EP.7 เริ่มต้นใหม่

“เธียร เข้าบ้านก่อนสิจ๊ะ”

เสียงเชื้อเชิญของณิชาปลุกชายหนุ่มออกจากภวังค์ เขายิ้มให้มารดาของคนรัก แล้วก้าวตามเข้าไปตามคำเชิญพร้อมกับดอกไม้และของฝาก ทว่าแววตาคู่นั้นยังติดอยู่ในใจ แววตาที่ห่างเหินและชิงชัง...

แต่คงไม่มากไปกว่าความรู้สึกผิดที่เขามีต่อหล่อน ความผิดที่เกาะกินหัวจิตหัวใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับมานานนับเดือน

นวิยาปิดสมุดบันทึกและจัดเก็บเข้าที่ตามเดิม พอดีกับที่ประตูห้องถูกเคาะ เพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้นก็ปรากฏร่างของมารดา

“พี่เธียรมาหาแน่ะ ลงไปพบพี่เขาสักหน่อยนะลูก”

“เดี๋ยวน้อยตามลงไปนะคะ” ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกของตนเอง แต่หญิงสาวต้องขอเวลาปรับอารมณ์ก่อนที่จะลงไปพบหน้าเธียรวิชญ์ เกือบสิบนาทีที่ให้รอ นวิยาจึงมาปรากฏตัวยังห้องรับแขก

ร่างเล็กในชุดเดรสยาวแขนกุดสีฟ้าริ้วขาวนั่งลงบนโซฟาข้างๆ มารดา ดวงหน้าที่สดใสขึ้นมากแล้วนั้นเจือยิ้มเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มมอบช่อดอกไม้ให้

“ขอบคุณค่ะ” ดวงตาคู่สวยหลุบมองช่อดอกไม้ ก่อนสบตาคมอีกครั้ง “ขอโทษที่ให้รอนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ พี่รอได้” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ขอโทษที่ไม่ได้ไปรับน้อยที่โรงพยาบาล พอดีว่ามีประชุมด่วน พอประชุมเสร็จก็รีบตรงมาที่นี่เลย”

นวิยาได้ยินดังนั้นก็ไพล่คิดไปถึงข้อความในไดอารี พยายามเชื่อมโยงเขาจากตัวหนังสือเข้าด้วยกันกับคนตรงหน้า ซึ่งพอจะเดาได้ว่าคนคนนี้มีนิสัยใจคอเป็นเช่นไร

เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามนามเพราะ บุคลิกดี ดูเป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยนใจดี พูดจาน่าเชื่อถือ แต่... มีบางอย่างที่ติดอยู่ในใจของหล่อนทำให้ไม่อาจเชื่ออย่างที่ตาเห็นในตอนนี้

“ความจริงพี่เธียรไม่น่ารีบร้อนนะคะ น้อยไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ไม่อยากให้ต้องเสียงานเพราะน้อย”

ใบหน้าคมคายระบายยิ้มอ่อนโยนออกมาเมื่อคนรักกล่าวเช่นนั้น

“ไม่เสียเวลาอะไรเลย น้อยไม่ต้องคิดมาก”

บิดาและมารดาของหญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเจือยิ้ม ก่อนที่ณิชาจะเอ่ยขอตัว

“เธียรคุยกับน้องไปก่อนนะ แม่จะเข้าครัวสักหน่อย” พูดจบนางก็ยิ้มให้ลูกสาว พลางจับไหล่นุ่มเบาๆ แล้วเดินออกไป ส่วนผู้เป็นพ่อเห็นว่าตัวเขาเองก็ควรจะไปด้วยเช่นกันจึงแสร้งหางานให้ตนเอง

“เออ พ่อก็ว่าจะไปรดน้ำต้นไม้สักหน่อย ปล่อยทิ้งไว้หลายวันแล้ว เดี๋ยวจะตายเสียหมด เราสองคนคุยกันไปก่อนนะ”

