ตอนที่ 5: ความจริงที่กรีดแทง

แสงเทียนภายในห้องหนังสือไหววับตามแรงลมที่ลอดผ่านร่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท เสิ่นเวยยืนนิ่งงันราวกับวิญญาณที่หลุดออกจากร่าง ในมือที่สั่นระริกคือกระดาษแผ่นเก่าที่ซ่อนความจริงอันเน่าเฟะมานานหลายปี น้ำตาที่นางเคยปฏิญาณว่าจะไม่ให้ไหลออกมาอีก บัดนี้มันกลับคลอเบ้าและหยดลงบนตัวอักษรของบิดาจนหมึกเริ่มพร่าเลือน

ทุกอย่างคือแผนการ... ตั้งแต่ต้นจนจบ

“เสิ่นเวย... เหตุใดเจ้ายังไม่พักผ่อน?” เสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังดูอบอุ่นอย่างประหลาดในใจนาง บัดนี้กลับฟังดูเยือกเย็นดุจเสียงจากขุมนรก

จ้าวลวี่เดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าของผู้ชนะ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนพระพักตร์ที่มักจะเย็นชาเสมอ “ข้าเพิ่งสั่งให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารเลิศรสไปที่ตำหนักของเจ้า เพื่อเป็นรางวัลที่เจ้าช่วยเมืองหลวงไว้ได้ในวันนี้ และเรื่องบิดาของเจ้า... ข้าได้สั่งให้กรมยุติธรรมเริ่มเตรียมการรื้อฟื้นคดีแล้วนะ”

เขาลดเสียงลงเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติในความเงียบของนาง เสิ่นเวยค่อยๆ หันหน้ากลับมา แววตาของนางที่เขามักจะเห็นว่านิ่งสงบดุจน้ำในบ่อ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นและความเจ็บปวดที่แสนสาหัส

“ฝ่าบาท... ตราประทับพยัคฆ์เหยียบเมฆนี้ ทรงคุ้นตาบ้างไหมเพคะ?” นางถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น แต่มันกลับฟังดูพร่าเลือนจนน่าสงสาร นางชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นต่อหน้าพระพักตร์

รอยยิ้มของจ้าวลวี่หายวับไปทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเย็นเยียบ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหนังสือจนได้ยินเสียงหยดน้ำฝนที่ตกลงกระทบหลังคาอย่างชัดเจน

“เจ้าพบมันจนได้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความตกใจหรือการปฏิเสธใดๆ

“ทรงทำเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ!” เสิ่นเวยตะโกนออกมา ความอัดอั้นที่เก็บไว้ระเบิดออก “บิดาของหม่อมฉันจงรักภักดีต่อท่านยิ่งกว่าใคร เขาคือคนที่ช่วยวางรากฐานอำนาจให้ท่านในยามที่ท่านยังเป็นเพียงองค์ชายที่ไร้คนเหลียวแล แต่ท่านกลับใช้ชีวิตของหม่อมฉัน... ลูกสาวคนเดียวของเขาไปเป็นเครื่องต่อรอง บีบให้เขายอมรับผิดแทนท่านในคดีงบประมาณกองทัพ เพื่อให้ท่านรอดพ้นจากการถูกปลด!”

“ตอนนั้นข้าไม่มีทางเลือก!” จ้าวลวี่ก้าวเข้าไปหาและจับไหล่นางไว้แน่น แรงบีบของเขาบ่งบอกถึงความอัดอั้นไม่แพ้กัน “หากเสิ่นอี้ไม่รับผิด คดีนั้นจะลามมาถึงข้า และข้าจะไม่มีวันได้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์นี้! หากข้าไม่มีอำนาจ ข้าจะปกป้องใครได้? แม้แต่ตัวเจ้าเอง... หากข้าล้มลงในวันนั้น เจ้าคงไม่ได้มีชีวิตรอดไปถึงโรงซักล้างด้วยซ้ำ!”

