บทนำ

แนะนำเรื่อง

ลุ่มหลงท่านรอง

“แค่สนใจร่างกาย ได้แล้วก็ทิ้ง”

ซีรีส์นิยายเซต ลุ่มหลงคนเลว

ลุ่มหลงท่านรอง

ลุ่มหลงเสือร้าย

ลุ่มหลงเด็กปีศาจ

ลุ่มหลงอาจารย์เถื่อน

เข็มทิศ  ธนพิพัฒน์ เจริญเกียรติปรีชา

26 Y 79/189 เลขมงคล 62

รองประธานเจริญเกียรติ จำกัด (มหาชน)

หล่อคมเข้ม คิ้วหนาเด่นผมสีน้ำตาลแดง

วางมาดผู้บริหาร นอกบริษัทเป็นหนุ่มเพลย์บอยเจ้าสำราญ

เจ้าเล่ห์ สนใจใครเข้าหาโดยตรง ไม่กินซ้ำ เสร็จจ่ายจบ

เจนิส ปภาวรินทร์ อัครวัชร

21 Y 55/168 Cub E

สาวการโรงแรมปี 4 หลานสาวคนโตของตระกูล

สวยคม นมโต ตูดใหญ่ หุ่นนาฬิกาทราย ชอบแต่งตัว

เป็นคนตรง ๆ แรงแต่จริงใจ

.

“ปากดีแบบนี้ ครางบนเตียงฉันหลายคนแล้ว”

“หนูไม่กินหมาค่ะ”

“อยากลองท่าหมาไหมล่ะคนสวย”

บทนำ

หน้าโรงแรมระดับเจ็ดดาวใจกลางกรุงเทพ รถยนต์มินิคูเปอร์สีแดงจอดรออย่างใจเย็น หญิงสาวแสนสวยในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังรับหน้าที่เป็นคนขับ ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มสีสันเน้นที่ปากกระจับสีแดงฉ่ำแสดงออกถึงความมั่นใจเหลือล้นของเธอ

เจนิส ปภาวรินทร์ อัครวัชร หญิงสาวผู้สง่างามหลานสาวคนโตของบริษัทวศิณา กรุป ถึงแม้ครอบครัวจะทำเกี่ยวกับอสังหาและโรงแรม แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่ทำงานในเครือ เพราะอยากได้ประสบการณ์จากการทำงานจริง ๆ

“เฮ้ย ! เชี่ยอะไรแต่เช้าวะเนี่ย”

แต่เหมือนว่าก่อนออกจากห้องเธอก้าวเท้าผิดข้าง หรือไม่ก็ใส่ชุดชั้นในสีกาลกินีเป็นแน่ถึงได้ซวยแต่เช้าขนาดนี้

ช่องจอดรถที่เธอรอนานหลายนาที อยู่ดี ๆ ก็มีรถสปอร์ตจากที่ไหนก็ไม่รู้มาเสียบเข้าจอดแทนอย่างหน้าไม่อาย ทำเอาวันดี ๆ ของเธอหล่นหายไปแต่เช้า

เสียงด่าทอเกิดขึ้นภายในเก๋งคันเล็กอยู่เนิ่นนานกว่าจะสงบ เจ้าของรถสูดหายใจเข้าปอดอย่างเดือดดาล เบื่อหน่ายกับสิ่งที่เกิดขึ้น พร้อมกับสะบัดผมเหมือนสลัดอารมณ์ขุ่นมัวตอนนี้ออกไปด้วย

แต่คนที่ไม่เคยแพ้ใครอย่างเจนิสหรือจะยอมให้อีกฝ่ายได้ทำตามใจ เจ้าหล่อนเคลื่อนรถจอดขวางทางพร้อมกับใส่เบรกมือเรียบร้อยก่อนลงจากรถ

เพียะ ! “ชิ !”

