EP.5 ว่างเปล่า

หลังจากที่นวิยาได้รับรู้ว่าใครเป็นใคร และทุกคนก็ได้รู้ว่าหญิงสาวมีภาวะสูญเสียความทรงจำชั่วคราว ซึ่งแพทย์ไม่อาจตอบได้ว่าจะเป็นเช่นนี้ไปนานแค่ไหน ต่างช่วยกันเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้คนป่วยฟัง จนกระทั่งมาถึงเรื่องของเธียรวิชญ์ ผู้ชายคนนี้ทำให้หล่อนสะดุดตาและสะดุดใจมากที่สุด โดยเฉพาะคำแนะนำตัวที่ทำให้หัวใจอันว่างเปล่าถึงกับหล่นวูบก่อนจะค่อยๆ โลดขึ้นด้วยความรู้สึกสับสน

หญิงสาวนอนมองออกไปนอกหน้าต่างห้อง สิ่งที่ทำให้ลดความฟุ้งซ่านลงได้บ้างก็คือภาพถ่าย วิดีโอและเรื่องเล่าต่างๆ ที่พอจะยืนยันได้ว่าหล่อนเกี่ยวข้องกับบุคคลเหล่านี้จริง

แต่กระนั้นก็ยังไม่อาจกระตุ้นความทรงจำที่หายไปให้กลับคืนมาได้

เสียงถอนหายใจจากคนบนเตียงทำให้ณิชาเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ มองนิ่งอยู่ครู่หนึ่งจึงวางลงบนโต๊ะแล้วเดินตรงไปที่เตียงของบุตรสาว

“เป็นอะไรลูก เบื่อใช่ไหม”

นวิยาหันมามองมารดาแล้วยิ้มจืด พยักหน้าอย่างยอมรับ

“เมื่อไรหมอจะให้น้อยกลับบ้านได้สักทีคะ”

ณิชายิ้มอ่อน ลูบแขนกลมกลึงของลูกสาวแผ่วเบา แม้จะยังจดจำอะไรไม่ได้ แต่อย่างหนึ่งที่ทำให้วางใจก็คือนวิยายังอยู่กับนางไม่ได้หายไปไหน ไม่ได้จากกันไปตลอดกาลเหมือนที่หวาดกลัวในตอนแรก

“คงอีกไม่นานหรอกจ้ะ แต่ตอนนี้ต้องอดทนอีกสักหน่อยนะลูก” นางปลอบใจลูกสาว นวิยาคงทั้งอึดอัดที่จำอะไรไม่ได้แล้วยังจะต้องมาอุดอู้อยู่แบบนี้ “หิวไหม แม่จะปอกผลไม้ให้กิน”

หญิงสาวส่ายหน้า ทว่าเสียงประตูที่เปิดเข้ามาทำให้ทั้งสองหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานเดินตรงมาพร้อมกับช่อดอกไม้สีสดใส ดวงหน้าคมคายแต้มยิ้มอ่อนโยน

“สวัสดีครับแม่” เธียรวิชญ์ทำความเคารพมารดาของคนรัก ก่อนหันไปยิ้มให้หญิงสาวแล้วมอบช่อดอกไม้ให้ “พี่ซื้อมาฝาก”

นวิยาสบตาคนที่ใครๆ พากันบอกกับหล่อนว่าเขาคือคนรัก คือแฟน คือว่าที่คู่หมั้นคู่หมายด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปรับช่อดอกไม้นั้นมาตามมารยาท

“ขอบคุณค่ะ” ดวงตาคู่สวยหลุบมองช่อดอกไม้ในมือ พวกมันก็สวยดีอยู่หรอก ทว่าความสวยของมันกลับเข้าไปไม่ถึงใจคนรับสักเท่าไร ทุกอย่างว่างเปล่าไปเสียหมด

รอยยิ้มของเธียรวิชญ์จางลงเล็กน้อยยามมองท่าทางไม่ได้ยินดียินร้ายกับช่อดอกไม้ที่ตนนำมาฝาก ณิชายิ้มปลอบใจชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยออกมา

“เธียรมาก็ดีแล้ว แม่ฝากน้องด้วยนะ ว่าจะลงไปซื้อของสักพัก”

“ได้ครับ” ชายหนุ่มรับคำหนักแน่น

“เดี๋ยวแม่มานะน้อย หนูอยู่กับพี่เธียรเขาไปก่อน”

