เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 3 เด็กเส้น
วันที่เผยแพร่:
2026-05-11 16:23:35เด็กฝึกงานสองคนรับหน้าที่เดินนำแขกไปส่งจนถึงห้องพัก ด้วยความที่พวกเธอไม่ได้ทานข้าวเที่ยงเลยทำให้หน้าตาอิดโรยอยู่บ้าง จนบางครั้งแขกมองพวกเธอด้วยสายตาแปลกไป
สถานการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นผู้บริหารสูงสุดที่อยู่บนชั้นลอยได้เห็นหมดทุกอย่าง ต้องขอบคุณนักลงทุนที่รั้งเขาด้วยคำถามมากมายทำให้เขาเข้าใจปัญหาของพนักงานระดับล่าง
ท่านรองผู้สุขุมเดินออกจากลิฟต์ด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก คิ้วหนาขมวดมุ่นจนขึ้นสันนูนพานให้พนักงานที่เดินผ่านไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า
“พวกเธอกินข้าวยัง”
เสียงทุ้มหนาเอ่ยถามเด็กฝึกงานทั้งสองไม่ได้เจาะจงใครคนใดคนหนึ่งเป็นพิเศษ ทว่าสายตานั้นกลับโฟกัสอยู่กับร่างแบบบางที่ตนสนใจ
“ยะ... ยังค่ะ”
ปภาวรินทร์ทั้งตอบทั้งหันมองรุ่นพี่ เธอไม่ได้หวาดกลัวแต่ยังอยากให้การทำงานตลอดหลายเดือนของเธอนี้ราบรื่นผ่านไปด้วยดี ไม่สร้างปัญหาให้ตัวเองตั้งแต่เริ่มขนาดนี้
“ไปกินข้าว ที่นี่ให้พนักงานพักหนึ่งชั่วโมง”
“คะ ? เอ่อ ขอบคุณค่ะ”
ข้าวกล่องของตนยื่นให้เด็กฝึกงานสาวพร้อมทั้งแย่งในมือลูกน้องมาให้เพื่อนของเธอ ที่ทำเช่นนี้เธอจะได้ไม่เข้าใจผิดว่า เขาลำเอียงให้เธอคนเดียว
“เอ่อ... ท่านรองคะ ช่วงนี้แขกกำลังเช็กเอาต์กันเยอะ ดิฉันกลัวว่าจะรับแขกไม่ทันค่ะ”
“แล้ว ? หรือเธอจะให้ฉันยืนรับแขก”
“ปะ... เปล่า ๆ ค่ะ”
เนตรฤทัยก้มลงไม่กล้าเผชิญหน้าแย้งกับผู้มีอำนาจสูงสุดแม้จะไม่พอใจอยู่บ้างที่พวกหล่อนต้องรับหน้าที่อันล้นมือนี้ก็ตาม
เมื่อผู้บริหารเดินจากไปพนักงานฝึกประสบการณ์ทั้งสองก็ถือข้าวกล่องพรีเมียมเข้าห้องอาหารพนักงาน แล้วนั่งทานด้วยความรีบร้อน
“มึง... จะว่าไปท่านรองเขาก็ดีเหมือนกันนะ เห็นใจพวกเราด้วย”
“อืม”
เจนิสเห็นด้วยแค่ที่ว่า ‘เห็นใจพวกเธอ’ ส่วนที่ว่าดีเธอยังไม่ยอมรับเพราะที่เธอโดนมานั้นเขาไม่ได้เฉียดกลายเข้าใกล้คำว่าดีเลยสักนิด แต่ถ้าว่าทำดีหวังผลก็ไม่แน่
ผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาทีเด็กทั้งสองก็เดินออกมาเนื่องจากกลัวพนักงานรุ่นพี่จะหมั่นไส้เอาได้ แต่ก็มิวายโดนสายตาพร้อมกับปากที่เต็มไปด้วยฟิลเลอร์เบะใส่ไม่หยุด
“นามสกุลดัง สงสัยจะเป็นเด็กเส้น”
“นี่ !”
