بيت / รักโบราณ / ลิขิตรักยุค 80 / รอยยิ้มของผู้กอง

مشاركة

รอยยิ้มของผู้กอง

مؤلف: Goldberry
last update تاريخ النشر: 2026-10-30 21:45:27

เช้าวันถัดมา..

จื้ออิงเตรียมข้าวปั้นและซุปเต้าหู้ไข่สีทองมาเหมือนเช่นทุกวัน แม้เธอจะไม่เห็นผู้กองล
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • ลิขิตรักยุค 80   ผู้กองก็มีหัวใจ

    "เป่าฟู่ๆ เลยฮะพี่ชายทหาร"จื้อหงตัวน้อยเร่งเร้าพี่ชายทหาร ดวงตากลมโตจ้องมองมือของทั้งคู่ที่จับกัน และรอคอยว่าเมื่อไหร่พี่ชายทหารจะเป่าฟู่ๆ ให้พี่สาวสักที ส่วนจื้ออิงในตอนนี้ถ้าปฏิเสธไปก็คงดูไม่ดี หากมีกระจกส่องหน้าของเธอในตอนนี้คงแดงยิ่งกว่าผลตำลึงสุกแล้ว"ขออนุญาตินะครับ"ชายหนุ่มพึมพำ เขาคือผู้กองลู่เหวินหยางที่ขึ้นชื่อว่าตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ตอนถือปืนเขาทั้งเข้มแข็งและดุดัน แต่พอมาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่ชอบเขากลับรู้สึกประหม่าพาลมือสั่นซะนี่"เป่าเลยฮะ จื้อหงอนุญาต"คำตอบของจื้อหงทำจื้ออิงเขินจนไม่รู้จะเอาหน้าแดงๆ ไปมุดไว้ที่ไหน เด็กคือผ้าขาวสะอาดที่ไม่รู้อะไร มันคือความหวังดีของน้องชายที่อยากเห็นเธอดีขึ้นเร็วๆตึกตัก....หัวใจของเธอเต้นรัวเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มโน้มลงมาใกล้ กลิ่นสบู่จางๆ จากตัวผู้กองนั้นให้ความรู้สึกที่เธอไม่รู้จะอธิบายยังไง มันหอมและชวนให้หวั่นไหวจนไม่กล้าสบตาตรงๆฟู่ว...เสียงลมหายใจอุ่นๆ เป่าเรียกสติของจื้ออิงให้กลับคืนมา วันนี้อากาศหนาวแต่หัวใจของเธอกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด บาดแผลที่มือไม่ได้เจ็บมาก แต่หน้าของเธอนี่สิร้อนอย่างกับโดนน้ำร

  • ลิขิตรักยุค 80   ว้าวุ่นใจ

    ทางด้านผู้กองลู่เหวินหยาง ถึงหน้าหล่อเหลาจะนิ่งไม่แสดงอาการ แต่ในใจกลับรู้สึกว้าวุ่นเป็นอย่างมาก ภาพที่เห็นในตลาด มันทำให้เขาเก็บอาการแทบไม่อยู่'เจ้าเปี้ยกชอบไหม''ฉันมาช่วยเธอขายของนะ'ภาพของจางฮ่าวหรานที่พยายามเข้ามาตีสนิทสองพี่น้องยังกวนใจ แสดงออกโจ่งแจ้งขนาดนั้นถ้าไม่รู้ว่าคิดอะไรเขาก็ควายแล้วไหม ข้าวของแพงๆ พวกนั้นดูก็รู้ว่าอยากซื้อใจ และคำประกาศตัวว่าเป็น "ว่าที่พี่เขย" ก็ยังคงดังก้องอยู่ในหูไม่หยุด"ว่าที่พี่เขยงั้นเหรอ..."ลู่เหวินหยางแค่นหัวเราะในลำคอขณะนั่งอยู่ในห้องทำงาน สองชั่วโมงแล้วหลังจากที่เขากลับจากตลาด แต่สมองก็ยังวนเวียนกับคำพูดที่อวดความสนิทสนมไม่หยุด'ผู้กองมีรายงานที่ต้องตรวจสอบครับ''วางไว้ตรงนั้น''ผู้กองครับเรื่องงบประมาณ...""ไว้ค่อยคุย"ปกติผู้กองก็น่ากลัวอยู่แล้ว แต่วันนี้น่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่า นายทหารที่เดินเข้าเดินออกต่างรีบรายงาน วางเอกสาร แล้วก็รีบออกไป ถึงผู้กองจะไม่ได้พูดอะไร แต่ทุกคนก็รับรู้ได้ว่าผู้กองกำลังอารมณ์ไม่ดีคิดเอง เออเอง ทั้งนั้น...ลู่เหวินหยางว่าให้คนที่อวดดี และแต่งตั้งตัวเองเป็น 'ว่าที่พี่เขย' โดยไม่ถามความสมัครใจ ถึงเขาจะรู้ว่าจางฮ