สะโพกผายยกขึ้นก่อนจะฟาดมือน้อยลงเต็มแรงใส่ก้นงอนของเธอ ลิ้นเรียวแลบออกล้อเลียนคนที่อยู่ในรถ ตอนนี้เธอแค่นึกอยากระบายอารมณ์ก็เท่านั้น ไม่ได้สนใจว่าอีกคนจะเป็นใคร

เข็มทิศ ธนพิพัฒน์ เจริญเกียรติปรีชา ผู้บริหารเจริญเกียรติ กรุป นั่งตำแหน่งรองประธานบริษัท แต่ทว่าเขาก็มีอำนาจสูงสุดเพราะผู้เป็นพ่อเสมือนหัวเรือใหญ่แค่ในนามเท่านั้น

“อะไรของยัยเด็กบ้านั่นวะ ! เดี๋ยวโดนกูจับกระแทกตูดแม่ง !”

เขาไม่เข้าใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการกระทำของเธอตอนนี้คืออะไร เพราะเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็โดนเธอตบก้นเชิดใส่แล้ว อย่างกับว่าเขาทำอะไรผิดอย่างไรอย่างนั้น

“แต่แม่ง ! สวยใช้ได้เลยว่ะ ตูดน่าเน้ดฉิบหาย”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับคิ้วหนายกขึ้น เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครเป็นนักท่องเที่ยวหรือแขกที่จะมาพักที่นี่ แต่เรียกได้ว่าดึงดูดความสนใจเขาได้มากเลยทีเดียว

ครืด ครืด~

ในระหว่างที่สายตายังคงจ้องมองที่เรือนร่างขาวสะอาดตาอยู่นั้น เครื่องมือสื่อสารก็มีสายโทร. เข้ามา จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเลขาที่เขาไว้วางใจ

(ครับ)

“บอสคะ ทางนั้นโทร. มาเลื่อนประชุมออกไปก่อนค่ะ”

(เพราะ ?)

จากที่อารมณ์ดีอยู่กลายเป็นหงุดหงิดขึ้นมาในทันที เพราะเขาอุตส่าห์รีบจนต้องมาจอดโซนที่ใกล้ที่สุด แต่กลับโดนเทงานเสียได้ และผู้บริหารอย่างเขาที่ตารางงานแน่นกว่าเมล็ดข้าวโพดในฝักนั้นจัดว่าเป็นการเสียเวลาอย่างยิ่งเลยทีเดียว

“คือ... แจ้งแค่ว่าติดธุระค่ะ”

(อืม ดีนี่ เฮอะ)

ชายหนุ่มกดตัดสายเลขาวัยกลางคนก่อนจะสูดหายใจอย่างหนักเข้าปอดดับอารมณ์ แต่ไฟร้อนที่ติดแล้วมีหรือจะดับลงง่าย ๆ เขาแทบอยากฉีกเนื้อคนที่ผิดนัดออกเป็นชิ้น ๆ หากไม่มีประโยชน์ร่วมกันนึกไม่ออกเลยว่า เขาจะจัดการกับคนพวกนั้นอย่างไร

“หืม ?”

เมื่อเดินเข้าโรงแรมมา สายตาก็พลันกระทบกับเรือนร่างสะโอดสะองที่ตนจ้องมองไม่ละสายตาเมื่อครู่ ในมือยังถือแฟ้มเอกสารคล้ายกับว่ามาสมัครงาน แต่การแต่งกายเหมือนจะยังเป็นนักศึกษาอยู่

“เรารับสมัครงานเหรอ”

“น่าจะเป็นนักศึกษาฝึกงานที่มาสัมภาษณ์ค่ะ”

“อ๋อ...”

ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มแววตาเขาบ่งบอกว่ามีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ ซึ่งไม่น่าจะดีเท่าไรนัก จนเลขาที่ยืนคุยด้วยต้องเลิกคิ้วมอง

“ผมจะสัมภาษณ์เอง”

“เอ่อ แผนกต้อนรับนะคะ ไม่ใช่เลขา...”

“ครับ แค่เธอคนนั้น”

เขาผงกหัวไปทางผู้หญิงที่นั่งทำสมาธิอยู่หน้าห้อง ความแตกต่างของเธอดึงดูดสายตาชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี หรืออาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์ตอนที่อยู่ลานจอดรถก็ได้

ธนพิพัฒน์รอในห้องประชุมเล็กอย่างใจจดใจจ่อ แฟ้มประวัติย่อที่ส่งมาหลายเล่มมีเพียงเล่มเดียวที่เขาเปิดดู

“หึ นามสกุลคุ้นเคยซะด้วย น่าสนใจ”