ณิชาบอกกับลูกสาว คนบนเตียงสบตานางนิ่ง ใจจริงไม่อยากให้มารดาไปแต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า

ทั้งคู่เงียบกันไปจนกระทั่งณิชาก้าวออกจากห้อง ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นว่า

“พี่เอาดอกไม้ใส่แจกันให้นะ” เอ่ยอาสาพลางรับดอกไม้จากมือเรียว ปลายนิ้วมือที่แตะกันเบาๆ ทำให้หญิงสาวรีบดึงมือตัวเองออกด้วยความตกใจ ขณะที่ชายหนุ่มไม่แสดงทีท่าใดๆ ออกมา แต่ใครจะรู้ว่าเขารู้สึกใจแป้วอยู่ไม่น้อย

นวิยามองตามร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนจนถึงข้อศอก สอดชายเสื้อเข้าไปในกางเกงสแล็กสีเทา คาดทับด้วยเข็มขัดหนังสีดำ รองเท้าที่สวมเป็นรองเท้าหนังสีเดียวกันกับเข็มขัด ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นไปยังใบหน้าคมคาย เขาไม่ถึงกับเป็นผู้ชายที่หล่อจัด แต่เป็นผู้ชายที่มีบุคลิกดีมากคนหนึ่ง หน้าตาดีมีเครื่องหน้ารับกันเหมาะเจาะ ที่ไม่ว่าจะมองด้านตรง ด้านข้าง มุมต่ำหรือมุมสูงล้วนดูดี สรุปอย่างง่ายๆ คือเขาเป็นผู้ชายมีเสน่ห์ คิ้วเรียวงามของหญิงสาวขมวดเข้าหากัน เกิดความอยากรู้ว่าหล่อนกับเขามาพบเจอและรักกันได้อย่างไร

เธียรวิชญ์รู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามองจากคนรัก เขาจึงทำเป็นไม่รู้ว่ากำลังถูกมองอย่างจริงๆ จังๆ โดยการนำเอาดอกไม้เดิมที่มีในแจกันทิ้ง แล้วเปลี่ยนของใหม่ที่เขาซื้อมาฝากใส่ไปแทนที่ ก่อนวางเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วหันมามองหญิงสาว ทำเอาคนที่แอบมองเขาชักตากลับไปไม่ทัน ผินหน้าหนีก็ไม่ได้ด้วย ผิวแก้มจึงร้อนผ่าว เกิดอาการเก้อเขินเมื่อถูกจับได้ว่าลอบมองเขาอยู่ แต่ชายหนุ่มไม่ได้กระโตกกระตาก เขาเพียงยิ้มตอบแล้วกลับไปนั่งลงข้างเตียงที่หญิงสาวนอนอยู่

“น้อยเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่อีกไหม” เอ่ยถาม พลางวางมือลงบนเตียง หญิงสาวหลุบตามองมือเรียวใหญ่อย่างคนสุขภาพดีของชายหนุ่มอยู่อึดใจ ก่อนจะสบตาคมเข้มที่มองมา

“ไม่แล้วค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”

น้ำเสียงหวานๆ ของนวิยาดูเรียบร้อยแตกต่างจากเมื่อก่อนไปมาก ปกติน้ำเสียงอ่อนหวานของนวิยาจะติดขี้เล่น และออดอ้อนในบางครั้ง ทว่าตอนนี้ฟังดูห่างเหินและระมัดระวังตัวขั้นสุด ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะตราบใดที่หล่อนยังคิดว่าเขาเป็นคนแปลกหน้า ก็ไม่สามารถวางใจเขาได้ง่ายๆ

ชายหนุ่มพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่หญิงสาวต้องเผชิญอยู่ และบอกตนเองว่าเขาควรจะต้องมีส่วนช่วยกระตุ้นความทรงจำให้กับหญิงสาวเช่นกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็หยิบไอโฟนออกมาสแกนใบหน้าแล้วกดเข้าไปในแกลเลอรี จากนั้นจึงส่งให้หญิงสาวดู

“นี่คือตอนที่เราไปเที่ยวด้วยกัน น้อยชอบที่นี่มากเลยนะ”

