บทที่1 ดาวเหนือ

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นหนึ่งเดือน…*｡✿*ﾟ

          ดาวเหนือ รสิกา ปัฐทวิกานต์ สาวทายาทบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ที่ผลิตอาวุธส่งออกทั่วโลก สาวสวยสุดมั่นหน้า มั่นโหนก เพราะเพื่อนอวยเก่งอย่างเธอ ที่หุ่นสวยแซบได้แม่มาแบบพิมพ์เดียวกัน หุ่นทรงองค์เอวสวยสะดุดตา โดยเฉพาะบั้นท้ายดินระเบิด ที่ปอยเพื่อนสาวสองปากคมอย่างกับกรรไกรให้ฉายาว่า เนินนมไม่มี เนิน...ฮี...อลังการนั้น ทำให้ความมั่นใจที่จะแต่งตัวเซ็กซี่มากขึ้น

            แต่ทว่า....

            “ยัยดาวเหนือ เมื่อไหร่จะกลับมารับช่วยแม่ทำงาน...” มีน มีนรดา ปัฐทวิกานต์ แม่ของดาวเหนือผู้เกิดราศีมีน ขึ้นชื่อเรื่องอาภัพดับโชคกับคู่ครอง ต้องโทรมาตาม

            “แม่คะ...ใจเย็นอีกนิดเดียว...เหนือใกล้กลับไปแล้ว ขอเหนือหาประสบการณ์อีกนิดนะคะ” ดาวเหนือผู้ไม่อยากกลับบ้านเป็นที่สุด

            บ้านเธออยู่ใกล้แค่ปราจีนบุรี เขตรอยต่อนครราชสีมา ที่ขับรถเพียงไม่นานก็ถึง แต่ว่าดาวเหนือผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งดาวนำทาง อยากนำทางตัวเองให้มาค้นหา ในสิ่งที่ตัวเองชอบเสียก่อน หากมันไม่รุ่งค่อยหากลับไปกินกงสีก็ยังไม่สาย

            อย่างไรเสียบริษัทของพ่อเธอ ก็ต้องตกเป็นของเธออยู่แล้วเพราะมีเธอเป็นทายาทเพียงหนึ่งเดียว ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายตอนเธออายุได้สิบปี คุณพ่อได้จากเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ แม้แต่ศพก็หาไม่พบ ทุกคนในบ้านไม่ได้บอกรายละเอียด แต่เธอก็แอบได้ยิน นั่นคือเหตุผลที่ดาวเหนือเชื่อลึกๆ ว่าคุณพ่อของเธอยังอยู่ที่ไหนสักที่

            “แม่ให้เวลาแกแค่สิ้นปีนี้เท่านั้น หากยังไม่กลับแม่จะให้ เดม่อนไปลากตัวลูกลงมา แล้วให้ขังไว้” มีนรดาไม่อยากใช้ไม้แข็ง เพียงแต่รอให้เจรจาการค้าเรื่องยานยนต์หุ้มเกราะ ที่ส่งไปขายในกองทัพของประเทศแถบตะวันออกกลางเรียบร้อยเสียก่อน จึงหันมาจัดการกับลูกสาวตัวดีได้

            “โห...แม่คะ...ต่อเวลาอีกนิดได้ไหม”

            “ไม่ได้ แม่ให้เวลาลูกมาสองปีแล้วหลังจากเรียนจบ ถึงเวลาแล้ว หนูเป็นทายาทเพียงคนเดียวของ ปัฐทวิกานต์ หากวันหนึ่งแม่เป็นอะไรไป ลูกจะต้องสืบทอดต่อได้” มีนรดา กังวลอยู่เช่นกัน เพราะว่าหากขึ้นมานั่งหลังเสือแล้ว อันตรายรอบด้าน เธอไม่รู้ว่าวันไหนเจอจะโดนลอบฆ่าเหมือนกัน แต่หากชีวิตเธอจบลง ปัฐทวิกานต์จะไร้ผู้สืบทอดไม่ได้

            เมื่อถึงวันนั้นเธอจะบอกทุกสิ่งที่เป็นความลับของตระกูลให้กับดาวเหนือ แต่ดาวเหนือต้องแกร่งพอที่จะมานั่งเป็นผู้นำของปัฐทวิกานต์ให้ได้ก่อน

            มีนรดา หยิบรูปสามี อเล็กซานเดอร์ ที่วางอยู่บนโต๊ะมาลูบคลำ ตั้งแต่เธอเข้ามาในปัฐทวิกานต์ เธอก็ไม่เคยมองผู้ชายคนใดอีกเลย ในโลกใบนี้มีเพียงเขาที่กอบกุมหัวใจผู้หญิงแกร่งอย่างเธอได้

