ตอนที่ 6: กรงขังสีทองกับบัลลังก์ที่สั่นคลอน

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านม่านมุกและม่านโปร่งบางในตำหนักหยาดพิรุณ ประกายระยิบระยับที่กระทบกับเครื่องเรือนไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรควรจะสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นทว่ากลับรู้สึกหนาวชืดอย่างประหลาด กลิ่นกำยานที่เคยหอมหวานบัดนี้กลับเจือไปด้วยความขมปร่าในความรู้สึกของผู้อยู่อาศัย

เสิ่นเวย นั่งนิ่งสนิทอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ นางมองเงาสะท้อนของสตรีที่ปรากฏในนั้นด้วยสายตาที่คล้ายมองคนแปลกหน้า สตรีในกระจกสวมชุดผ้าไหมสีแดงชาดเข้มปักลายหงส์ร่ายรำด้วยดิ้นเงินทิ้งชายยาวสลวย ใบหน้าที่เคยซูบซีดจากการตรากตรำงานหนักในโรงซักล้าง บัดนี้ถูกแต่งแต้มอย่างประณีต แป้งผัดหน้าขาวนวลเนียนขับให้ริมฝีปากที่แต้มสีชาดดูเย้ายวนทว่าเย็นชาดุจกลีบบุปผาที่ถูกแช่แข็ง ดวงตาคู่คมที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับแฝงไปด้วยประกายแห่งอำนาจที่ยากจะคาดเดา

หลังจากการล่มสลายของตระกูลเว่ยในคดีอุทกภัย จ้าวลวี่ได้กระทำการที่ท้าทายขนบราชสำนักอย่างยิ่ง พระองค์ทรงแต่งตั้งนางขึ้นเป็น 'เสิ่นเจาอี๋' พระสนมเอกขั้นสูงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ท่ามกลางกระแสคลื่นแห่งเสียงคัดค้านจากเหล่าขุนนางเก่าแก่ที่มองว่านางเป็นเพียงบุตรสาวของนักโทษและเคยเป็นนางกำนัลชั้นต่ำ

แต่จ้าวลวี่กลับใช้พระราชอำนาจเด็ดขาดสยบทุกเสียงสะท้อน พระองค์ทรงกวาดล้างใครก็ตามที่กล้าเอ่ยปากทัดทาน โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือสิ่งที่เสิ่นเวยวางแผนไว้แต่แรก... การผลักให้จักรพรรดิผู้โดดเดี่ยวตัดขาดจากรากฐานขุนนางเดิม เพื่อดึงเขามาอยู่ในโลกที่มีเพียงนางเป็นที่พึ่งพิงใจเพียงหนึ่งเดียว

“พระสนมเพคะ ฝ่าบาททรงส่งเครื่องประดับชุดมรกตล้ำค่าจากแคว้นทางใต้มาให้ พร้อมรับสั่งกำชับว่าให้พระสนมสวมใส่ในเย็นนี้ เพราะพระองค์จะเสด็จมาเสวยมื้อค่ำที่นี่เพคะ” ‘อาถิง’ นางกำนัลคนสนิทที่เสิ่นเวยดึงมาจากโรงซักล้างเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางเปิดหีบเครื่องประดับออก

เสิ่นเวยทอดสายตามองมรกตสีเขียวเข้มน้ำงามที่เรียงรายอยู่ในกล่องไม้พะยูง ประกายสีเขียวของมันดูลึกลับและทรงพลัง แต่นางกลับยื่นมือไปสัมผัสมันเพียงแผ่วเบาแล้วชักกลับ “มรกตนี้สวยงามนัก... แต่มันก็เย็นชืดเหมือนกับหัวใจของผู้ที่ส่งมา อาถิง เก็บมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหีบไม้ แล้วลงกลอนให้แน่น ข้าจะไม่สวมมันในคืนนี้”

อาถิงชะงักไปครู่ใหญ่ “แต่พระสนมเพคะ นี่เป็นของกำนัลพระราชทาน หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระสนมไม่เพียงไม่สวมใส่ แต่ยังสั่งให้เก็บลงหีบ พระองค์จะไม่ทรงพิโรธหรือเพคะ?”