แล้วชยพลก็ก้าวออกไปอีกคน ทิ้งให้เธียรวิชญ์และนวิยาเผชิญหน้ากันตามลำพัง

สำหรับชายหนุ่มนั้นยินดียิ่งที่จะได้พูดคุยกับคนรักอย่างใกล้ชิดโดยไม่มีสายตาของผู้ใหญ่คอยจ้องมอง ทว่าสำหรับนวิยานั้นกลับเป็นสิ่งตรงกันข้าม หญิงสาวมีความรู้สึกไม่คุ้นเคยหรือยินดีที่จะอยู่ใกล้เขาเลยสักนิดเดียว

“น้อยพอจะจำอะไรได้บ้างไหม” เขาเอ่ยถามเมื่ออยู่กันตามลำพังพลางกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หญิงสาวหลุบตาลง พร้อมกับวางช่อดอกไม้เอาไว้บนโต๊ะตรงหน้า แล้วดึงมือมาวางประสานกันบนตัก นั่งตัวตรงดิ่ง สีหน้ามีรอยยิ้มนิดๆ พอประดับไม่ให้หน้าบึ้งจนเกินไปนัก ความห่างเหินที่ได้รับจากคนรักทำให้เขารู้สึกบอกไม่ถูก ไม่ใช่ความรู้สึกประดักประเดิดจากคนที่ไม่รู้จักกัน แต่เป็นความรู้สึกอึมครึมเกิดจากส่วนลึกที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้

“ไม่เลยค่ะ” หญิงสาวสบตาคม นึกถึงคำตอบที่เขาให้ไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน

‘ทุกคนบอกว่าตอนที่น้อยถูกรถชน พี่เธียรก็อยู่ตรงนั้นด้วย บอกน้อยได้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น ทำไมน้อยถึงถูกรถชนได้ ทำไมพี่เธียรถึงอยู่ในรถ แต่น้อยกลับข้ามถนน เราทะเลาะกันหรือเปล่า เพราะถ้าเราเป็นแฟนกันจริงๆ น้อยควรจะนั่งอยู่ข้างๆ พี่เธียรไม่ใช่ เหรอ’

‘เราไม่ได้นั่งรถมาด้วยกันน้อย แต่เรานัดเจอกันที่ร้านประจำ พี่กำลังขับรถไปที่นั่นและกำลังติดไฟแดงเดียวกับที่น้อยข้ามถนนพอดี’

หญิงสาวไม่รู้ว่านวิยาคนเดิมเป็นผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดีขนาดไหน แต่ก็คงจะมากจนมองข้ามรายละเอียดสำคัญไปหลายอย่างเลยทีเดียว เพียงเพราะต้องการรักษาความสัมพันธ์ครั้งนี้ไว้ แต่นวิยาคนใหม่คนนี้อาจต่างออกไป เพราะตั้งแต่ได้รับคำตอบจากเขาในวันนั้น จนได้อ่านไดอารีและได้มานั่งสบตากันอยู่ในเวลานี้ หล่อนมีความรู้สึกว่าเขามีบางอย่างปิดบังซ่อนเร้น เธียรวิชญ์ยังไม่เคยแสดงความจริงใจต่อคนที่เขาบอกว่า ‘เป็นคนรัก’ มากพอจะให้รู้สึกเช่นนั้นได้

“น้อยมีอะไรจะถามพี่หรือเปล่า” เธียรวิชญ์รับรู้ถึงสัญญาณบางอย่างที่ฉายออกมาจากแววตาของคนรัก “ถ้ามีอะไรอยากจะถาม น้อยถามพี่ได้เสมอนะ”

นวิยาได้ฟังแล้วก็ยิ้มออกมานิดๆ นั่นทำให้คนที่มองอยู่ก่อนแล้วถึงกับหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด

“ถ้าถาม แล้วพี่เธียรจะตอบความจริงหรือเปล่าล่ะคะ”

คำถามของคนรักทำเอาชายหนุ่มนิ่งงันไปหลายอึดใจ

“ทำไมน้อยถามพี่แบบนี้ล่ะ อะไรทำให้น้อยคิดว่าพี่จะไม่ตอบตามความจริง”