            แต่อุบัติเหตุครั้งนั้น ทำให้เธอและเขาไม่อาจจะอยู่ด้วยกัน จนบัดป่านนี้แม้ศพก็ยังหาไม่พบ

            “คุณมีนครับ คุณดาวเหนือยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ”

เดม่อนเข้ามาทันได้ยินพอดี

            “ปล่อยไปอีกสักพัก ให้คนของเราตามดาวเหนือด้วย อย่าให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เด็ดขาด” แม้ว่าจะไม่ได้ห้ามเรื่องมีแฟน แต่มีนรดาก็ให้คนตามลูกสาวตัวเธอเพื่อคุ้มครองอยู่ห่างๆ ตลอด เผื่อมีเหตุไม่คาดฝัน

            “ครับ คุณมีน”

           

          วันนี้เป็นวันเสาร์ แน่นอนว่าหากแม่ไม่โทรปลุกเธอไม่มีวันได้ลุกขึ้นมาจากที่นอนเด็ดขาด อาชีพหลักของเธอนอกจากทำตัวเป็นพนักงานออฟฟิตเหมือนเหล่าเพื่อนๆ และกินเหล้าหัวราน้ำทุกศุกร์แล้ว วันเสาร์ก็ยังคงเป็นวันนอนแห่งชาติ

            “เหนืออยู่ไหน” ไอยเพื่อนสาวที่เปลี่ยนผู้ชาย ยิ่งกว่าเปลี่ยนผ้าอนามัยช่วงวันนั้นของเดือน โทรหาเพื่อนสาวดาวเหนือผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอ

            “อยู่คอนโดไง...จะไปไหนได้ เมื่อคืนก็ตีสี่” ดาวเหนือกรอกเสียงตามสายไปด้วยความงัวเงีย นอกจากแม่แล้วก็มีเพื่อนที่โทรหาเธอ ไม่รู้ทำไมไม่มีผู้ชายเข้ามาสักคน

            “เมิง...ฮื้อ...ฮื้อ...ฮื้อ...” ไอยปล่อยโฮออกมา เมื่อเพื่อพูดตอบกลับ

            “เฮ้ย! ไอยเป็นอะไร...เดี๋ยวใจเย็นๆ อยู่ไหน” ดาวเหนือตกใจกับเสียงของเพื่อน พูดจาไม่รู้เรื่องแถมยังร้องไห้อย่างเดียว จนเธอต้องถามหาที่อยู่เพื่อจะไปหา

            ......

            “อีปอย อีออฟ เมิงไปที่ร้านประจำเราด่วนเลย อีไอยไปปล่อยโฮอยู่ร้านเหล้าคนเดียว กูถามก็พูดจาไม่รู้เรื่อง” ดาวเหนือโทรหาเพื่อนสาวสองและเก้งหนุ่มไปเจอกันที่ร้านเหล้า

            “จะมีอะไรอีกอีเหนือ...กูว่าเดจาวู เหมือนเดิม”

            “อะไรของเมิงว่ะ อีปอย เดจาวู” ดาวเหนือไม่เข้าใจ

            “อีไอย นอกจากโดนผู้หลอก มีอย่างอื่นที่มันร้องไห้อีกไหม ขนาดยายมันตาย มันยังไม่ร้องไห้เท่าผัวคนที่แปดพันสี่ร้อยแปดสิบสองมันทิ้ง เมิงเชื่อกู” ปอย ผู้รู้สันดานเพื่อนสาวคนนี้ดี เดี๋ยวควงเดี๋ยวทิ้ง ส่วนใหญ่จะโดนเท หลังจากเปย์ไปจนหมด

            “อีกแล้วเหรออีปอย...” ดาวเหนือปวดขมับ เพื่อนแต่ละคนให้มันได้อย่างงี้สิ ให้ตายเถอะ

            “ไปเจอมันก่อนแล้วกันเมิง...เอาไงต่อค่อยว่ากัน” ดาวเหนือเป็นห่วงไอย เพราะเวลารู้สึกดึ่ง แล้วอาการหนักอย่างกับคนเป็นโรคซึมเศร้า หากปล่อยให้อยู่คนเดียวจะอันตราย

            “พนันกันไหมชะนี” เก้งหนุ่มอย่างออฟ แบะปากมองบนอย่างรู้ทัน

            “เออ...ช่างมันเถอะไปปลอบมันหน่อย” ดาวเหนือตัดรำคราญให้ไปเจอกันที่ร้านดีที่สุด

           