“เขาทราบแน่... และนั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ” เสิ่นเวยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม นางหยิบปิ่นไม้เก่าๆ ที่เนื้อไม้เริ่มซีดจางขึ้นมาถือไว้ “เขาจะยิ่งกระวนกระวายใจเมื่อสิ่งที่เขามอบให้ถูกปฏิเสธ บนกระดานอำนาจนี้ ความอยากเอาชนะและความกระหายที่จะครอบครองคือจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดของบุรุษ ยิ่งเขาให้แล้วข้าไม่รับ เขาจะยิ่งทุ่มเทให้มากขึ้น... จนสุดท้ายเขาจะไม่เหลืออะไรให้ตัวเองเลยแม้แต่หัวใจ”

ค่ำคืนนั้น เมื่อขบวนเสด็จของจ้าวลวี่มาถึงตำหนักหยาดพิรุณ พระองค์กลับพบเพียงความเงียบสงัดที่ผิดปกติ ไม่มีวงดนตรีขับข่อม ไม่มีนางรำคอยปรนนิบัติอย่างตำหนักอื่น มีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและเสียงพลิกหน้ากระดาษ

เสิ่นเวยนั่งอยู่ภายใต้แสงเทียนวูบไหว นางกำลังอ่านฎีกาภาษาโบราณและแผนผังโยธาอยู่ที่โต๊ะทรงอักษร บนวรกายไม่ได้มีเครื่องมรกตที่เขาส่งมาแม้แต่ชิ้นเดียว แต่นางกลับสวมเพียงปิ่นไม้เรียบๆ ที่บิดาเคยแกะสลักให้ในวันปักปิ่น ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่นางซ่อนไว้ได้ในยามถูกเนรเทศ

จ้าวลวี่ชะงักฝีเท้าอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดที่ซ่อนลึกอยู่ในใจตีตื้นขึ้นมาในอกจนจุกเสียด พระองค์ทอดพระเนตรแผ่นหลังที่ตั้งตรงและดูโดดเดี่ยวของนาง ก่อนจะพยายามข่มอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วก้าวเข้าไปนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“เจ้าไม่ชอบมรกตที่ข้าส่งมางั้นหรือ? หรือว่าช่างทองทำออกมาไม่ถูกใจเจ้า?” จ้าวลวี่ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูราบเรียบ แต่กลับมีร่องรอยของความไม่พอใจซ่อนอยู่

เสิ่นเวยค่อยๆ วางพู่กันลงอย่างใจเย็น นางยังไม่ยอมสบตาเขาในทันที “มรกตมีความหมายถึงความอุดมสมบูรณ์และความยั่งยืนเพคะ... แต่สำหรับคนที่สูญเสียทุกอย่างไปจนสิ้นซาก แม้แต่ชื่อเสียงของบิดาก็ยังถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายเช่นหม่อมฉัน ความยั่งยืนเป็นเพียงคำลวงที่น่าขำ หม่อมฉันชอบปิ่นไม้ชิ้นนี้มากกว่า เพราะทุกครั้งที่สัมผัสมัน มันจะเตือนให้หม่อมฉันจำได้ว่า 'รากเหง้า' ของหม่อมฉันถูกทำลายด้วยน้ำมือของใคร และจุดเริ่มต้นของความรุ่งโรจน์ในวันนี้... แลกมาด้วยหยดเลือดของใคร”

จ้าวลวี่กัดฟันกรอดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ “เสิ่นเวย ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าจะชดเชยให้เจ้าทุกอย่าง! ข้าคืนเกียรติยศให้พ่อเจ้าแล้ว คดีถูกรื้อฟื้นแล้ว ข้ายังประทานอำนาจให้เจ้าเหนือสนมทุกคนในวังหลัง เจ้ายิ่งใหญ่กว่าใครในแผ่นดินนี้นอกจากข้า ข้ายังต้องทำอะไรอีกเจ้าถึงจะเลิกมองข้าด้วยสายตาที่เหมือนมองเศษธุลีเช่นนี้?”