ราวกับว่าได้เจอเพื่อนเก่าที่พลัดพราก รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นเล็ก ๆ ก่อนที่จะมีเสียงเคาะเรียกสติ พร้อมกับหญิงสาวที่ตนรอคอยเดินเข้ามา

ส้นเข็มสีดำยิ่งทำให้ขาเรียวยาวขึ้นไปอีก กระโปรงที่สั้นเหนือเข่ารวมกับเสื้อนักศึกษาสีขาวรัดหน้าอกหน้าใจตูมเด่นทำเอาผู้บริหารหนุ่มต้องคลายเนกไทเพื่อให้หายใจได้สะดวกขึ้น

“เชิญนั่งครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

สาวการโรงแรมเลื่อนเก้าอี้ก่อนจะนั่งลงตรงข้าม เธอใช้หางตาสำรวจไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ เพราะจากที่ได้ข่าวคนก่อนหน้าบอกว่าผู้สัมภาษณ์มีถึงสามคน แต่กับเธอมีแค่เขาคนเดียว แถมได้เข้าคนละห้องกับคนอื่นอีก

“สวัสดีค่ะ ดิฉันปภาวรินทร์ อัครวัชรค่ะ กำลังศึกษาอยู่ที่คณะการจัดการโรงแรมมหาวิทยาลัยเดอะนอลเลจด์ค่ะ”

“ครับ ถ้าพร้อมแล้วผมเริ่มเลยนะครับ”

เขายิ้มให้เธอไปหนึ่งที ก่อนจะก้มมองเอกสารอีกครั้งแล้วเงยขึ้นสบตากับผู้เข้ารับการสัมภาษณ์ สายตาของเขาทำเอาเจ้าหล่อนรู้สึกประหม่าได้เลย

“ถ้าคุณรีบ แต่มีรถมาจอดตัดหน้าคุณ คุณจะทำอย่างไรครับ”

คำถามประหลาดที่เขาส่งมาพร้อมรอยยิ้มนั้นทำเอาเธอต้องขมวดคิ้วมองกลับไป แต่นั่นก็เหมือนทำให้เธอกระจ่างเช่นกันว่าคนที่จอดรถตัดหน้าเธอเป็นคนเดียวกับที่กำลังนั่งสัมภาษณ์เธออยู่ในตอนนี้

“จอดขวางใส่เบรกมือค่ะ พึ่งทำมาเมื่อกี้นี้เอง พอดีเจอคนไร้มารยาท”

ปากแดงฉ่ำเอ่ยถ้อยคำที่ไม่ได้น่าฟังเท่าไรนัก พร้อมสายตาเฉี่ยวไม่ได้หวาดกลัวเขาเลยสักนิด ออกไปทางท้าทายอำนาจเสียด้วยซ้ำ แต่กลับทำให้ผู้ชายฝั่งตรงข้ามเธอหัวเราะพอใจในลำคอพร้อมกับพยักหน้ารัว ๆ เป็นการรับทราบคำตอบ

“ครับ แค่นี้ครับ”

เขาผายมือไปทางประตูเชิงบอกว่า การสัมภาษณ์ครั้งนี้ได้จบลงแล้ว เจนิสยืนขึ้นเคารพอีกฝ่ายด้วยความงงงัน แต่ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ เธอเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่ว่าต้องเตรียมหาที่ฝึกงานใหม่แน่นอน

แต่จะยังไงในเมื่อเธอไม่ผิดต้องยอมรับสภาพที่โดนเขาจอดตัดหน้าเพียงเพราะเขามีตำแหน่งในบริษัทอย่างนั้นเหรอ เธอไม่ใช่คนแบบนั้นเสียด้วยสิ

“ฮึ !”

คนในห้องดุนกระพุ้งแก้มพร้อมกับติ๊กให้ผ่านทุกช่องอย่างไม่อ่านรายงานแบบประเมิน เธอที่เขาไม่รู้จัก แถมยังเป็นคนที่มาสัมภาษณ์ขอเข้าทำงาน แต่กลับกล้าด่าเขาซึ่ง ๆ หน้าไม่ได้หวาดกลัวอำนาจในมือเขาเลยสักนิด ดูแล้วผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ธรรมดา ยิ่งทำให้เขาสนใจจะค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเธอมากขึ้น

โดยเฉพาะในร่มผ้า...