  • ลิขิตรักยุค 80   อยากได้ใจเธอ

    รอยยิ้มมั่นใจของฮ่าวหรานหายวับไปกับตา เขาอุตส่าห์ไปควานหารถของเล่นไม้ที่ราคาแพงที่สุดในย่านการค้ามา แต่กลับแพ้นกหวีดอันไม่กี่หยวนของไอ้ผู้กอง"นกหวีดมันจะไปสนุกอะไร"ฮ่าวหรานพึมพำ สายตามองเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ตื่นเต้นดีใจมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังห้อยนกหวีดไว้ที่คอราวกับว่าเป็นเหรียญกล้าหาญ ส่วนรถไม้ราคาแพงของเขานั้นไม่ได้อยู่ในสายตาสักนิด"เจ้าเปี้ยก"ฮ่าวหรานที่ยังไม่คิดยอมแพ้กวักมือเรียก"ฮะ""มาดูรถนี่สิ มันสนุกกว่าเป่านกหวีดตั้งเยอะ" ฮ่าวหรานพยายามพูดโน้มน้าวใจ เขาจับรถของเล่นถูไปมากับพื้น ทำทีเหมือนสนุกเพื่อดึงดูดสายตา แล้วบอกอีกว่านกหวีดเป่าไปก็เมื่อยปากเปล่าๆ "แต่นี่คือนกหวีดเรียกทหารเลยนะฮะ"จื้อหงตัวน้อยเถียงออกมา ก่อนจะหยิบเอานกหวีดขึ้นมาเป่าดัง 'ปรี้ด ปรี้ดด ปรี้ดดด' โชว์"พอได้แล้วจื้อหง หนวกหูคนอื่นเขา" จื้ออิงเตือนน้องชายที่เป่านกหวีดเสียงดัง แต่แววตาคู่สวยนั้นกลับมองน้องชายด้วยความเอ็นดู เพราะเธอรู้ว่าจื้อหงคงชอบมากจริงๆ"ขอบคุณนะคะผู้กอง"จื้ออิงมองสบตาผู้กองหนุ่มที่ตอนนี้ไม่ได้ทำหน้าขรึมอีกต่อไป การที่ผู้กองแวะเวียนมาหาในช่วงนี้บ่อยๆ ใช่ว่าเธอจะไม่แอบคิดไปไกล แต่ทุกครั้

  • ลิขิตรักยุค 80   เปิดศึกชิงหัวใจ

    หลังจากโดนคำพูดของจื้ออิงปักอกไปเมื่อวาน ฮ่าวหรานก็กลับไปนอนคิดทั้งคืน เขาไม่ได้โกรธที่โดนหักหน้า แต่กลับรู้สึก 'ท้าทาย' อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนใส่ใจงั้นเหรอ....คำพูดของจื้ออิงยังคงวนเวียนในหัวของฮ่าวหราน ทั้งชีวิตของเขาไม่เคยโดนปฏิเสธสักครั้ง ในเมืองเสิ่นซื่อผู้หญิงต่างจ้องเขาตาเป็นมัน แต่เมื่อวานเขาเหมือนอากาศในสายตาเธอ"น่าสนุกดี"ฮ่าวหรานนึกถึงใบหน้าสวยที่มองแล้วอ่อนหวาน แต่แววตากลับตรงข้าม เธอดูเข้มแข็งไม่ได้บอบบาง และเหนือสิ่งอื่นใดนั้นเขาชอบฝีปากที่ไม่ยอมอ่อนให้เขานั่นเอง"ฮึ!! งั้นก็มาลองดูสักตั้งแล้วกัน"ใบหน้าหล่อเหลาผุดรอยรอยยิ้มจางๆ ถึงภาพลักษณ์ภายนอกของเขาจะดูเหมือนเสเพลไปวันๆ แต่เมื่อไหร่ที่จริงจัง นายน้อยสามตระกูลจางก็ถือเป็นคนหนึ่งที่มีความพยายามไม่น้อยทีเดียวก็แค่ใส่ใจ...คนอย่างฉันทำได้ดีกว่าไอ้ผู้กองนั้นแน่ๆเช้าวันรุ่งขึ้น....จื้ออิงถึงกับตาค้างเมื่อเห็นว่าข้างๆ แผงข้าวปั้นของเธอ มีซุ้มอาหารสุดหรูที่ทำจากไม้แกะสลักอย่างดีมาตั้งอยู่ พร้อมป้ายประกาศตัวเบ้อเริ่มว่า'ไว้แจกสำหรับคนที่ซื้อข้าวปั้นเท่านั้น'ในซุ้มไม้มีทั้งเป๋าฮื้อน้ำแดงและรังนกที่ราคาแพงมาก ข้าวปั้น

