ตอนที่ 9: พายุที่ซ่อนเร้น

ภายใต้ความสงบราบเรียบของผิวน้ำในวังหลวง มวลน้ำวนแห่งความแค้นที่ซ่อนอยู่เบื้องล่างกำลังขยายตัวอย่างเงียบเชียบและรุนแรง ในขณะที่เสิ่นเวยดูเหมือนจะคุมเกมอำนาจอย่างเบ็ดเสร็จผ่านเครือข่าย 'วิญญาณกระดานศิลา' ทว่าศัตรูเก่าที่แฝงกายอยู่ในเงามืดกลับไม่ได้มอดไหม้ไปพร้อมกับซากปรักหักพังของตระกูลเว่ยและตระกูลซ่ง พวกเขายังคงหายใจอยู่ด้วยเพลิงแห่งความโกรธแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง

กลุ่มขุนนางที่เหลือรอดเริ่มซุ่มเงียบเพื่อวางแผนโต้กลับครั้งสุดท้าย พวกเขารู้ดีว่าการจะล้มมังกรอย่างจ้าวลวี่และหงส์ผู้คุมหมากอย่างเสิ่นเวยนั้น ไม่อาจใช้เพียงกำลังทหาร แต่ต้องใช้ 'ความจริง' ที่อัปลักษณ์ที่สุดเป็นอาวุธ จุดอ่อนเดียวที่เสิ่นเวยซ่อนไว้ใต้เกราะแห่งความเย็นชาคือความรักที่มีต่อเกียรติยศของบิดา และความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวจนแทบจะกลายเป็นพิษระหว่างนางกับฮ่องเต้

'เว่ยหง' บุตรชายเพียงคนเดียวที่เหลือรอดของอดีตเสนาบดีเว่ย ผู้ซึ่งเคยหยิ่งผยองในอำนาจ บัดนี้เขากลับกลายเป็นหมาป่าที่บาดเจ็บและหิวโหย เขาแอบลักลอบเข้าเมืองหลวงภายใต้คราบของพ่อค้าเร่ รวบรวมหลักฐานและพยานบุคคลที่เคยเห็นเหตุการณ์ในห้องลับวันที่บิดาของเสิ่นเวยถูกบีบคั้นให้รับผิดแทนจ้าวลวี่ เขาตั้งใจจะเปิดโปงความจริงนี้กลางงานเลี้ยงฉลองชัยชนะสงครามชายแดนที่กำลังจะมาถึง ซึ่งจะเป็นวันที่ราษฎรและขุนนางทุกคนมารวมตัวกัน ความจริงนี้จะทำลายทั้งความชอบธรรมในบัลลังก์ของจ้าวลวี่ และจะกรีดแทงหัวใจของเสิ่นเวยให้ตายทั้งเป็นต่อหน้าฝูงชน

เสิ่นเวยได้รับรายงานเรื่องความเคลื่อนไหวนี้ในคืนที่ลมพายุเริ่มพัดแรง นางนั่งนิ่งอยู่กลางตำหนักหยาดพิรุณ ปลายนิ้วเรียวงามลูบไล้ไปบนรอยรั่วของสมุดบันทึกบิดาที่นางเพิ่งกู้คืนมาได้ ภายในใจของนางกำลังเกิดการต่อสู้ที่รุนแรงที่สุด นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้เว่ยหงลงมือ ความชอบธรรมของจ้าวลวี่จะหมดสิ้นลงทันที บัลลังก์จะถูกสั่นคลอน และบ้านเมืองจะเข้าสู่กลียุคแห่งการแย่งชิงอำนาจอีกครั้ง

แม้ในส่วนลึกนางจะเกลียดจ้าวลวี่เพียงใด และอยากเห็นเขาพังทลายลงมากแค่ไหน แต่นางก็ไม่อาจปล่อยให้แผ่นดินที่บิดานางเคยทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อวางรากฐานต้องล่มสลายลงได้ เพราะหากแผ่นดินล่มสลาย ชื่อเสียงของบิดานางที่เพิ่งจะได้รับการกู้คืนก็จะถูกลืมหายไปในหน้าประวัติศาสตร์ที่นองเลือด

นางจึงตัดสินใจเดินหมากที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต... นั่นคือการออกไปเด็ดหัวเว่ยหงด้วยตัวเองนอกกำแพงวังหลวง ก่อนที่เขาจะทันได้เปิดปากในงานเลี้ยง

เสิ่นเวยสลัดชุดสนมเอกที่หรูหราออก เปลี่ยนเป็นชุดรัดกุมสีเข้มอย่างชายหนุ่มนักรบ นางรวบผมขึ้นสูงและซ่อนมีดสั้นไว้ใต้แขนเสื้อ ทว่าในขณะที่นางกำลังจะก้าวออกจากตำหนักทางประตูลับ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าคุ้นเคยกลับดังขึ้นเบื้องหลัง

“เจ้าจะไปไหน? ดึกป่านนี้แล้ว... และชุดที่เจ้าสวมอยู่นี่ก็ไม่ใช่ชุดของสนมที่จะไปเดินเล่นในอุทยานแน่ๆ”

จ้าวลวี่นั่นเอง พระองค์เสด็จมาหาโดยไม่ได้นัดหมาย และดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที แสงเทียนวูบไหวสะท้อนในดวงตาคมกริบของจักรพรรดิที่เต็มไปด้วยความสงสัยและกังวล