“มึง...”
เจนิสรีบห้ามเพื่อนไว้ก่อน เพราะตอนอยู่ในห้องอาหารเธอเป็นคนบอกเองว่าไม่อยากมีเรื่องกับใครจนกว่าจะฝึกจบ ความเป็นห่วงจากเพื่อนเธอรับรู้ดี แต่เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาเอาคืน
เจนิสเงียบไปไม่โต้เถียงอะไรต่อ ได้แต่เก็บความเคืองขุ่นไว้ในใจ มีวิธีการล้านแปดที่เธอจะเอาคืนพนักงานปากสุนัขพวกนี้ แค่รอช่วงที่เหมาะสม
การกระทำของพวกเธอรวมทั้งคำพูดเหน็บแนมนั้นแน่นอนว่าไม่รอดพ้นหูพ้นตาของท่านผู้บริหารไปได้ แต่ในเมื่อเธอไม่โต้ตอบเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องเอาสมองไปคิดเรื่องพวกนั้นเช่นกัน
“ทีกับฉันเถียงคำไม่ตกฟาก !”
เหมือนว่าที่เขาไม่พอใจมากก็เพราะเธอไม่สู้คนอื่นเหมือนที่สู้ตนเองนั่นแหละ ทำอย่างกับว่าเขาไปขี้ใส่รถเธออย่างไรอย่างนั้น
แค่จอดตัดหน้า เธอจะแค้นอะไรหนักหนา...
เอกสารตรงหน้าถูกลืมไปชั่วขณะเมื่อคิดถึงเด็กคนนั้นจนกระทั่งเลขาวัยกลางคนเดินเข้ามา เขาถึงฟื้นสติกลับมาสนใจงานตรงหน้า
“รายงานการประชุมตอนเช้าค่ะ ภาจะส่งแบบสมบูรณ์ให้อีกทีพรุ่งนี้นะคะ”
“ขอบคุณครับ”
เขาโคลงหัวอย่างนอบน้อม เลขาวัยกลางคนผู้นี้ไม่ได้เป็นแค่เลขาเขาแต่ยังเคยเป็นเลขาของพ่อตนมาก่อน การทำงานที่มืออาชีพของเธอทำให้เขานับถืออยู่มาก
“คุณนภาครับ เย็นนี้ผมมีนัดไหม”
“ไม่ค่ะ คุณทิศจะให้ภานัดใครให้ไหมคะ”
“ไม่ครับ ขอบคุณครับ”
เขายืนยันตารางงานกับเลขาคนสวยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะมองเขาด้วยสายตาที่รู้ทัน เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เธอมาเป็นเลขาให้เขาหรือมาจับผิดเขากันแน่
“เวลาเลิกงานผมแล้วนะครับ”
“ภายังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะคะ คุณทิศร้อนตัวนะคะเนี่ย”
ทั้งสองคุยหยอกล้อกันเล่นตามประสาเจ้านายลูกน้องที่สนิทใจกันมาก มองมุมหนึ่งเลขาเป็นเหมือนญาติอีกคนของเขาเลยว่าก็ว่าได้ เพราะตั้งแต่จำความได้ก็รู้จักกันในฐานะเลขาพ่อเขาแล้ว
บทล่าสุด
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนพิเศษ 4 มงคลสมรส | จบบริบูรณ์
18.30 น. Charoen - Kiat Hotel – ภูเก็ต ความครึกครื้นของโรงแรมเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเพราะวันนี้เป็นวันที่ท่านรองประธานบริหารโรงแรมกับประธานคนใหม่เข้าพิธีมงคลสมรสกันห้องโถงพิธีติดริมทะเลอนุญาตให้เฉพาะผู้ที่มีการ์ดเชิญเข้าเท่านั้น โดยส่วนใหญ่มาจากแวดวงธุรกิจของทั้งสองครอบครัว