“ปกป้องหม่อมฉันงั้นหรือ?” เสิ่นเวยสะบัดตัวออกอย่างแรง แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ท่านส่งหม่อมฉันไปอยู่อย่างหมาจนตรอกในโรงซักล้างนานถึงสามปี ปล่อยให้หม่อมฉันถูกเหยียบย่ำ ถูกน้ำกัดปลายนิ้วจนแทบเน่า เพื่อที่วันหนึ่ง เมื่อท่านต้องการกำจัดตระกูลเว่ย ท่านจะได้ดึงหม่อมฉันกลับมาเป็น ‘หมาก’ ที่ใช้งานง่ายที่สุด เพราะท่านรู้ดีว่าความแค้นที่มีต่อตระกูลเว่ยจะทำให้หม่อมฉันถวายชีวิตให้ท่าน!”

นางแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา “ท่านไม่ได้รักหม่อมฉัน... ท่านแค่รัก ‘ผลประโยชน์’ ที่หม่อมฉันมอบให้ได้ ท่านใช้มือของหม่อมฉันทำลายคนที่เคยร่วมสมรู้ร่วมคิดกับท่าน เพื่อให้ท่านกลายเป็นจักรพรรดิที่ขาวสะอาดที่สุดในสายตาราษฎร! ท่านมันเลือดเย็นยิ่งกว่าใครในแผ่นดินนี้!”

จ้าวลวี่นิ่งไป แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน มือที่เคยแข็งแกร่งกลับดูไร้เรี่ยวแรง “ข้า... ข้ายอมรับว่าจุดเริ่มต้นมันคือกลเกมทางการเมือง แต่เสิ่นเวย... ทุกวันที่ข้าได้อยู่ใกล้เจ้าในห้องหนังสือแห่งนี้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริง ข้าพยายามจะชดเชยทุกอย่างให้เจ้า...”

“ความรู้สึกที่สร้างขึ้นบนซากศพของบิดาหม่อมฉัน... มีค่าแค่ไหนกันเพคะ?” เสิ่นเวยเช็ดน้ำตาออกช้าๆ แววตาของนางกลับมานิ่งสงบและเย็นเยียบยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ท่านต้องการให้หม่อมฉันกำจัดตระกูลเว่ย เพราะท่านอยากกำจัด ‘พยาน’ ที่รู้เห็นเรื่องในอดีตด้วยใช่ไหม? ตอนนี้ทุกอย่างสำเร็จแล้ว ท่านจะกำจัดหม่อมฉันเป็นรายต่อไปหรือไม่เพคะ?”

จ้าวลวี่มองสตรีที่เขารักที่สุด แต่บัดนี้นางกลับกลายเป็นศัตรูที่ยืนอยู่คนละฝั่งกำแพงใจ “เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป? จะนำหลักฐานนี้ไปเปิดโปงข้า เพื่อให้บัลลังก์นี้สั่นคลอนงั้นหรือ?”

“ไม่เพคะ...” เสิ่นเวยตอบด้วยเสียงที่มั่นคง “การตายหรือการเสียตำแหน่งมันง่ายเกินไปสำหรับสิ่งที่ท่านทำกับครอบครัวหม่อมฉัน หม่อมฉันจะพำนักอยู่ในวังหลวงนี้ ในฐานะ ‘เงา’ ที่จะคอยติดตามท่านไปทุกที่ หม่อมฉันจะกุมความลับนี้ไว้ และทุกครั้งที่ท่านกอดหม่อมฉัน หรือมองหน้าหม่อมฉัน ท่านจะจำได้เสมอว่าความสุขที่ท่านได้รับ แลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตาของคนที่รักท่านที่สุดเพียงใด”

นางย่อตัวลงทำความเคารพอย่างสง่างามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินหันหลังให้เขาและก้าวออกจากห้องหนังสือไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

จ้าวลวี่ประทับนิ่งอยู่กลางห้องหนังสือที่มืดมิด เขาได้บัลลังก์มาครอบครอง ได้กำจัดศัตรูจนสิ้นซาก แต่ในหัวใจเขากลับรู้สึกเหมือนถูกกรีดเป็นแผลเหวอะหวะที่ไม่มีวันรักษาหาย บนกระดานศิลานี้ เขาอาจจะเป็นผู้ชนะในเกมอำนาจ... แต่เขากลับพ่ายแพ้อย่างยับเยินในเกมของหัวใจ

และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือต่อจากนี้ไป 'หมาก' ที่เขาสร้างขึ้นมาเองกับมือ จะเป็นผู้ที่กุมลมหายใจของเขาไว้ตลอดกาล