“ไปทำความสะอาดกระดานเพคะ” เสิ่นเวยตอบสั้นๆ น้ำเสียงเย็นชาไร้แววหวั่นไหว นางไม่ได้หันไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำ “มีมดปลวกบางตัวพยายามจะมาทำลายหมากที่หม่อมฉันวางไว้ หม่อมฉันต้องไปกำจัดมันด้วยตัวเองก่อนที่มันจะกัดกินรากฐานของทุกอย่างจนพัง”

จ้าวลวี่ก้าวเข้ามาขวางทางนางไว้ พระพักตร์ที่เคยมั่นคงเริ่มฉายแววเคร่งเครียด “มดปลวกที่เจ้าว่า คือเว่ยหงใช่หรือไม่? ข้าได้รับรายงานเรื่องนี้เช่นกัน เสิ่นเวย... นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะออกไปจัดการเพียงลำพัง ภายนอกวังนั่นคือดงงูเห่า และพวกมันจ้องจะเล่นงานเจ้าเป็นคนแรก”

“แล้วท่านจะให้หม่อมฉันทำอย่างไร? รอให้มันนำความลับอัปยศของท่านไปกู่ก้องกลางงานเลี้ยงงั้นหรือ?” เสิ่นเวยแค่นหัวเราะ “ท่านกลัวตำแหน่งฮ่องเต้ของท่านจะหลุดลอยไปล่ะสิเพคะ”

“ข้าไม่สนบัลลังก์นั่นหรอก!” จ้าวลวี่ตะคอกออกมาด้วยความอัดอั้นจนเสิ่นเวยชะงัก “ข้าสนแค่ว่าเจ้าจะปลอดภัยไหมต่างหาก! ข้าจะไปกับเจ้า”

“ท่านจะไปในฐานะอะไรเพคะ?” เสิ่นเวยหันกลับมาประจันหน้า สายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ในฐานะจักรพรรดิผู้ขี้ขลาดที่แอบซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังของลูกสาวนักโทษมาโดยตลอดงั้นหรือ? หรือจะไปเพื่อดูว่าหม่อมฉันจะปิดปากพยานของท่านได้เกลี้ยงเกลาแค่ไหน?”

จ้าวลวี่ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองต่อคำด่าทอที่กรีดแทงนั้นแม้แต่น้อย เขากลับก้าวเข้าไปใกล้และจับมือที่สั่นเทาของนางไว้แน่น แรงบีบจากมือนั้นมั่นคงจนน่าประหลาด “ข้าไม่ได้ไปในฐานะจักรพรรดิ... แต่ข้าจะไปในฐานะชายคนหนึ่งที่ไม่อยากเสียเจ้าไปเป็นครั้งที่สอง เสิ่นเวย... ข้าเคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่งที่ปล่อยให้เจ้าต้องไปตกระกำลำบากในโรงซักล้างเพียงลำพัง ครั้งนี้ ต่อให้เจ้าจะเกลียดข้าหรืออยากฆ่าข้าแค่ไหน ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าเผชิญหน้ากับความตายคนเดียวอีก”

เสิ่นเวยจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของจ้าวลวี่ นางพยายามจะมองหาความลวงที่เขาเคยใช้หลอกนางในอดีต ทว่าในตอนนี้ นางกลับพบเพียงความแน่วแน่ที่แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างที่จักรพรรดิไม่ควรแสดงออกต่อใคร ความจริงใจที่หัวใจของนางพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มทำให้กำแพงน้ำแข็งที่สร้างมานานปีสั่นคลอนอย่างรุนแรง

นางสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรงเพื่อปกปิดความปั่นป่วนในใจ “ถ้าอยากไปตายด้วยกันนักก็นตามใจเพคะ แต่อย่าลืมว่าข้างนอกนั่นหม่อมฉันไม่ใช่สนมเอกของท่าน และท่านก็ไม่ใช่พระเจ้าเหนือหัวของใคร หากเกิดอะไรขึ้น หม่อมฉันจะไม่หันหลังกลับไปช่วยท่านเป็นอันขาด... เพราะชีวิตของท่านไม่มีค่าพอให้หม่อมฉันต้องเสี่ยง”

จ้าวลวี่กระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้าแต่ก็ดูโล่งใจ “ขอเพียงได้อยู่ข้างหลังเจ้าในยามที่เจ้าต้องการที่พึ่ง ข้าก็พอใจแล้ว”

ทั้งสองก้าวออกจากตำหนักหยาดพิรุณลัดเลาะไปตามทางลับที่น้อยคนนักจะรู้จัก พายุเบื้องนอกเริ่มตั้งเค้าแรงขึ้น เสียงฟ้าร้องครวญครางราวกับจะเป็นลางบอกเหตุถึงการนองเลือดที่กำลังจะเกิดขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดและสายลมที่พัดกระโชก คนสองคนที่เคยหันดาบเข้าหากันกลับต้องเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าสู่ใจกลางพายุ... เพื่อปกป้องสิ่งเดียวที่พวกเขามีเหลืออยู่ร่วมกัน นั่นคือความจริงที่ทั้งรักและแค้นจนไม่อาจแยกจาก