แต่กระนั้นเขายังไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่า เป็นส่วนเกินในบทสนทนาเลยสักครั้ง“งานแต่งยิ่งใหญ่มากเลยครับท่าน”“แหม ก็สองตระกูลเป็นดองกันทั้งทีก็ต้องให้สมเกียรติหน่อย”นักธุรกิจมากวัยคุยหยอกเล่นกันอย่างไม่จริงจังนัก แต่ความหมายเหมือนว่า การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงเรื่องธุรกิจไม่ได้มีความรู้สึกใดเกี่ยวเนื่องด้วยเลย“ก็จัดให้ใหญ่สมกับความรักที่ผมมีต่อภรรยานั่นแหละครับ”เข็มทิศโอบเอวศรีภรรยาข้าง ๆ ให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น รอยยิ้มอันอบอุ่นแผ่ซ่านปกป้องหญิงสาวไม่ให้รู้สึกหนาวเหน็บ จนเจ้าหล่อนอดยิ้มอย่างขอบคุณไม่ได้คู่บ่าวสาวเดินวนไปทั่วงานต้อนรับแขกผู้มาเยือน บ้างก็แสดงความยินดี บ้างก็ชื่นชมความหล่อสวย แต่สุดท้ายก็มักจะจบลงเรื่องธุรกิจจนได้“หนูเบื่อไหมคะ”“ไม่ค่ะ เข้าใจได้ แค่ลุ้นว่าจะมีเมียน้อยจากที่ไหนโผล่มาหรือเปล่า”“หยอ
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนพิเศษ 3 เซ็นท่าไหน
สัปดาห์สุดท้ายของการฝึกประสบการณ์ เจนิสดีใจแทบเนื้อเต้นอยากให้ถึงวันที่เธอสำเร็จการศึกษาไว ๆ ทว่าต่างจากเจ้าของบริษัทยิ่งนัก เพราะเขายังอยากให้เธออยู่ที่นี่ด้วยในทุกวัน อยากเจอหน้าเธอเวลาเหนื่อย อยากดื่มกาแฟฝีมือเธอในทุกบ่าย อยากกอดอยากหอมเจ้าหล่อนได้ทุกเวลาที่อยากเหมือนเช่นตอนนี้“ท่านรองขา เซ็นเอกสารให้หนูได้แล้วค่ะ”“ไม่จบได้ไหม ฝึกต่ออีกหน่อย”“พี่ทิศ~”เจนิสมองไปยังบานประตูที่ทึบแล้วก่อนจะนั่งลงบนตักคนพี่พร้อมทั้งโอบแขนเรียวรอบคอ สายตาหวานเชื่อมออดอ้อนแฟนหนุ่มให้ยินยอมเซ็นเอกสารผ่านงานให้เธอสักที“พี่ทิศอยากให้คนอื่นนินทาว่า ท่านรองมีเมียเรียนไม่จบเหรอคะ”“ใครว่าพี่จะฉีกปากมัน !”“ฮึ ไม่เอาน่า เรียนจบแล้วหนูจะได้เป็นคุณนายเจริญเกียรติเต็มตัวไงคะ”เหมือนว่าข้อตกลงของเธอจะน่าสนใจจนเขาต้องหยุดครุ่นคิดสักพักแล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มถือเอกสารไว้ในมือพร้อมทั้งอุ้มคนตัวเล็กขึ้นตรงเข้ามาห้องนอนส่วนตัวรองประธานบริษัท“เซ็นท่าไหนคะ ถึงต้องเข้าห้อง”“ท่าหมาค่ะ”“เวลางาน เดี๋ยวหนูก็โดนไล่ออก”เธอผลักอกแกร่งของคนพี่เบา ๆ อย่างหยอกล้อ เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนพิเศษ 2 พ่อแม่ Vs ป๊าม้า
