ตอนที่ 2: วิญญาณที่หวนคืนกระดาน

กลิ่นหอมของกำยาน ‘มังกรสงบ’ อบอวลอยู่ในตำหนักทรงอักษร แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ผู้ที่ประทับอยู่รู้สึกสงบตามชื่อแม้แต่น้อย จ้าวลวี่ ทอดพระเนตรฎีกาที่กองสูงท่วมหัวด้วยสายพระเนตรที่เหนื่อยหน่าย ขุนนางในราชสำนักส่วนใหญ่ดีแต่ประจบประแจง ส่วนพวกที่มีฝีมือกลับซ่อนเล็บเก็บงำผลประโยชน์ โดยเฉพาะเรื่อง 'อุทกภัยประจำปี' ที่กำลังจะมาถึง ซึ่งทุกคนต่างโยนความรับผิดชอบกันไปมาราวกับลูกชิ้นร้อนๆ

“ฝ่าบาท... นางกำนัลจากโรงซักล้างมาถึงแล้วพะยะค่ะ” กงกงฟาน ขันทีคนสนิทเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

จ้าวลวี่ละสายตาจากฎีกา “ให้นางเข้ามา”

ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรเปิดออกช้าๆ เสิ่นเวย ก้าวเข้ามาในตำหนักด้วยชุดนางกำนัลอาลักษณ์สีน้ำเงินเข้มที่แม้จะเรียบง่ายแต่กลับส่งเสริมให้บุคลิกที่นิ่งสงบของนางดูโดดเด่นขึ้น นางไม่ได้สวมเครื่องประดับใดๆ ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ท่าทางการเดินของนางมั่นคง ไม่มีความประหม่าแม้ต้องเผชิญหน้ากับโอรสสวรรค์ในที่รโหฐาน

“หม่อมฉันเสิ่นเวย ถวายพระพรฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี” นางคุกเข่าลงด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบจนกงกงฟานยังต้องลอบชื่นชม

“ลุกขึ้นเถิด เสิ่นอาลักษณ์” จ้าวลวี่เน้นเสียงตรงคำเรียกตำแหน่งใหม่ของนาง “ที่นี่ไม่มีใครอื่น นอกจากข้าและคนสนิท เจ้าไม่ต้องอ้อมค้อม ผังเมืองเก้ามังกรที่พ่อเจ้าเขียนไว้ รหัสลับนั้นอยู่ที่ไหน?”

เสิ่นเวยลุกขึ้นยืน นัยน์ตาของนางสงบราบเรียบดุจน้ำในบ่อลึก “รหัสลับไม่ได้ถูกจดบันทึกไว้ในกระดาษแผ่นใดเพคะ แต่มันถูกสลักไว้ใน 'ความทรงจำ' และ 'บทเพลงกล่อมเด็ก' ที่บิดาเคยร้องให้ฟัง หากจะไขรหัส ต้องใช้ภาพวาดดั้งเดิมที่ถูกเก็บไว้ในหอสมุดหลวงประกอบกับความเข้าใจเรื่องทิศทางลมและกระแสน้ำในฤดูมรสุม”

จ้าวลวี่หรี่ตาลง “เจ้ากำลังจะบอกว่า ข้าต้องพึ่งพาเจ้าเพียงคนเดียวงั้นหรือ?”

“หามิได้เพคะ ฝ่าบาททรงพึ่งพา ‘ความจริง’ ต่างหาก” เสิ่นเวยตอบด้วยเสียงเรียบ “แต่ความจริงมักจะถูกบิดเบือนโดยผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสีย ขุนนางกรมโยธาที่บอกว่าแก้รหัสไม่ได้ แท้จริงแล้วพวกเขาอาจจะ 'ไม่อยาก' แก้ให้ได้ เพราะงบประมาณการซ่อมแซมเขื่อนในทุกๆ ปี คือบ่อเงินบ่อทองของพวกเขามิใช่หรือเพคะ?”

