ตอนที่ 8 ยาพิษในถ้วยชา

ณ ห้องลับในตำหนักองค์ชายจิ้น

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจุดไฟติด ร่างขององครักษ์ผู้เคราะห์ร้ายนอนคุกเข่าเอาศีรษะโขกพื้น เลือดจากแผลที่ต้นแขนไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนพรมราคาแพง

“ไร้ประโยชน์!”

เพล้ง!

ถ้วยชาถูกขว้างใส่หน้าผากองครักษ์จนแตกละเอียด เลือดสีสดไหลอาบหน้าผสมกับเลือดที่แขน

“ข้าส่งเจ้าไปจัดการสตรีบอบบางเพียงคนเดียว... แต่เจ้ากลับทำงานพลาด! แถมยังปล่อยให้นางหนีกลับไปได้!”

องค์ชายจิ้นตะคอกเสียงกร้าว กิริยาสง่างามดั่งราชนิกุลที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความอำมหิตดุจสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง

“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์ตัวสั่นงันงก

“ตะ... แต่นางไม่ได้อยู่คนเดียว! มีคนมาช่วยนางพ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายจิ้นชะงัก “ใคร?”

“ข้าน้อยมองไม่ชัด... มันมืดมาก... เห็นเพียงเงามืดและอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม...” องครักษ์เสียงสั่น พยายามนึกรายละเอียด

“มันวรยุทธ์สูงส่งมากพ่ะย่ะค่ะ ใช้เพียงพัดจีบเล่มเดียวซัดดาบข้าน้อยจนหลุดมือ!”

ชุดน้ำเงิน... พัดจีบ หรือ

คิ้วเข้มขององค์ชายจิ้นขมวดมุ่น ในวังหลวงนี้มีบุรุษที่พกพัดจีบและสวมชุดสีน้ำเงินเป็นเอกลักษณ์เพียงคนเดียว... ไป๋อวี้!

แต่ความคิดนั้นถูกปัดทิ้งไปในทันที

“ไอ้ขี้โรคนั่นน่ะรึ” องค์ชายจิ้นแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน

“เป็นไปไม่ได้... เจ้าไป๋อวี้แค่เดินสามก้าวก็หอบจนตัวโยนแล้ว จะเอาแรงที่ไหนมาซัดดาบเจ้าหลุดมือ”

“แต่... แต่ลักษณะมัน...”

“หุบปาก!” องค์ชายจิ้นตวาด

“คงเป็นศัตรูทางการเมืองของข้าที่จ้างยอดฝีมือมาขัดขวาง แล้วจงใจแต่งกายเลียนแบบเจ้าขี้โรคนั่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ... หึ ช่างบังอาจนัก”

แม้ปากจะปฏิเสธ ทว่าในใจองค์ชายจิ้นกลับเกิดตะกอนแห่งความระแวง... หรือข้าจะมองข้ามสิ่งใดไป ไม่... เป็นไปไม่ได้ สายข่าวรายงานชัดเจนว่าไป๋อวี้ป่วยกระเสาะกระแสะมาแต่กำเนิด ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะประคองดาบ ย่อมไม่มีทางเป็นยอดฝีมือไปได้

“ซูเฟย...” องค์ชายหันไปเรียกสตรีข้างกายที่ยืนหน้าซีดอยู่

“เจ้าแน่ใจนะว่าเหม่ยอันไม่รู้เรื่องที่เจ้าเป็นคนล่อนางไป”

“มะ... ไม่รู้เพคะ นางยังกอดข้าร้องไห้อยู่เลย” ซูเฟยรีบตอบ

“ดี...” องค์ชายจิ้นคลี่ยิ้ม นัยน์ตาฉายแววเหี้ยมเกรียม

“ในเมื่อแผน ‘ทำลายความบริสุทธิ์’ ด้วยกำลังไม่สำเร็จ... เราก็ต้องใช้แผนที่แนบเนียนกว่านั้น”

เขาเดินไปหยิบพู่กัน จุ่มหมึกสีชาดแดงฉาน แล้วตวัดเขียนคำว่า ‘มลทิน’ ลงบนกระดาษอย่างหนักแน่น

“รุ่งสางพรุ่งนี้... จะมีพิธีตรวจคัดเลือกเรือนร่างซิ่วหนวี่ประจำปี”

ซูเฟยหรี่ตาอย่างมีนัย  “พระองค์ทรงดำริจะ...”

“หากมีข่าวลือแพร่งพรายออกไปว่า... บนเรือนกายของคุณหนูหลี่ มี ‘ร่องรอย’ แปดเปื้อนของบุรุษ... เจ้าคิดว่านางจะยังมีหน้าเชิดคออยู่ในวังหลวงแห่งนี้ได้อีกหรือ”

องค์ชายจิ้นหันมามององครักษ์ที่หมอบอยู่

“ส่วนเจ้า... คนที่ทำงานพลาด ย่อมไม่มีสิทธิ์แก้ตัว”

ฉึก!

ดาบยาวถูกดึงออกจากฝักและตวัดผ่านลำคอขององครักษ์ในชั่วพริบตา ร่างนั้นกระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป พร้อมกับความลับที่ตายไปกับตัว

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเรือนไป่เหอ เหม่ยอันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือผ้าเช็ดหน้าสีขาวของไป๋อวี้ นางสังเกตเห็นตัวอักษรเล็กๆ ที่ปักด้วยด้ายสีเงินตรงมุมผ้า... ‘หยก’ (อวี้) กลิ่นสมุนไพรจางๆ ยังคงติดอยู่ที่ผ้า และติดอยู่ที่ปลายจมูกของนาง

ราตรีนี้ช่างยาวนานนัก ทว่านางตระหนักดีว่า ทิวาพรุ่งนี้จะยาวนานและโหดร้ายยิ่งกว่า ลางสังหรณ์บางอย่างร้องเตือนนาง... เป็นลางสังหรณ์ที่แม่นยำยิ่งกว่าคำทำนายของโหราจารย์คนใด

เสียงระฆังบอกเวลาตีบอกยามสาม เหม่ยอันลุกขึ้นเดินไปที่เตียง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติที่โต๊ะข้างเตียง ถ้วยชาที่วางไว้

เมื่อหัวค่ำ ตำแหน่งของมันขยับไปเล็กน้อย และมีผงสีขาวบางอย่างลอยฟ่องอยู่บนผิวน้ำที่เย็นชืด

มีผู้บุกรุก... แอบลอบเข้ามาในห้องยามนางไม่อยู่ และจุดประสงค์... มิใช่เพื่อปลิดชีพ ความทรงจำเรื่องกฎวังหลวงก็ผุดขึ้น รุ่งสางพรุ่งนี้จะมี ‘พิธีตรวจแต้มพรหมจรรย์’ รอยยิ้มบางเบาแต้มขึ้นที่มุมปากของเหม่ยอัน นางตระหนักถึงแผนการอันชั่วร้ายได้ในทันที คิดจะใช้ยาปลุกกำหนัด เพื่อสร้างรอยมลทินแปดเปื้อนให้ข้าก่อนวันตรวจคัดเลือกกระนั้นรึ...

นางหยิบถ้วยชาใบนั้นขึ้นมา นัยน์ตาวาวโรจน์ในความมืด นางไม่เทมันทิ้ง มือบางประคองถ้วยยาพิษนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นของล้ำค่า

“ของกำนัลล้ำค่าเยี่ยงนี้ หากข้ามิรับไว้ ก็คงเสียมารยาทแย่”