ตั้งแต่เรื่องวันนั้นเกิดขึ้นดูเหมือนว่าปภาวรินทร์จะใช้ชีวิตได้สงบมากขึ้น เสียงที่เคยจอแจข้างหูก็ไม่ดังให้รำคาญ จนบางครั้งเธอเองรู้สึกว่าขาดอะไรไปเอริส : เจ้ ว่างไหม ป๊ากับม้ามาเจนิส : ได้อยู่ เลิกงานเดี๋ยวไปหาเอริส : โอเคจ้าเมื่อตอบข้อความน้องสาวแสนซนเสร็จความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นบนหัวจนเผลอเหลือบมองท่านรองประธานบริษัทผ่านกระจกหน้าห้อง‘พาไปเจอป๊ากับม้าจะไวไปไหมนะ’เจนิสพิเคราะห์ซ้ำอยู่อย่างนั้นหลายรอบ คิดไม่ตกกลัวว่าการพาแฟนที่พึ่งคบกันได้เพียงเดือนกว่าไปเจอพ่อแม่นั้นจะเร็วเกินไปสำหรับเขา แต่เธอก็ไม่อยากปิดบังเช่นกันเจนิสเดินขึ้นรถสปอร์ตของรองประธานตามปกติอย่างทุกวันตอนเลิกงาน แต่ที่ไม่ปกติก็คือความร่าเริงสดใสหล่นหายมีแค่อาการเหม่อลอยเท่านั้น ทำเอาแฟนหนุ่มหวนคิดว่าเขาใช้งานเธอหนักเกินไปหรือเปล่า“เป็นอะไรหรือเปล่า เหนื่อยเหรอคะ”“เปล่าค่ะ...”“อ๋อเออ... ช่วงเย็นพี่ไม่ว่างนะ มีนัด”เจนิสกำลังจะเอ่ยปากชวนก็ต้องเก็บความคิดของตนเอาไว้ เพราะตารางแน่นเอี๊ยดของผู้บริหารนั้นเธอรู้ดีว่ายากแค่ไหนที่จะเจียดเวลาไปกับเธอ ยิ่งไม่ได้บอกล่วงหน้ายิ่งแล้วใหญ่“เดี๋ยวหนูไปกับพี่หน่อยนะ แป๊บเดียว”“
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนพิเศษ 1 คนรักของฉัน
“หายหัวเลยน้า... คุณนายท่านรอง”สาวประเภทสองอย่างชาคริสต์เอ่ยทักทายหญิงสาวที่พึ่งหลุดออกจากวงแขนท่านรองประธานมาหมาด ๆ อย่างรู้ทัน รอยยิ้มแฝงไปด้วยการเย้าหยอกนั้นส่งผลให้เจนิสได้แต่อมยิ้มไม่โต้ตอบ เพราะทุกอย่างมันชัดเจนบนใบหน้า จนเธอไม่สามารถปกปิดได้แล้วการคบกันอย่างเปิดเผยของรองประธานและเด็กฝึกงานเป็นที่เลื่องลือในโรงแรม บ้างก็เข้ามายินดี บ้างก็ใส่ร้ายป้ายสีต่าง ๆ นานา แต่สุดท้ายด้วยอำนาจของรองประธานคำพูดเสียหายนั้นก็เงียบลง“เอาเต้าไต่จนได้ดีเลยนะมึง”“ก็ว่าแล้วทำไมมั่นนัก”ลมหายใจร้อนฉ่าพ่นออกจากจมูกโด่งของเด็กสาวฝึกประสบการณ์ถึงแม้ว่าพนักงานคนก่อนจะโดนไล่ออกไปแล้วก็ยังมีอีกหลายคนที่คอยพูดจาเหน็บแนมเธออยู่ดี“มึง เอาไง จัดการเลยไหม”“หึ ไม่อะ มึงก็รู้ว่าอีเจนไม่ได้สนใจหมาเห่าอยู่แล้ว”เธอบอกปัดเพื่อนอีกครั้งก้มหน้าทำงานของตนเองต่อแม้ว่าเสียงของพนักงานพวกนั้นจะยังไม่สงบลงก็ตาม เจนิสรู้ดีว่าถ้ายิ่งใส่ใจมากเท่าไรพวกเขาก็ยิ่งได้ใจมากเท่านั้น เธอจึงเลือกมองข้ามให้คนที่คิดไม่ดีต่อเธออกแตกตายแทนปภาวรินทร์นั่งโต๊ะหน้าห้องรองประธานทำหน้าที่ผู้ช่วยเลขาอย่างเต็มความสามารถ งานเอกสาร ตารางเวลา
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนที่ 40 พี่รักหนูนะคะ