คำพูดของนางเหมือนลูกธนูที่ยิงเข้ากลางเป้า จ้าวลวี่แค่นยิ้มเย็น “เจ้าช่างกล้าพูด... หากขุนนางพวกนั้นได้ยินคำของเจ้า หัวของเจ้าคงไม่อาจตั้งอยู่บนบ่าได้นานนัก”

“หม่อมฉันตายไปแล้วครั้งหนึ่งในวันที่ครอบครัวถูกเนรเทศเพคะ คนที่เคยตายมาแล้ว ย่อมไม่มีสิ่งใดต้องกลัว” นางสบพระเนตรโดยตรง “แต่สิ่งที่ฝ่าบาทควรทรงระวัง คือขุนนางกลุ่ม 'ตระกูลเว่ย' ที่คุมกรมโยธามาสามชั่วอายุคน พวกเขาคือกาฝากที่เกาะกินฐานรากของบัลลังก์ท่าน หากปีนี้น้ำไม่ท่วม พวกเขาจะเสียรายได้มหาศาล และที่สำคัญ... พวกเขาจะเสียอำนาจในการควบคุมเสบียงกรุง”

จ้าวลวี่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความเฉลียวฉลาดของสตรีผู้นี้ล้ำลึกกว่าที่เขาคาดไว้ นางไม่เพียงแต่รู้เรื่องผังเมือง แต่ยังเข้าใจโครงสร้างอำนาจที่เน่าเฟะภายในราชสำนักอย่างทะลุปรุโปร่ง

“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร? ในเมื่อข้ายังไม่อาจถอนรากถอนโคนตระกูลเว่ยได้ในตอนนี้”

เสิ่นเวยก้าวไปที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่วางแผนที่เมืองหลวงไว้ นางหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกแล้วขีดเส้นวงกลมเล็กๆ ตรงจุดที่เป็นรอยต่อระหว่างกำแพงวังกับย่านการค้า “เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสเพคะ ฝ่าบาทมิต้องสั่งซ่อมเขื่อนทั้งหมด แต่ให้สั่งเปิดประตูน้ำระบายเข้าสู่ ‘คลองไส้ไก่’ ที่บิดาหม่อมฉันแอบสร้างไว้ในแผนผังลับ คลองนี้จะนำน้ำไปกักเก็บในพื้นที่ลุ่มรกร้างทางทิศใต้ ซึ่งเป็นที่ดินที่ตระกูลเว่ยแอบกว้านซื้อไว้เพื่อทำไร่เกลือ น้ำที่ท่วมที่ดินของพวกเขาจะทำให้พวกเขาขาดทุนย่อยยับ และเมื่อนั้น... พวกเขาจะเป็นฝ่ายคลานมาอ้อนวอนขอให้ฝ่าบาททรงซ่อมเขื่อนเอง”

จ้าวลวี่จ้องมองจุดที่นางชี้ แผนการนี้ช่างร้ายกาจและแยบคาย มันไม่ใช่การประจันหน้า แต่เป็นการใช้ ‘ธรรมชาติ’ เป็นอาวุธทำลายศัตรูทางการเมือง

“เจ้ามันนางแม่มด... เสิ่นเวย” จ้าวลวี่ตรัส แม้ถ้อยคำจะดูรุนแรงแต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับบ่งบอกถึงความพึงใจ “หากแผนนี้สำเร็จ ข้าจะให้เจ้าได้สิ่งที่ต้องการ แต่ระหว่างนี้ เจ้าต้องไปพำนักที่ ‘ตำหนักหยาดพิรุณ’ ในฐานะนางสนมฝึกหัด เพื่อไม่ให้ใครสงสัยว่าทำไมนางกำนัลซักล้างถึงเดินเข้าออกตำหนักทรงอักษรได้บ่อยครั้ง”

เสิ่นเวยชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน “ฐานะนางสนมงั้นหรือเพคะ? นั่นจะยิ่งทำให้หม่อมฉันเป็นเป้าสายตาของพระสนมคนอื่นๆ”

“นั่นคือบททดสอบของเจ้า” จ้าวลวี่ก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดหน้าผากนาง “บนกระดานนี้ เจ้าไม่ใช่แค่คนดู แต่เจ้าคือหมากที่ข้าจะใช้เดิน หากเจ้าเอาตัวรอดในวังหลังไม่ได้ เจ้าก็ไม่มีค่าพอที่จะช่วยข้าล้มตระกูลเว่ย”

เสิ่นเวยย่อตัวลงรับคำสั่งอย่างช้าๆ “หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ... แต่ฝ่าบาท โปรดระวังไว้ว่า หมากที่ถูกวางไว้ในตำแหน่งที่เด่นชัดที่สุด บางครั้งก็คือหมากที่จะรุกฆาตขุนได้รวดเร็วที่สุดเช่นกัน”

นางเดินจากไป ทิ้งให้จ้าวลวี่ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า การดึงนางกลับมาครั้งนี้ อาจเป็นการตัดสินใจที่เปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล สตรีที่ดูนิ่งสงบราวผิวน้ำผู้นี้ แท้จริงแล้วซ่อนพายุที่พร้อมจะพัดถล่มทุกสิ่งไว้ภายใน