  • ลิขิตรักยุค 80   เมื่อเสือสองตัวมาเจอกัน

    "นี่เธอ..."ฮ่าวหรานมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ดูนิ่งสงบผิดกับผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยบริหารเสน่ห์ใส่ เธอมองเขาเหมือนเป็นตัวอันตราย ไม่มีความเสน่หาหรือหลงใหลในแววตาคู่นั้นสักนิดเดียว"ไม่คิดจะบอกชื่อให้รู้หน่อยเหรอ?"แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองอย่างรอคอย คำถามนี้สำหรับเขาคือการหยั่งเชิง เพราะน้อยคนนักที่จะปฏิเสธคนจากตระกูลจางที่ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยและมีอิทธิพล"ชื่อของฉันมีไว้สำหรับคนที่มาอุดหนุนด้วยความสุภาพ และมีไว้สำหรับเพื่อนเท่านั้นค่ะ ส่วนคุณเป็นแค่คนแปลกหน้าที่มาพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าน้องชายฉัน และวางเงินทิ้งไว้เหมือนจะอวดรวย ฉันคิดว่าเราไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรู้จักชื่อกันหรอกค่ะ"จื้ออิงตอบขณะสบตาผู้ชายตรงหน้า ปกติมีคนถามชื่อ เธอก็ไม่ได้หวงที่จะบอกอะไรนักหนา แต่สำหรับผู้ชายที่ทำตัวกร่าง อวดรวยตั้งแต่เจอหน้า เธอคิดว่าไม่รู้จักหรือสนิทมักจี่ด้วยดีที่สุด"ฮ่าๆๆ ใจเด็ดอย่างที่เขาว่าจริงๆ ด้วยสิ"ฮ่าวหรานไม่ได้โกรธแต่กลับชอบใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้ ตัวเล็กแค่นี้แต่ใจใหญ่ ยิ่งทำให้เขารู้สึกสนใจและอยากเอาชนะปากเล็กๆ ที่เจื้อยแจ้วนั่นจริงๆ "แต่เธอรู้อะไรไหม?"ฮ่าวหรานกระตุกยิ้มมุมปากขณะที่โน้มใบหน้าหล่อเ

  • ลิขิตรักยุค 80   คู่แข่งหัวใจ

    หลังจากรถจี๊ปสีเขียวมะกอกขับลับตาไป มีหนึ่งคนที่ยืนมองด้วยใจสั่นไหว ส่วนอีกหนึ่งคนตัวเล็กก็ยืนทำหน้างอน แก้มป่องใส่ เด็กชายจื้อหงไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวและพี่ชายทหารถึงได้แอบเล่นจีบมือกันแค่สองคน"เป็นอะไรไปจ้ะจื้อหง ทำไมถึงทำหน้าบึ้งเป็นข้าวปั้นบูดแบบนั้นล่ะ"จื้ออิงที่เห็นน้องชายทำหน้าหงิกหน้างอถาม เธอเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่มๆ ป่องๆ นั้นด้วยความเอ็นดู "ก็พี่สาวกับพี่ชายทหารน่ะสิฮะ"จื้อหงพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ สองแขนเล็กๆ ยกขึ้นมากอดอกไว้ ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความซื่อบ่งบอกชัดว่ากำลังน้อยใจพี่สาวและพี่ชายทหารที่สุดในโลกเลย"เมื่อกี้จื้อหงเห็นนะว่าแอบเล่นจับมือกัน แต่พอจื้อหงจะขอเล่นด้วยบ้าง พี่ชายทหารก็วิ่งหนีจื้อหงไปเลย"เด็กน้อยพูดไปก็ทำหน้างอนไป จื้อหงก้มมองมือเล็กๆ ของตัวเองก่อนจะมองไปที่มือของพี่สาวที่ได้เล่นจับมือกับฮีโร่ในดวงใจ ความคิดของเด็กไม่ได้ซับซ้อนอะไร ในหัวคิดยังไงก็พูดออกไปตรงๆ"ทำไมพี่สาวเล่นได้ แต่จื้อหงเล่นไม่ได้ หรือว่ามือของจื้อหงเหม็นฮะ""ไม่ใช่หรอกจ้ะจื้อหง"จื้ออิงรีบย่อตัวลงประคองใบหน้าเล็กๆ ที่คิดเลยเถิดไปใหญ่ ถึงน้องชายจะทำหน้าบูดหน้าบึ้งอย่างไร ในสายตาของเธอ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status