ตอนที่ 4: กลลวงใต้ผิวน้ำ

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนือท้องฟ้าเมืองหลวงมานานกว่าสามวันสามคืนแล้ว เมฆสีเทาทมิฬแผ่ปกคลุมราวกับผืนม่านยักษ์ที่บดบังแสงสุริยา สายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาทำให้น้ำในคลองรอบพระราชวังเริ่มเอ่อล้น แข่งกับความตึงเครียดภายในท้องพระโรงที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด

บรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในชุดพิธีการสีแดงและม่วง ต่างยืนรุมล้อมอยู่หน้าพระราชอาสน์ เสียงถกเถียงดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงฝน โดยเฉพาะ เสนาบดีเว่ย ผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์ที่กำลังแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกจนเกินงาม มือของเขาประคองฎีกาฉบับหนึ่งไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

“ฝ่าบาท! หากพระองค์ยังไม่ทรงลงพระปรมาภิไธยในงบประมาณฉุกเฉินก้อนนี้ ประตูน้ำทางทิศเหนือที่เริ่มมีรอยร้าวจะพังทลายลงภายในไม่เกินหกชั่วกามะลิพะยะค่ะ! หากน้ำทะลักเข้าสู่ย่านตลาดหลวง ราษฎรนับหมื่นจะไร้ที่อยู่อาศัย และเสบียงหลวงในคลังจะเสียหายทั้งหมด!” เสนาบดีเว่ยทูลด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

จ้าวลวี่ประทับนิ่งดุจรูปสลักหิน สายพระเนตรของพระองค์ไม่ได้จับจ้องที่ฎีกา แต่กลับทอดมองลอดผ่านม่านฝนออกไปภายนอก “งบประมาณที่ท่านขอมานั้น... มากพอที่จะสร้างเมืองใหม่ได้ทั้งเมืองทีเดียวนะท่านเสนาบดี หินแกรนิตและปูนขาวปริมาณมหาศาลขนาดนั้น ท่านจะหามาจากไหนในยามที่เส้นทางคมนาคมถูกตัดขาดเพราะฝนตกเช่นนี้?”

“หม่อมฉันได้เตรียมการล่วงหน้าไว้แล้วพะยะค่ะ ขอเพียงมีงบประมาณไปจัดซื้อจากพ่อค้าที่แอบเก็บสต็อกไว้ ทุกอย่างจะเรียบร้อย” เสนาบดีเว่ยรีบเสริม ทว่าแววตาของเขากลับฉายแววละโมบออกมาวูบหนึ่ง

“ข้ามีวิธีที่ประหยัดและรวดเร็วกว่านั้น... เสิ่นไฉเหริน ก้าวออกมา”

เสียงซุบซิบดังฮือขึ้นทันทีเมื่อสตรีร่างบางในชุดนางสนมชั้นต่ำก้าวออกมาจากหลังม่าน นางไม่ได้มีท่าทีประหม่าต่อสายตาขุนนางนับร้อย เสิ่นเวยเดินมาหยุดอยู่กลางโถง กางม้วนแผนที่เก่าแก่ที่มีตราประทับของกรมโยธายุคก่อนลงบนพื้นพระโรงอย่างเด็ดเดี่ยว

“ประตูน้ำทางทิศเหนือพังเพราะรากฐานถูกกัดเซาะจากการใช้หินคุณภาพต่ำในการก่อสร้างเมื่อห้าปีก่อนเพคะ” เสิ่นเวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใสกระจ่างแต่ทรงพลัง “แต่เราไม่จำเป็นต้องใช้หินใหม่ไปอุดรอยรั่วเหล่านั้นให้เปลืองงบประมาณ เพราะต่อให้อุดไป น้ำที่แรงมหาศาลก็ย่อมหาทางอื่นทะลวงออกมาได้อยู่ดี หม่อมฉันเสนอให้ 'ปล่อยให้มันพัง' เพคะ”

“เจ้าพูดบ้าอะไร! นังผู้หญิงปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!” เสนาบดีเว่ยสบถออกมาด้วยความลืมตัว “ถ้าประตูน้ำเหนือพัง เมืองหลวงจะกลายเป็นทะเลสาบ!”

