก...."

"แกกล้าทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง!"

นางหลี่ซื่อคิดถึงข้อความในกระดาษที่จื้ออิงเขียนทิ้งไว้ ผักดองที่กินเข้าไปต้องเป็นฝีมือของพวกเด็กนั่นอย่างแน่นอน

"โอ้ย! ปวดท้อง"

ออกจากห้องส้วมได้ไม่ถึงนาทีก็ต้องคลานเข้าไปใหม่ สามีก็ไม่รู้หายหัวไปไหน จะเรียกให้คนช่วยก็ไม่มีแรง ทำได้เพียงนอนแหมบอยู่หน้าห้องส้วมที่เปิดประตูคาไว้ ถือเป็นการเอาคืนป้าสะใภ้อย่างเจ็บแสบกับสิ่งที่เคยทำ

ในขณะเดียวกัน...

จื้ออิงลูบหัวน้องชายที่กำลังหลับอยู่ในรถไฟที่กำลังมุ่งหน้าไปสู่เมืองเสิ่นซื่อด้วยความหวัง ดวงตาคู่สวยแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่และมุ่งมั่น ชีวิตที่น่ารันทดควรจบลงที่ชนบทแห่งนี้และเริ่มต้นใหม่ในเมืองที่ไม่มีใครรู้จัก ในเมื่อโชคชะตามอบโอกาสให้เธออีกครั้ง

ฉัน...

จะต้องใช้ชีวิตที่สองนี้ให้คุ้มค่าที่สุด!