ตอนที่ 8: เงาในม่านมุก

ท่ามกลางกำแพงวังสีแดงชาดที่ดูเหมือนจะสูงเสียดฟ้าขึ้นทุกวัน บรรยากาศภายในวังหลังเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบเชียบแต่ทรงพลัง ทรงอำนาจของ เสิ่นเจาอี๋ ไม่ได้แผ่ขยายออกไปในลักษณะของการใช้อาญาเถื่อนหรือความเกรี้ยวกราด ทว่ามันกลับแทรกซึมไปตามรอยแยกของอิฐทุกก้อนและม่านมุกทุกเส้นประดุจเถาวัลย์ที่มองไม่เห็น

นางเริ่มก่อตั้งหน่วยงานลับภายในที่เรียกขานกันในหมู่ผู้รู้เห็นว่า 'วิญญาณกระดานศิลา' องค์กรนี้ไม่ใช่กลุ่มมือสังหารที่สวมชุดดำ แต่คือกลุ่มคนที่ถูกลืมทิ้งไว้ในซอกหลืบของประวัติศาสตร์วังหลวง ไม่ว่าจะเป็นนางกำนัลชราที่ไร้ญาติขาดมิตร ขันทีหนุ่มที่ถูกกลั่นแกล้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หรือทาสรับใช้ในครัวที่ถูกเจ้านายเฆี่ยนตีจนหลังเหวอะหวะ

เสิ่นเวยไม่ได้มอบเพียงเบี้ยหวัดที่สูงกว่าเดิมให้แก่พวกเขา แต่นางมอบสิ่งที่วังหลวงแห่งนี้ไม่เคยมีให้ใคร... นั่นคือ 'ศักดิ์ศรีและความหมายของการมีชีวิต' นางยื่นมือลงไปในหลุมนรกเพื่อฉุดดึงพวกเขาขึ้นมา พร้อมกับกระซิบบอกว่าพวกเขามีค่าเพียงใดในการเป็นหูเป็นตาให้นาง ความกตัญญูที่แลกมาด้วยชีวิตเช่นนี้ จึงแข็งแกร่งกว่าทองคำแท่งใดๆ

ผลลัพธ์ที่ตามมาคือ ข้อมูลทุกหยดที่หยดลงในราชสำนัก ไม่ว่าจะเป็นบทสนทนาลับของเหล่าขุนนางในมุมอับของอุทยานหลวง ความเคลื่อนไหวของกองกำลังที่ชายแดน หรือแม้กระทั่งความฝันที่จักรพรรดิทรงละเมอออกมาในยามดึก ทุกอย่างล้วนต้องถูกคัดกรองผ่านสายตาของเสิ่นเวยก่อนจะเดินทางไปถึงพระหัตถ์ของจ้าวลวี่

แม้แต่กิจวัตรส่วนพระองค์ที่เคยเป็นความลับสุดยอด เช่น รายการอาหารที่ทรงโปรดในแต่ละวัน หรือการเลือกนางสนมที่จะมาปรนนิบัติในค่ำคืนที่ว่างเว้นจากราชกิจ เสิ่นเวยกลับกลายเป็นผู้กุมอำนาจในการเบี่ยงเบนหรือกำหนดทิศทางทั้งหมด จ้าวลวี่เริ่มรู้สึกได้ถึงมวลอากาศที่หนักอึ้งรอบวรกาย พระองค์เริ่มตระหนักว่าบัลลังก์ที่พระองค์ประทับอยู่นั้น ไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นดินที่มั่นคง แต่อยู่บนฝ่ามือของสตรีที่พระองค์ทั้งรักและหวาดกลัวที่สุด พระองค์คือ 'จักรพรรดิในกรงทอง' ที่โอ่อ่าหรูหรา โดยมีเสิ่นเวยเป็นผู้ถือพวงกุญแจกรงนั้นอย่างสงบนิ่ง

ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ลมฤดูหนาวเริ่มพัดหอบเอาความเย็นเยียบมาปะทะบานหน้าต่างตำหนักทรงอักษร ขันทีรับใช้คนสนิทก้าวเข้ามารายงานด้วยอาการตัวสั่นเทา “ฝ่าบาท... พระสนมเสิ่นส่งเทียบเชิญด้วยกลิ่นกุหลาบพันปี ให้เสด็จไปที่หอกลางคืนนี้เพคะ นางกล่าวว่ามี ‘ปริศนา’ บางอย่างที่อยากให้พระองค์ทรงช่วยไขให้กระจ่าง”

จ้าวลวี่ถอนหายใจยาวจนอกกระเพื่อม พระองค์หลับตาลงพยายามระงับความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกถึงกระดูก พระองค์รู้สึกเหมือนเป็นหมากที่ถูกเดินตามเกมของนางในทุกฝีก้าว ทว่าความรู้สึกขัดขืนกลับพ่ายแพ้ต่อความโหยหา ทุกคืนที่ไม่ได้กลิ่นกายของนาง หรือไม่ได้ยินเสียงที่เฉียบแหลมของนาง จ้าวลวี่กลับพบว่าพระองค์ไม่สามารถข่มตาหลับได้ หัวใจของพระองค์ถูกเสิ่นเวยวางยาพิษด้วยความคิดถึงที่แสนเจ็บปวดเสียแล้ว

เมื่อเสด็จไปถึงหอกลาง สถานที่ซึ่งตั้งอยู่กลางสระน้ำนิ่งสนิทราวกับกระจกบานใหญ่ เสิ่นเวยนั่งรออยู่ท่ามกลางแสงเทียนที่ไหววับตามแรงลมจางๆ นางสวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆา ดูลึกลับและยากจะหยั่งถึง บนโต๊ะเตี้ยตรงหน้ามีเพียงกระดานหมากล้อมไม้โบราณที่ทำจากไม้กฤษณา กลิ่นหอมของมันผสมกับกลิ่นชาอูหลงชั้นเลิศที่นางกำลังรินใส่จอก

“มาเดินหมากกับหม่อมฉันสักตาสิเพคะ ฝ่าบาท” นางเอ่ยชวนโดยไม่เงยหน้า มองเพียงตัวหมากสีดำในโถกระเบื้อง “ว่ากันว่ากระดานหมากไม่เคยโกหกใจคน ใครที่กำลังสับสนหรือใครที่กำลังหลอกลวง ทุกอย่างจะปรากฏชัดเมื่อหมากวางลงบนศิลา”

จ้าวลวี่นั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบตัวหมากสีขาวขึ้นมาถือไว้ในมือ พระองค์เริ่มเดินหมากอย่างดุดันเพื่อชิงความได้เปรียบ หวังจะแสดงอำนาจที่เหลืออยู่ของจักรพรรดิเหนือกระดานไม้แห่งนี้ ทว่าเสิ่นเวยกลับรับมืออย่างใจเย็น นางวางหมากอย่างช้าๆ มั่นคง และดูเหมือนจะไร้จุดประสงค์ในตอนแรก นางยอมเสียตัวหมากสำคัญไปหลายตัว ยอมให้จ้าวลวี่ล้อมพื้นที่กว้างขวางเพื่อสร้างความลำพองใจ

เสียงตัวหมากหินกระทบกระดานดังกึกก้องในความเงียบสงัดราวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว จนกระทั่งถึงจุดหักเห เสิ่นเวยวางหมากสีดำลงในตำแหน่งที่ดูเหมือนจะไร้ค่า แต่มันกลับเชื่อมโยงหมากที่กระจัดกระจายของนางเข้าด้วยกัน พลิกกลับมาปิดล้อมหมากสีขาวของจ้าวลวี่จนไร้ทางหนี

“เจ้าเดินหมากเหมือนชีวิตจริงไม่มีผิด...” จ้าวลวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ทรงทอดพระเนตรความพ่ายแพ้ที่ปรากฏตรงหน้า “เจ้ายอมเสียสละสิ่งที่มีค่า ยอมลดตัวลงไปอยู่ในที่ที่ต่ำที่สุด เพียงเพื่อล่อให้ข้าตายใจ และรอเวลาที่จะขุดหลุมฝังข้าในยามที่ข้าคิดว่าตนเองชนะแล้ว”

