EP.4 ว่างเปล่า

๒

ว่างเปล่า

ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาพร้อมร่างของชายสองคน คนหนึ่งร่างปราดเปรียวสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลา อีกคนคือชายอายุราวห้าสิบเศษรูปร่างสูงผอม ทั้งคู่ก้าวตรงไปยังเตียงผู้ป่วยทว่าบนนั้นว่างเปล่า

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ / สวัสดีครับคุณพ่อ” สองหนุ่มสาวเพื่อนรักก้าวเข้าไปทักทายคนทั้งสอง “สวัสดีค่ะพี่เธียร”

“น้อยกับแม่ไปไหน” ชยพลเอ่ยถามเพื่อนของลูกสาว สีหน้าของท่านดูหวั่นวิตกเช่นเดียวกับเธียรวิชญ์

“คุณหมอพาไปตรวจค่ะ แม่ณิก็ไปด้วยกัน” ภิมพิมลตอบ พลางมองไปยังเธียรวิชญ์ สังเกตสีหน้าของชายหนุ่มว่าเป็นเช่นไร เช่นเดียวกับ ปภังกรเองก็ลอบสังเกตหนุ่มรุ่นพี่ไปด้วย

เธียรวิชญ์อาจยังคงปกติและดูดีในสายตาคนอื่น แต่สำหรับคนรู้จักอย่างเขาและภิมพิมล จะมองออกได้ทันทีว่าอีกฝ่ายดูเหมือนคนอดหลับอดนอนและกำลังเคร่งเครียดไม่สบายใจ ซึ่งก็น่าอยู่หรอกที่เขาจะเป็นแบบนี้ ในเมื่อแฟนเจ็บปางตาย จะให้กินอิ่มนอนหลับสบายใจก็คงไม่ถูกต้องนัก

“นานหรือยังครับ” เธียรวิชญ์เอ่ยถาม แววตาของเขายามนี้เต็มไปด้วยความวิตกกังวลที่ปิดไม่มิด

“ก่อนหน้าพ่อกับพี่เธียรจะมาสักพักครับ”

“น้อยเป็นยังไงบ้าง” ทุกคนหันมามองชยพล

สองเพื่อนรักสบตากันโดยอัตโนมัติ แววตาหลุกหลิก มีอาการอ้ำอึ้งเป็นที่น่าสงสัย

“มีอะไร น้อยเป็นอะไร บอกพ่อมาสิลูก” ชยพลเสียงสั่น เขามีลูกสาวเพียงคนเดียว ทะนุถนอมเลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อย พาขี่คอเดินเล่น สอนทำการบ้าน ว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน ขับรถ และสอนให้เป็นคนดี สอนให้รู้จักเอาตัวรอดจากคนไม่ดี จากอันตรายรอบกาย แต่ทำไมครั้งนี้ลูกสาวเขาถึงไม่ระมัดระวัง ทำตนเองเจ็บ 

“เอ่อ พ่อนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจะเล่าให้ฟังค่ะ” ภิมพิมลกล่าวเสียงแผ่วขณะประคองท่านตรงไปยังโซฟา ปภังกรสบตาเธียรวิชญ์แวบหนึ่งแล้วก้าวตามไปนั่งด้วยกัน

หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวหันมาสบตาเพื่อน ชายหนุ่มจึงพยักหน้า จากนั้นความจริงนับแต่นวิยาฟื้นขึ้นมาจากความตายก็ถูกถ่ายทอดให้ผู้มาใหม่ได้รับรู้

ชยพลนิ่งงัน ใบหน้าขาวยิ่งซีดเผือดไร้สีเลือดจนน่าเป็นห่วง

“พ่อครับ” เธียรวิชญ์เห็นท่าไม่ดีจึงแตะแขนท่านเบาๆ เรียกสติ ฝ่ายผู้สูงวัยจึงหันมามองคนรักของลูกสาวด้วยสายตาไหววูบ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว กลัวว่าลูกสาวของท่านจะไม่กลับมาเป็นลูกสาวคนเดิมที่เคยรู้จักได้อีก

แววตาของคนตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มใจหาย เขาเข้าใจได้ว่าชยพลจะต้องเสียใจจนแทบเสียสติ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาชายตรงหน้าคือบุคคลที่ควรค่าแก่การเคารพและกราบไหว้ เขาเป็นพ่อและสามีที่ดีอย่างไม่มีผู้ใดเทียบติด

ชายหนุ่มหลุบตาลงซ่อนความรู้สึกของตนเอง เขายังไม่รู้ว่าเหตุร้ายที่เกิดขึ้นกับคนรักนั้นมันมาจากอะไรกันแน่ ปกติหญิงสาวจะเป็นคนรอบคอบ ชอบสังเกตและระมัดระวังตัวเองได้อย่างดีจนเขาแทบไม่ต้องห่วง แล้วทำไมครั้งนี้...