เจนิสนอนเป็นลูกแมวเชื่องหลับอยู่บนเตียงหนานุ่มโดยมิทราบเลยว่า เจ้าหล่อนไม่ได้อยู่ห้องของตัวเอง แถมเจ้าของห้องยังกำลังเช็ดเนื้อตัวทำความสะอาดให้อย่างอ่อนโยน“พี่ไม่ให้หนีไปไหนแล้วนะ”คำพูดแผ่วเบาแต่อัดแน่นไปด้วยความจริงใจบอกคนน้องที่กำลังหลับใหล แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่ได้สติ แต่เขาก็ยังอยากจะบอกอยู่ดีชายหนุ่มยัดตัวเองเข้าในผ้าห่มโอบกอดเธอไว้อย่างนั้นราวกับว่ากลัวเธอจะหายไป แต่ด้วยความที่เขาเองก็เหนื่อยล้าไม่ได้หลับมาหลายวันจึงทำให้เข้าสู่ภวังค์ไปอย่างง่ายดายเมื่อได้กลิ่นกายของคนที่รักช่วยกล่อมค่ำคืนวันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวฝัน เจนิสฟื้นจากการนอนก็เห็นผู้ชายที่เธอคร่ำครวญหาอยู่ข้างกาย แถมเขายังยิ้มย่องเหมือนรอการตื่นของเธอ“ตื่นแล้วเหรอเมียขา”“หยุดพูดนะ ใครเมียคุณ !”หญิงสาวถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ไม่อยากจะคุยกับคนมักมาก แต่ครั้นจะลุกขึ้นก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างยึดติดเธอไว้กับเขา“ปลดกุญแจเดี๋ยวนี้”“ไม่ เมื่อคืนมีแมวแจ้งความจับพี่ ก็เลยถูกใส่กุญแจไว้ อยากปลดต้องไปปลดที่อำเภอ”“อืม งั้นก็ลุก”การที่เขาบอกเช่นนั้นทำเธองงเป็นไก่ตาแตก ไม่ใช่ว่าเธอทำอะไรแปลก ๆ ต่อหน้าเขาหรอกนะ แต่เธอคงไม่เ
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนที่ 39 ข้อหาหักอก
เพื่อนสนิททั้งสามถูกเรียกมาประชุมปัญหาใจในครั้งแรกตั้งแต่คบกันมา แม้ว่าจะมีเรื่องผู้หญิงให้คุยกันบ่อย ๆ แต่ไม่มีครั้งไหนจริงจังเท่าครั้งนี้เลย“หนักขนาดต้องเลิกเลยเหรอวะ”“เออแม่ง ! แล้วไอ้เหี้ยนั่นเป็นใครก็ไม่รู้”พูดจบเหล้ารสชาติขมปร่าดั่งชีวิตในตอนนี้ก็สาดลงคอ ผู้ชายที่ไม่ได้นอนมาสองคืนติดวิ่งวุ่นหาทางออกจนเหนื่อยล้าตรงหน้า ทำเอาเพื่อนทั้งสามไม่กล้าที่จะแกล้งอย่างที่เคย“เอาไงต่อวะ”“ไม่รู้ แต่กูจะเอาเมียกูคืน ง้อไม่ได้ก็ฉุด”“ไอ้เหี้ย ! ลูกเขามีพ่อมีแม่ !”ยังเป็นอาจารย์ผู้รอบคอบเอ่ยตักเตือน แต่ดูเหมือนในเวลานี้เพื่อนจะไม่อยากฟังสักเท่าไร เพราะสายตาที่มองมานั้นราวกับต้องการจะเข่นฆ่าเขา“อะ แหกตาดูก่อนไอ้ควาย ! คนก็เยอะไม่รู้จักใช้”ไทเกอร์โยนแฟ้มเอกสารที่มีประวัติชายที่เพื่อนพูดถึงลงเต็มแรง สกุลอันเลื่องลือเป็นนามเดียวกับที่เธอใช้ เข็มทิศอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขจนน้ำตาคลอหน่วย“แล้วจะเอาไงต่อ”“ง้อสิ พวกมึงก็ต้องไปเป็นพยานด้วย ข้อหาสมรู้ร่วมคิด”“ไอ้เวร ตอนเอาก็เอากันสองคนไม่เห็นเรียกพวกกู !”ฝ่ามือหนาเอื้อมไปตบที่ผมกระเซอะกระเซิงเต็มแรง แต่แทนที่เขาจะตอบ
