ตอนที่ 7 ปีศาจในคราบเซียน

หยดโลหิตอุ่นระอุที่เกาะพราวอยู่บนปลายปิ่นหยกขาว... เป็นเพียงประจักษ์พยานเดียวที่ตอกย้ำว่าเหตุการณ์นองเลือดเมื่อครู่ มิใช่เพียงภาพฝันอันเลือนราง

วามเงียบสงัดแผ่เข้าปกคลุมศาลาริมน้ำอีกครา เหม่ยอันยืนนิ่งขึง พยายามข่มลมหายใจให้ราบเรียบ มือข้างที่กุมอาวุธสังหารสั่นระริก... มิใช่เพราะหวาดกลัว หากแต่เป็นเพราะเพลิงโทสะที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในอก

เบื้องหน้าของนาง... ‘ไป๋อวี้’ บุรุษชุดน้ำเงินเข้มยืนสงบนิ่ง แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวจนดูราวกับรูปสลักหยกขาวที่ไร้ชีวิต

“ข้าน้อยหลี่เหม่ยอัน... ขอบคุณคุณชายที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”

นางยอบกายลงอย่างชดช้อย กิริยางดงามไร้ที่ติราวกับเมื่อครู่มิได้เพิ่งจ้วงแทงคนมา

ไป๋อวี้มิได้เอ่ยตอบในทันที เขาค่อยๆ สืบเท้าเข้ามา ท่วงท่าการเคลื่อนไหวช่างลื่นไหลและไร้เสียงดุจภูตพราย ผิดวิสัยคนป่วยกระเสาะกระแสะที่ร่ำลือกันทั่ววังหลวง เขาเดินวนรอบกายเหม่ยอันอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องสำรวจนางอย่างพินิจพิเคราะห์

“น่าประทับใจยิ่ง...”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับดังกังวานในโสตประสาท

“โดยปกติสตรีในห้องหอ เมื่อเผชิญโจรราคะ ย่อมกรีดร้องขอความช่วยเหลือ หรือมิเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกจนทำอันใดไม่ถูก”

เขาหยุดยืนเบื้องหน้านาง ระยะห่างเพียงเอื้อมมือ

“ทว่าเจ้า... กลับเลือกที่จะ ‘สงบปาก’ และ ‘ลงมือ’ ...ซ้ำยังเล็งจุดตายได้อย่างแม่นยำเสียด้วย”

เหม่ยอันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางใสซื่อบริสุทธิ์

“ข้าน้อยเพียงแต่ตกใจ... ทำไปโดยมิรู้ตัวเจ้าค่ะ”

“มิตั้งใจกระนั้นหรือ” ไป๋อวี้แค่นหัวเราะในลำคอ

“คนมิตั้งใจ... จะรู้จักเช็ดคราบโลหิตออกจากอาวุธทันทีที่ภัยพ้นตัวเช่นนั้นรึ”

เหม่ยอันชะงักกึก ก้มลงมองมือตนเอง... ปิ่นหยกในมือขาวสะอาดปราศจากมลทิน เพราะนางเผลอใช้นิ้วโป้งปาดเช็ดคราบเลือดออกตามความเคยชินที่ฝังลึกในจิตวิญญาณ!

พลาดท่าเสียแล้ว!

ความเงียบระหว่างทั้งสองตึงเครียดขึ้นทันที เหม่ยอันรู้ได้ในวินาทีนั้นว่าบุรุษผู้นี้... อันตรายยิ่งกว่าองค์ชายจิ้น!

“คุณชายต้องการจะกล่าวสิ่งใดเจ้าคะ” นางถามเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย เลิกเล่นละครสาวน้อยผู้บอบบาง

ไป๋อวี้ขยับเข้ามาประชิดตัวนาง รวดเร็วประดุจภูตพราย มือเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งคว้าข้อมือของนางไว้แน่น!