เสิ่นเวยเงยหน้าขึ้นในที่สุด แววตาของนางนิ่งสนิทปานผิวน้ำในคืนที่ไร้ลมพัดผ่าน “สิ่งที่หม่อมฉันต้องการ ฝ่าบาทให้หม่อมฉันไม่ได้หรอกเพคะ เพราะมันคือ 'เวลา' ที่ย้อนกลับไปไม่ได้ และ 'ความเชื่อใจ' ที่ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ท่านประทานอำนาจให้หม่อมฉันเพื่อความสบายใจของท่านเอง เพื่อลดทอนความรู้สึกผิดที่ท่านข่มขู่บิดาหม่อมฉันมิใช่หรือ?”

นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างบางระหงเดินไปที่หน้าต่างที่มองออกไปเห็นคูน้ำรอบตำหนัก “ฝ่าบาททรงทราบไหมเพคะว่าเหตุใดขุนนางกรมพิธีการถึงขยันยื่นฎีกาคัดค้านหม่อมฉันเช้าเย็น? ไม่ใช่เพราะพวกเขาห่วงขัตติยพุทธะของท่านหรอกเพคะ แต่เป็นเพราะพวกเขารู้ว่าหม่อมฉันกุม 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในผังรากฐานวังหลวง... ความจริงที่ว่าท่านขึ้นสู่บัลลังก์ด้วยกลอุบายที่สกปรกเพียงใด พวกเขากำลังรอให้ท่านพลาดท่าเพราะความหลงใหลในตัวหม่อมฉัน เพื่อที่จะใช้หม่อมฉันเป็นเครื่องมือในการกระชากท่านลงจากบัลลังก์”

จ้าวลวี่เบิกตากว้าง พระองค์ลุกขึ้นยืนตาม ก้าวเข้าไปหานางหวังจะจับไหล่เพื่อเรียกสติตัวเอง “เจ้ากำลังจะบอกว่า เจ้าจะเป็นคนปกป้องข้าจากพวกสุนัขรับใช้เหล่านั้นงั้นหรือ? ทั้งที่เจ้าบอกว่าเกลียดข้านักหนา?”

เสิ่นเวยหันกลับมาฉีกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานแม้แต่น้อย แต่มันกลับสวยงามจนน่าขนลุก “หม่อมฉันไม่ได้ปกป้องท่านเพคะ... หม่อมฉันปกป้อง 'หมาก' ของหม่อมฉันต่างหาก ตราบใดที่ท่านยังประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร หม่อมฉันก็ยังมีอำนาจล้นมือในการสั่งการทุกอย่าง และตราบใดที่หม่อมฉันยังมีอำนาจ ท่านก็จะต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับความรู้สึกผิดที่ต้องเห็นหน้าหม่อมฉันทุกคืนวันไปชั่วนิรันดร์”

นางก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจรินรดกัน แต่อารมณ์ที่สื่อออกมากลับเป็นเพียงความว่างเปล่า “นี่คือคุกสีทองที่หม่อมฉันสร้างขึ้นให้ท่านเพคะ จ้าวลวี่... ท่านจะเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ท่านจะไม่มีวันได้รับสิ่งที่ท่านโหยหาที่สุด นั่นคือหัวใจของหม่อมฉัน ท่านจะได้ครอบครองเพียงร่างที่ไร้วิญญาณนี้ และความโดดเดี่ยวที่ไม่มีวันจบสิ้น”

จ้าวลวี่มองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พังทลาย พระองค์ประจักษ์แล้วว่า หมากที่พระองค์เคยคิดว่าควบคุมได้ บัดนี้ได้กลายเป็นผู้ควบคุมเกมเสียเอง และพระองค์เองนั่นแหละที่ยินยอมก้าวลงไปในกรงขังที่นางสร้างขึ้นเพียงเพื่อจะได้อยู่ใกล้คนที่เป็นทั้งลมหายใจและดาบที่ทิ่มแทงพระองค์