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนที่ 37 งานหมั้น
การประชุมครั้งใหญ่ระดับประเทศเริ่มต้นขึ้น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาให้เกียรติมาเป็นประธานการประชุมเองความจริงเจ้าของโรงแรมกับรัฐมนตรีไม่ได้กินเส้นกันสักเท่าไร แต่เพราะผู้ใหญ่หลายฝ่ายขอร้องมา เขาจึงเข้าร่วมและมองข้ามไป และถือว่าตนสร้างความสัมพันธ์กับหลายฝ่ายเอาไว้ด้วยครืด ครืด~ เสี
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนที่ 13 อ่อยขี้ยา
KV Grand Club – VIPเสียงเพลงของคลับดังกระหึ่มรบกวนโสตประสาทเล็กน้อย เสือสี่ตัวผู้โด่งดังนัดรวมตัวตัวกันที่ห้องทำงานเจ้าของผับอย่างเช่นทุกครั้ง“คุณเข็มทิศไม่มานานเลย หอมคิดถึงจะแย่”ผู้หญิงเกรดพรีเมียมของผับนั่งปรนนิบัตินวดต้นขาให้ลูกค้าประจำของเธอ ถึงแม้ว่าเจ้าหล่อนจะไม่ได้เคยร่วมเตียงกับเขาเลยแต
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนที่ 9 ไม่กินหมา
ร่างกายกำยำเดินเคียงคู่ควงแขนมากับร่างเล็กขาวอมชมพูผ่านสายตาพนักงานและแขกที่เข้าพักนับร้อยออกจากโรงแรมไป เมื่อฝ่าเท้าเขาก้าวพ้นรอยยิ้มหวานของพนักงานฝึกประสบการณ์ก็แย้มสรวลขึ้นทันทีการทำงานในเวลาที่เหลือไม่กี่ชั่วโมงนี้ของเธอถือได้ว่าเป็นช่วงที่มีความสุขมากที่สุด เทียบได้กับสุภาษิตที่ว่าแมวไม่อยู่ห
ลุ่มหลงท่านรอง ตอนที่ 8 หลงตัวเอง
ช่วงบ่ายของวันนักท่องเที่ยวเข้าเช็กอินเช็กเอาต์จนพนักงานต้อนรับสับขากันไม่ทัน ไม่เว้นแม้แต่เด็กฝึกงานที่กำลังเดินนำแขกมายังห้องพักด้วยรอยยิ้มอันนอบน้อมจริงใจ“เฮาสิไปไสอีกบ่ (เราจะไปไหนอีกไหม)”“จัก บ่รู้จักหม่องไป (ไม่รู้ ไม่รู้จักที่ไหน)”สองสามีภรรยาวัยชราคุยกันด้วยภาษาท้องถิ่น ทว่าประโยคอันเรีย
บางทีคุณอาจจะชอบ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย116.1K viewsรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat68.5K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่600.1K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก188.8K viewsตอนจบของสตรีตัวแทน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.0K viewsย้อนเวลากลับมาหย่า
ข้าอยากรวย/กาลามังสีดำ42 viewsเกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์87 viewsพยัคฆ์ร้ายล่ามรัก
พัดลดา156 views