“ไม่เพคะ ท่านเสนาบดี เพราะถ้าเราเปิดประตูระบายน้ำฝั่งตะวันออกที่จุด ‘หางมังกร’ ล่วงหน้าหกชั่วโมง มวลน้ำจากทิศเหนือจะถูกแรงดึงดูดของกระแสน้ำเบี่ยงทิศทาง ไหลลงสู่ ‘คลองไส้ไก่’ ที่บิดาของหม่อมฉันแอบสร้างไว้ในผังเมืองดั้งเดิม คลองนี้จะนำน้ำไปกักเก็บในพื้นที่ลุ่มแก้มลิงทางทิศใต้... ซึ่งตามทะเบียนที่ดินระบุว่าเป็นพื้นที่รกร้างอันกว้างใหญ่เพคะ”

เสิ่นเวยเว้นจังหวะ พลางปรายตาไปมองเสนาบดีเว่ยที่เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม “แต่ที่แปลกคือ... แม้จะเป็นพื้นที่รกร้าง แต่กลับมีการสร้างกำแพงกั้นน้ำไว้อย่างหนาแน่น และมีโรงเก็บสินค้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่มากมาย หากน้ำท่วมพื้นที่นั้นจริง ข้าล่ะสงสัยนักว่า 'ไร่เกลือ' และคลังสินค้าเถื่อนที่ซ่อนอยู่ที่นั่นจะรับมืออย่างไร?”

“เจ้า... เจ้าเอาหลักฐานมาจากไหน!”

“จากรหัสลับในผังเมืองที่บิดาหม่อมฉันทิ้งไว้เพคะ ท่านอาจจะลืมไปว่า บิดาของหม่อมฉันบันทึกทุกตารางนิ้วของดินแดนนี้ไว้ แม้กระทั่งพื้นที่ที่ถูก ‘ถม’ อย่างผิดกฎหมายเพื่อทำประโยชน์ส่วนตน ข้อมูลนี้ถูกซ่อนไว้ใต้ลายเซ็นของท่านในฐานะผู้อนุมัติการก่อสร้างกำแพงกั้นน้ำเมื่อห้าปีก่อนไงคะ”

จ้าวลวี่ลุกขึ้นยืนด้วยความสง่างาม รังสีอำนาจแผ่กระจายไปทั่วท้องพระโรง “ดีมาก! ในเมื่อเสนาบดีเว่ยเป็นห่วงบ้านเมืองยิ่งกว่าชีวิตตนเอง ก็จงเสียสละพื้นที่รกร้างเหล่านั้นเพื่อรับน้ำเถิด ข้าสั่งให้เปิดประตูน้ำฝั่งตะวันออกเดี๋ยวนี้! และให้กองกำลังทหารม้าเข้าตรวจสอบพื้นที่ภาคใต้หลังน้ำลด หากพบว่าที่ดินรกร้างเหล่านั้นมีกิจการแอบแฝง... ผู้ที่เกี่ยวข้องจะต้องโทษสถานหนักฐานฉ้อโกงแผ่นดิน!”

แผนการของเสิ่นเวยสัมฤทธิผลอย่างงดงาม มวลน้ำที่เคยเป็นภัยพิบัติถูกระบายออกไปอย่างเป็นระบบ เมืองหลวงรอดพ้นจากวิกฤตโดยไม่ต้องเสียเบี้ยแม้แต่ตำลึงเดียว แต่ตระกูลเว่ยกลับต้องเผชิญกับหายนะ ทรัพย์สินที่แอบกว้านซื้อไว้ถูกน้ำท่วมย่อยยับ และหลักฐานการโกงที่ดินก็เริ่มปรากฏชัด

ในคืนนั้น ท่ามกลางความยินดีของราษฎร เสิ่นเวยกลับมานั่งอยู่ที่หอสมุดหลวงเพียงลำพัง นางตั้งใจจะรวบรวมเอกสารของบิดาเพื่อเตรียมรื้อฟื้นคดีตามสัญญาที่จ้าวลวี่ให้ไว้ ทว่าในซอกลับของตู้ไม้โอ๊คเก่า นางกลับพบสมุดบันทึกปกหนังที่คุ้นตา มันคือสมุดเล่มสุดท้ายที่บิดาพกติดตัวก่อนถูกส่งไปเนรเทศ

นางค่อยๆ พลิกเปิดหน้ากระดาษที่กรอบบาง จนกระทั่งพบจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ในรอยตะเข็บปก ลายมือที่ตวัดอย่างรีบร้อนของบิดาเขียนถึงผู้ที่ยื่นมือเข้ามาชี้ทางรอดให้กับครอบครัวเสิ่น... โดยแลกกับการที่บิดาต้องยอมแบกรับความผิดทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียว

สายตาของเสิ่นเวยหยุดกึกที่ตราประทับลับท้ายจดหมาย มันเป็นรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆ... ตราประจำตัวขององค์ชายรองจ้าวลวี่ในอดีต หัวใจของนางราวกับถูกหยุดจังหวะด้วยมือที่มองไม่เห็น ความจริงที่รุนแรงกว่าคลื่นยักษ์กำลังซัดเข้าใส่ใจนางอย่างบ้าคลั่ง