ร้านเหล่าย่านทองหล่อ

            ดาวเหนือไปถึงหลังจากเพื่อนตุ๊ดและเก้ง เนื่องจากเหมือนเดิม ดูจีพีเอสผิด จีพีเอสให้เลี้ยวขวา เธอเลี้ยวซ้ายแล้วก็วนกลับรถมาใหม่ กว่าจะฝ่าการจราจรกรุงเทพในช่วงเย็นมาได้ ไม่แห้งตายคารถนับว่าแต้มบุญยังสูงอยู่

            “อีเหนือ เมิงโทรชวนแต่มาช้าสุดเลยนะ” อีปอยปากตลาด เตรียมด่ากราดเพื่อนชะนี ที่กี่ทีก็หลงทางตลอด อยู่จนจะเป็นปู่โสมเฝ้าทรัพย์แล้วก็ยังหลง

            “เออ...อีปอย กูดูจีพีเอสแล้วเลี้ยวผิด แล้วไอยเป็นไงบ้าง” มาถึงก็ถามหาเพื่อนสาวที่โทรหาตนเป็นคนแรก แต่กลับมาปลอบเพื่อนเป็นคนสุดท้าย

            อีปอยไม่ยอมพูด แต่พยักหน้าให้ดูโน้น อีไอยซบอีออฟราวกับว่าเป็นผู้ใหม่ของมัน

            “ไอยเป็นไงบ้าง...”

            “เศร้า!! พี่สาธิตเค้าทิ้งกู...” ไอยบอกเพื่อนทั้งน้ำตา

            “เรื่องมันเป็นยังไงไหนเล่า”

            “ก็มันมาบอกกูว่า...มันไม่ได้รักกู มันเข้ากับกูไม่ได้” ไอยเล่าทั้งน้ำตา

            “แล้วมันเข้าไปกี่หนแล้ว ที่บอกเข้าไม่ได้”

“ไม่ต่ำกว่ายี่สิบ” ไอยบอกด้วยสีหน้าสลด

“ยี่สิบ...อกอีปอยจะแตก ผู้ชายสันดานหมา...เด้าจนเบื่อแล้วก็ทิ้ง”

อีปอยตุ๊ดหุ่นอวบพูดด้วยความเดือดด่าน

“อื้อ....แง่งงงงง” ไอยร้องหนักกว่าเก่า

“เอ่อ...เมิงไม่ต้องสนใจหรอก ผู้ชายแบบนั้นหาใหม่ดีกว่า เชื่อกู”

อีออฟเก้งหนุ่มแนะนำเพื่อนสาว

“โน้น...กูว่าเหยื่อมึงมาล่ะ” อีออฟสบสายตาให้เพื่อนเป็นประกายวิ้ง ยกยิ้มฟันขาวเห็นแต่ไกล ให้ผู้ใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในร้านเหล้า

“อีออฟ สายฝอ...” อีปอยพูดสำทับ มองน้ำลายแทบหก

“อีปอย เช็ดน้ำลายหน่อย เกินไปแล้ว” ดาวเหนือไม่ได้หันมามอง เพราะไม่ว่าสไตล์ไหนเธอก็แห้วอยู่ดี แต่ก็พอจะรู้ว่าฝีมือแม่เธอ ส่งคนมาจัดการไม่ให้ใครยุ่งกับเธอ แต่ก็ช่างเถอะยังไงดาวเหนือคนนี้ก็มั่นใจว่า ต้องหาผู้ที่หล่อรวย...ใหญ่ได้อยู่แล้ว

“เมิง...อีเหนือ...เมิงหันไป...” อีออฟสะกิดบอก

“กูแดกแห้วชินละ พวกเมิงเชิญอ่อยตามสบาย” ดาวเหนือกระดกเครื่องดื่มลงคอ ราวกับว่าที่ดื่มนั้นคือน้ำเปล่า

“มึงอีไอย...เมิงไปดิวมา” เก้งหนุ่มถีบเพื่อนออกมาให้ประจันหน้ากับผู้ใหม่

“สวัสดีค่ะ” ปอยทักเป็นภาษาอังกฤษ

“สวัสดีครับ” หนุ่มมาใหม่ทักเธอกลับบ้าง

“ไม่ทราบว่ามีโต๊ะหรือยังคะ...สนใจนั่งกับพวกเราไหมคะ” ปอยกรีดนิ้วไปบนเรือนผม ทัดไว้ที่ใบหูส่งสายตาเชิญชวนอย่างที่สุด ใครมองก็รู้ว่าสนใจผู้ชายคนนี้

แต่ชายหนุ่มคนนั้นกลับอมยิ้มให้เธอ หันกลับไปพูดกับเพื่อนด้วยภาษาอะไรไม่รู้ ที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ

ดาวเหนือได้ฟังก็ถึงกับวางแก้วเหล้ากึก...!!