เสิ่นเวยค่อยๆ วางถ้วยชาลง นางถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือความขมขื่นลึกซึ้ง “ชัยชนะที่ไม่มีใครแชร์ด้วย... ชัยชนะที่ได้มาด้วยการเหยียบย่ำความจงรักภักดีของผู้อื่น มันจะมีค่าอะไรเพคะ? เหมือนกับท่านในตอนนี้ ที่มีบัลลังก์มังกร มีขุนนางนับร้อยคอยก้มหัวให้ แต่ไม่มีใครสักคนที่จริงใจกับท่าน แม้แต่คนที่ท่านบอกว่ารักที่สุด ท่านก็ยังเลือกที่จะหักหลังเขา เลือกที่จะใช้ชีวิตของลูกสาวเขามาเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่ออำนาจของท่านเอง”

จ้าวลวี่วางตัวหมากลงด้วยมือที่สั่นเทาจนหมากกลิ้งหลุดมือ “เสิ่นเวย... ข้าขอถามเจ้าตรงๆ สักครั้ง ในใจของเจ้าตอนนี้... ท่ามกลางกำแพงน้ำแข็งที่เจ้าสร้างขึ้น มีเศษเสี้ยวของความรักที่เคยมีให้ข้าในอดีตเหลืออยู่บ้างไหม? หรือว่ามันถูกแผดเผาจนกลายเป็นเพียงขี้เถ้าของความแค้นที่ใช้หล่อเลี้ยงลมหายใจของเจ้าไปแล้ว?”

เสิ่นเวยนิ่งงันไปราวกับร่างถูกสาปเป็นศิลา หัตถ์ที่กำลังจะวางหมากตัวสุดท้ายชะงักค้างกลางอากาศ นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของจ้าวลวี่ ดวงตาคู่สวยของนางสั่นไหววูบหนึ่ง สะท้อนให้เห็นร่องรอยของหญิงสาวคนเดิมที่เคยแอบมองเขาด้วยความเทิดทูนในอุทยานหลวง ทว่าประกายนั้นก็ดับวูบลงอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งใต้สมุทร

“ความรัก... เป็นของเล่นของคนที่อยู่อย่างสุขสบายเพคะฝ่าบาท สำหรับคนที่มีเพียงชื่อที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกกบฏอย่างหม่อมฉัน ความรักมันตายไปพร้อมกับบิดาในวันที่ท่านส่งเขาไปตายในแดนเนรเทศแล้ว” นางยิ้มเยาะใส่ตัวเอง “สิ่งที่เหลืออยู่ระหว่างเราตอนนี้ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือ 'พันธนาการ' ท่านผูกมัดหม่อมฉันไว้ด้วยความแค้นที่แสนสาหัส และหม่อมฉันก็จะผูกมัดท่านไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความรู้สึกผิด เราทั้งคู่จะติดอยู่ในกระดานที่บิดเบี้ยวนี้ไปจนวันตาย... รุกฆาตเพคะ ฝ่าบาท”

จ้าวลวี่มองดูหมากสีขาวของพระองค์ที่ถูกบดขยี้จนหมดสิ้น พระองค์ประจักษ์แจ้งแล้วว่า ความพ่ายแพ้ในเกมหมากล้อมนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความพ่ายแพ้ชั่วนิรันดร์ในชีวิตจริง เพราะในขณะที่พระองค์พยายามจะรักษาสิ่งที่เรียกว่ารักไว้ เสิ่นเวยกลับไม่ต้องการมันอีกต่อไป นางต้องการเพียงแค่การเฝ้าดูพระองค์สลายร่างไปช้าๆ ในกรงทองที่พระองค์เป็นคนสร้างขึ้นมาเอง

แสงเทียนในหอกลางวูบดับลง เหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมคนสองคนที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ แต่กลับเหมือนอยู่ห่างกันคนละฟากฟ้าในจักรวาลที่ไร้แสงตะวัน