หน้าจอขนาดหกจุดเจ็ดนิ้วถูกส่งมาตรงหน้านวิยา คนบนเตียงหลุบตามองแล้วก็นิ่งงันเมื่อเห็นภาพของตนเองกับเขาถ่ายคู่กัน ที่สำคัญหล่อนอยู่ในชุดว่ายน้ำโดยมีเขาแนบชิดแช่น้ำกันอยู่ในสระว่ายน้ำในโรงแรมติดชายทะเลแห่งหนึ่ง

ภาพความใกล้ชิดนี้ทำให้นวลแก้มค่อยๆ สุกปลั่งขึ้นทีละนิด ดวงตาสีเข้มของเธียรวิชญ์กระเพื่อมเบาๆ กับปฏิกิริยาจากหญิงสาว ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนต่อไปให้หล่อนดู ทั้งภาพเดี่ยวและคู่มากมาย เลื่อนผ่านไปภาพแล้วภาพเล่า แต่ละภาพบ่งบอกถึงความสนิทสนม กระทั่งหญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม

“เรารู้จักกันได้ยังไงคะ”

ชายหนุ่มมองดวงหน้างามที่มีเครื่องหน้าจิ้มลิ้มภายใต้กรอบผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม สิ่งที่โดดเด่นที่สุดบนดวงหน้าของนวิยาคือดวงตากลมโตสุกใส จุดกึ่งกลางเหมือนกับหลุมดำที่มีชีวิตชีวาสามารถดึงดูดสายตาของเขาไม่ให้ละสายตาไปมองสิ่งอื่นใดได้อีกนอกจากหล่อน

“เราเจอกันครั้งแรกเมื่อสี่ปีก่อนในงานแต่งของมินต์ที่เป็นเพื่อนรุ่นพี่ของน้อย กับต้นที่เป็นเพื่อนพี่”

หญิงสาวมองเขาเลื่อนหาภาพอยู่สักพัก ก็ส่งไอโฟนมาให้ หญิงสาวสบตาเขาก่อนจะรับไปดู ภาพตรงหน้าคือภาพที่หล่อนและเขาถ่ายร่วมกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ก่อนจะเอ่ยออกมา

“พี่มินต์ ที่มาเยี่ยมน้อยเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่คะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าเมื่อหญิงสาวเอ่ยเช่นนั้น

“ใช่ คนนี้แหละ มีลูกแล้วนะ” แล้วเขาก็เล่าเรื่องของพวกเราให้ฟัง น้ำเสียงนุ่มทุ้ม สูงต่ำ บางครั้งก็เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบาๆ จากทั้งเขาและหล่อน ทำให้คนป่วยรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นๆ ด้วย

“เราสนิทกันมากไหมคะ”

ชายหนุ่มสบตาคู่สวย แล้วกวาดตามองเครื่องหน้าหมดจด แววตาและรอยยิ้มของเขาราวจะล้อเลียนว่าหล่อนถามอะไรแบบนั้น ทำให้คนถามเม้มปากก่อนหลบตาด้วยความรู้สึกหวั่นไหวปนกระดาก

“เราเป็นแฟนกันมาสี่ปีนะ ก็ต้องสนิทกันอยู่แล้ว”

คำตอบที่ได้รับทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาคมอยู่หลายวินาทีราวจะมองให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้โกหก จนกระทั่งถึงช่วงที่หญิงสาวอยากรู้มากที่สุด

“ทุกคนบอกว่าตอนที่น้อยถูกรถชน พี่เธียรก็อยู่ตรงนั้นด้วย บอกน้อยได้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น ทำไมน้อยถึงถูกรถชนได้ ทำไมพี่เธียรถึงอยู่ในรถ แต่น้อยกลับข้ามถนน เราทะเลาะกันหรือเปล่า เพราะถ้าเราเป็นแฟนกันจริงๆ น้อยควรจะนั่งอยู่ข้างๆ พี่เธียรไม่ใช่ เหรอ”

คำถามของหญิงสาวทำรอยระรื่นบนใบหน้าของคนที่ยิ้มเย้าคนรักเมื่อครู่ค่อยๆ จางลง ภาพวันนั้นฉายวาบเข้ามาราวกับว่าทุกเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ  

ขณะที่ความเงียบเข้าครอบงำ นวิยาก็จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ นี่ต่างหากคือสิ่งที่หล่อนอยากรู้จากปากของเขา

มันคือเหตุการณ์ก่อนหน้าที่หล่อนจะถูกรถชน...