ใจของเขากระตุกทุกครั้งเมื่อคิดว่าสาเหตุที่ทำให้หล่อนขาดการระมัดระวังการข้ามถนนครั้งนี้อาจเป็นเพราะเขา

“พ่อไม่ต้องห่วงนะครับ คงใช้เวลาอีกไม่นาน หมอแค่อยากจะตรวจอะไรบางอย่างให้แน่ใจเท่านั้น” ปภังกรเป็นคนทำลายความน่าอึดอัดนี้ลงหลังจากที่ทุกคนเงียบงันไป

ภิมพิมลสบตาเพื่อนก่อนจะมองเธียรวิชญ์

“พี่เธียรดูเพลียๆ นะคะ เมื่อคืนนอนน้อยใช่ไหม” เอ่ยถามพลางกวาดตามองเขาอย่างละเอียด เมื่ออีกฝ่ายดูจะตกอยู่ในความคิดของตนและเคร่งเครียดจนสัมผัสได้

ชายหนุ่มฝืนยิ้มให้เพื่อนของคนรักทั้งสองที่จ้องมองมายังตน ไม่ใช่นอนน้อยหรอก ไม่ได้นอนเลยต่างหาก หลับตาลงครั้งใด ภาพนวิยานอนจมกองเลือดก็เข้ามาในความคิดราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ครับ พี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ”

“ไม่มีใครหลับลงหรอกครับ” ปภังกรเอ่ยขึ้น ดวงตาที่มองอีกฝ่ายนั้นราวกับจะบอกว่า ถ้าใครหลับสนิทก็คงจะแปลก ซ้ำในดวงตาคมเข้มยังมีบางอย่างที่ทำให้เธียรวิชญ์รู้สึกได้ว่ากำลังถูกจ้องจับผิดจากคนตรงหน้า

“เธอเองก็นอนไม่หลับไม่ใช่เหรอไง” ปภังกรหันไปเลิกคิ้วถามเพื่อนยิ้มๆ

“ก็ใช่”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันนั่นเอง นวิยาก็ถูกพากลับเข้ามาในห้องผู้ป่วยพิเศษอีกครั้ง โดยมีณิชาเคียงข้างไม่ห่างกายพร้อมบุรุษพยาบาลและนางพยาบาล

“น้อย” ชยพลลุกพรวดพราดเข้าไปหา สีหน้าของเขาดีขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าบุตรสาวนั้นดูดีกว่าที่คิด แม้ว่าเรื่องที่ได้รู้จากปากของ     ภิมพิมลจะทำให้เขาเกิดความหวาดหวั่นและหนักใจ

“เดี๋ยวค่ะพล” ณิชารีบก้าวเข้าไปจับแขนสามีเอาไว้ เมื่อบุตรสาวผงะหนีเล็กน้อย ขณะที่บุรุษพยาบาลกับนางพยาบาลช่วยกันพาคนป่วยกลับขึ้นเตียงนอน “คุณต้องใจเย็น”

บอกพลางมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาหาพร้อมกับรับไหว้อีกฝ่ายแล้วยิ้มตอบ

“นี่มาถึงพร้อมกันเลยหรือเปล่าจ๊ะเธียร”

“ครับ ผมมาเจอพ่อที่หน้าทางเข้านี่เอง” เธียรวิชญ์ตอบมารดาของคนรัก ดวงตาคมมองไปยังร่างเล็กที่ดูจะบอบบางลงด้วยดวงตาวูบไหว “น้อยเป็นยังไงบ้างครับ”

แววตาของณิชาหม่นลง ก่อนจะสบตาสามีที่หันกลับมามองภรรยาและคนรักของลูกสาว

“พายเล่าให้ผมฟังแล้ว นอกจากจำไม่ได้ ลูกมีอาการอื่นอีกไหม”

เป็นชยพลเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

ทั้งหมดหันไปมองร่างเล็กที่ถูกจัดท่าให้นอนอย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันกลับมามองตากัน

“อาการภายนอกที่เห็นคือน้อยดีขึ้นมาก มีแค่อาการเจ็บระบมเท่านั้น ส่วนผลตรวจอย่างละเอียดต้องรอพรุ่งนี้”

เธียรวิชญ์นิ่งเงียบไปหลายอึดใจก่อนก้าวเข้าไปหาคนรัก แล้วหยุดนิ่งข้างๆ เตียงของคนป่วย ทำให้นวิยามองเขาด้วยสายตาหวาดระแวงและเกร็งอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปมอง  ณิชาและคนที่แนะนำตนเองว่าเป็นเพื่อนราวกับจะถามและขอความช่วยเหลือกลายๆ

“เรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้ามีอะไรฉุกเฉิน กดสัญญาณเรียกได้ตลอดเวลานะคะ” นางพยาบาลเอ่ยทำลายความอึดอัด ก่อนจะกลับออกไปพร้อมกับบุรุษพยาบาล

ทั้งหมดก้าวเข้ามาล้อมเตียงนอนของนวิยา ทำให้หญิงสาวเกิดความประหม่าเกร็ง โดยแท้จริงแล้วหล่อนไม่รู้จักพวกเขา แต่ผู้หญิงที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลาคนนี้บอกว่าเป็นแม่ และชายร่างสูงผอมผู้มาใหม่นี้ แม่ บอกว่าเขาคือ พ่อ ส่วนหญิงชายที่ยืนชิดกันคือเพื่อน ก่อนเลื่อนสายตามาหยุดที่ชายร่างสูงใหญ่แปลกหน้า สบตาคมกริบที่มองมาอีกครั้งด้วยสายตาค้นคว้าและเต็มไปด้วยคำถาม

ผู้ชายคนนี้เป็นใคร...

เธียรวิชญ์ใจหล่นวูบ ดวงตากลมโตคู่งามที่เคยสดใสร่าเริง ยามนี้ว่างเปล่าน่าใจหาย เขากลายเป็นคนแปลกหน้าในสายตาของหล่อน จริงดั่งที่ภิมพิมลกล่าว นวิยาจำใครไม่ได้ เขากลายเป็นคนอื่นคนไกลที่นวิยาไม่รู้จักอีกต่อไป...