“อีเหนือเป็นอะไร” อีปอยถาม

“มันด่าอีไอย...” ดาวเหนือแทบทนฟังไม่ไหวแล้ว

“มันด่าว่า”

“ผู้หญิงไทย ก็หากินแบบนี้เป็นกระหรี่อาชีพเสริม..แต่งตัวก็รู้อยากได้เงินจากพวกเขา”

ฮะ!!! สองตุ๊ดเก้งมองหน้ากันเดือด อีออฟเก้งหนุ่มลุกขึ้นยืน สาดหมัดเข้าไปหาชายฝรั่งนั่นหนึ่งที

ปั่ก!!!

อีออฟสะบัดมือไปมา เนื่องจากเจ็บที่มือนัก

โอ๊ย...!!!

“เมิงมาต่อยกูทำไม” ผู้ชายฝรั่งจากพูดภาษาอะไรก็ไม่รู้ กลับมาพูดภาษาไทยชัดปรื๋อทีเดียว

“อ่าวอีนี่ พูดไทยได้ก็ยังมาด่าภาษาอื่น...คิดว่าพวกกูดูโง่งั้นเหรอ”

“ด่าอะไร” ชายฝรั่งมองหน้าเลิกลั่ก ไม่คิดว่าจะมีคนฟังออก เขาพูดเป็นภาษารัสเซีย

ดาวเหนือทนไม่ไหวสวนกลับบ้าง เป็นภาษารัสเซีย

“ว่าพวกฉันกระหรี่ พวกแกก็ไม่ต่างจากฝรั่งขี้นก กุ๊ย สถุลที่มาด่าคนอื่นแบบนี้”

สองหนุ่มนั่นไม่คิดว่าเธอฟังออก จึงรีบเดินชิ่งหนีออกไป

เพื่อนในกลุ่มหันมองดาวเหนือ ที่มาเหนือเมฆพร้อมกับปรบมือให้เพื่อน

“อีเหนือมันด่าพวกเราภาษาอะไร”

“รัสเซีย”

“เมิงเรียนมากี่ภาษา” ไอยสงสัยเพื่อนที่ทำไมรู้หลายภาษา

“ไทย อังกฤษ รัสเซีย อาหรับ กรีก เยอรมัน”

            เชดดดด!!!

            ทั้งกลุ่มอุทานพร้อมกัน

            “เมิงเรียนทำไม่ก่อน เยอะขนาดนั้น สมองมึงว่าง อ่อ” อีปอยถามเพื่อนชะนีสาว ที่เก่งภาษา

            “แม่กูบังคับ หากไม่เชี่ยวชาญภาษาพวกนี้ ต้องกลับไปบ้าน กูขี้เกียจเลยไปเรียนแล้วเอาใบสอบเกรดต่างๆ ไปให้แม่” ดาวเหนือพูดเหมือนที่ทำอยู่ง่าย แต่เพื่อนมองอย่างเหลือเชื่อ

            “เมิงโหลดกูเกิลทรานสเลทไว้ในสมอง อ่อ.. ทำไมไม่โหลดจีพีเอสไว้ด้วย ค่ายเดียวกันนะ” อีปอยค่อนแคะเพื่อน

            “เออ...กูโง่แผนที่จบไหม...” ดาวเหนือตัดจบเพื่อให้เพื่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

            เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาใครบางคน ที่จ้องมองมายังเธอด้วยความหน้าสนใจ

            “วิล ติดต่อผู้หญิงคนนี้ให้ฉันหน่อย ฉันอยากพาเธอไปดิวกับมาดามมีน” เคลย์ ที่มาถึงเมืองไทยก่อนนัดเจรจา เพื่อดูลู่ทางและสำรวจความได้เปรียบจากการเจรจาในครั้งนี้

            “คืนนี้เรียกผู้หญิงเข้าไปไหมครับ”  วิลสัน ฮาดลีย์ คนที่โตมาพร้อมกับเคลย์ถามขึ้น เขาเป็นผู้ช่วยและรู้ดีว่าเคลย์ต้องการอะไร

            “ขอดีๆ หน่อยนะ ไม่เอาแบบเมื่อคืน จ้องจะจับฉันอย่างเดียว”