“ข้าเพียงแต่นึกสงสัย... ว่าภายใต้หน้ากากบุปผางามพิสุทธิ์นี้ ซุกซ่อนนางปีศาจตนใดเอาไว้กันแน่”

เขาก้มลงกระซิบชิดริมหู กลิ่นสมุนไพรต้มรสขมปร่าโชยมาแตะจมูก กลิ่นอายแห่งโรคาพยาธิที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งนั้น เข้มข้นเสียจนกลบกลิ่นคาวโลหิตในอากาศไปจนสิ้น

“ระวังตัวไว้เถิดแม่นางหลี่... วังหลวงแห่งนี้มิได้มีเพียงเจ้าที่สวมหน้ากาก หากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ความลับของเจ้าอาจกลายเป็นเชือกแขวนคอ”

เขายัดผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดใส่มือนาง ก่อนจะปล่อยมือออกและถอยหลังไป ไอโขลกๆ สองสามที ร่างกายกลับมาดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงดังเดิม ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

“รีบกลับไปเสีย... ก่อนที่ ‘สหายรัก’ ของเจ้าจะตามมาเจอ”

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินหายลับไปในเงามืดของแมกไม้ ทิ้งเหม่ยอันให้ยืนนิ่งงันอยู่กลางศาลา... หัวใจเต้นรัวแรงไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะความหวาดหวั่นในสัญชาตญาณของอีกฝ่าย

ไป๋อวี้... ท่านเป็นใครกันแน่?

เมื่อกลับมาถึงเรือนไป่เหอ เหม่ยอันรีบซ่อนปิ่นหยกและผ้าเช็ดหน้าของไป๋อวี้ไว้ในกล่องลับใต้เตียง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับความวุ่นวาย

“อันอัน! เจ้าอยู่นี่เอง!”

ซูเฟยวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยเพื่อความสมจริง “ข้าใจหายหมดเลย! ข้าหลงทางอยู่ในสวนตั้งนาน พอวิ่งกลับไปที่ศาลาก็ไม่เจอเจ้าแล้ว... เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เหม่ยอันมองการแสดงระดับงิ้วโรงใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าชั่ววูบ ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูตื่นตระหนก น้ำตาเอ่อคลอเบ้าทันที

“ซูเฟย... ฮือ... ข้ากลัวเหลือเกิน”

นางโผเข้ากอดซูเฟย ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก “มีคนร้าย... มันเข้ามาจะทำมิดีมิร้ายข้า!”

ซูเฟยลอบยิ้มมุมปาก สำเร็จ!

“แล้ว... แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? มันได้... แตะต้องเจ้าหรือไม่?”

“ไม่... ข้าดิ้นหลุดมาได้” เหม่ยอันสะอึกสะอื้น “ข้าใช้ปิ่นขู่มัน... มันคงตกใจเลยวิ่งหนีไป ข้ากลัวมากเลยรีบวิ่งกลับมาที่นี่”

นางจงใจละเว้นเรื่องไป๋อวี้... และปิดบังเรื่องที่นางลงมือสังหารมันจนเลือดสาด

ซูเฟยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังขา... แปลกพิกล องครักษ์ฝีมือฉกาจปานนั้น จะปล่อยให้เหยื่อหลุดมือเพียงเพราะถูกปิ่นขู่กระนั้นหรือ

ทว่าเมื่อเห็นเรือนร่างที่สั่นเทาราวลูกนกของเหม่ยอัน นางก็จำต้องปัดความสงสัยทิ้งไป“ไม่เป็นไรนะ... เจ้าปลอดภัยแล้ว” ซูเฟยลูบหลังปลอบโยน แต่สายตากลับฉายแววผิดหวัง “พักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมใหม่”

ทันทีที่ซูเฟยหันหลังเดินออกจากห้อง รอยยิ้มและคราบน้ำตาบนใบหน้าของเหม่ยอันก็เลือนหายไปในพริบตา

เหลือเพียงดวงตาคู่เย็นชาที่จ้องมองแผ่นหลังของเพื่อนรัก...

สนุกไหมซูเฟย... กับการเล่นบทพี่สาวผู้แสนดี? รอก่อนเถิด... บทต่อไป ข้าจะเป็นคนเขียนให้เจ้าเล่นเอง