“ผู้ที่ผ่านการสัมภาษณ์เข้ารับการฝึกประสบการณ์จำนวนสองท่านได้แก่นายชาคริสต์ พงษ์สุข และนางสาวปภาวรินทร์ อัครวัชร รายละเอียดฝ่ายบุคคลจะแจ้งให้ทราบอีกทีทางอีเมลนะคะ”

“มึง ! เริ่ดมากค่ะชะนี กรี๊ด !”

หลังจากที่ผู้ช่วยเอชอาร์ประกาศผลการสัมภาษณ์ เพื่อนสาวในร่างชายก็กระโดดโลดเต้นดีใจโผเข้ากอดหญิงสาวที่กำลังงงงวย เพราะคำตอบของเธอไม่น่าจะเป็นที่พอใจสักเท่าไรเลย

เมื่อทำงานหนักหน่วงมาทั้งวันแล้ว เจ้าของกิจการโรงแรมชื่อดังก็สลัดคราบความเป็นผู้บริหาร เหลือเพียงกายเนื้อของหนุ่มเพลย์บอยเจ้าสำราญเท่านั้น

“อะไรทำให้ท่านรองอารมณ์ดีขนาดนี้ครับ”

ความปลาบปลื้มที่ปกปิดไว้ไม่มิดพวยพุ่งออกทางใบหน้าหล่อเหลาเจ้าเล่ห์ส่งผลให้เพื่อนจับพิรุธได้ จนต้องเอ่ยถามออกมาอย่างรู้ใจ

“ก็แค่รับเด็ก”

“เชี่ย ! หน้าอย่างมึงเนี่ยนะจะเลี้ยงเด็ก !”

เติร์กอุทานอย่างไม่เชื่อหูที่ได้ยินเมื่อครู่ขัดกับจรรยาบรรณเสือผู้หญิงอย่างเพื่อนสนิทของตนมากเกินควร เรียกได้ว่าไปคนละทิศคนละทางเลยก็ว่าได้ เพราะท่านรองผู้นี้เคยลั่นวาจาไว้ว่า ‘จะครองโสดไปจนตาย’

“กูหมายถึง รับเด็กฝึกงานไอ้เหี้ย ! ความคิดมึงนี่ไปถึงไหนแล้ว”

“มึงไม่พูดให้เคลียร์แต่แรกวะ”

หมอนอิงขว้างครึ่งแรกออกจากมือเจ้าของกิจการค้าเหล้าพุ่งตรงใส่รองประธานโรงแรมชื่อดัง ก่อนที่มันจะหันเหพุ่งกลับมาหาตนอีกครั้ง

“แล้ว ? ได้แล้วหรือยังไง”

“ยัง คิดว่ากูเป็นคนยังไงวะ”

“คนเงี่ย_x !”

“อืม อันนี้ก็ไม่เถียง”

เขายอมรับแต่โดยดีไม่มีอะไรโต้เถียง เพราะตั้งแต่คบกันมาจนป่านนี้ เพื่อนก็รับรู้ด้านนั้นของเขามาโดยตลอด เข้าใจเป็นอย่างดีกับการใช้ผู้หญิงสิ้นเปลืองของตน

“กูแค่เจอของดี”

“อู้ว”

เพื่อนทั้งสามต่างเข้าใจว่าสีหน้าอิ่มเอิบโดยที่ไม่ได้งาบเหยื่อเช่นนี้เหตุมาจากอะไร แต่ในความเข้าใจก็มีความแปลกใจบางอย่างแวบขึ้นในหัว

“แล้วไม่จัดการเลยวะ”

“ฮึ คนนี้รอก่อน”

“เชี่ย ! กูหูฝาดไหมวะเนี่ย !”

เจ้าของคลับเบิกตากว้างพลางยกนิ้วขึ้นปั่นหู การที่เพื่อนถูกใจใครแต่ยังไม่ได้ครอบครองภายในวันนั้นเลยเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเสือผู้หญิงของเขามากที่สุด

“ก็แค่อยากเลี้ยงให้อ้วนก่อน ของอร่อยต้องเก็บไว้กินทีหลัง”

รอยยิ้มเสือร้ายมากเล่ห์เผยอขึ้น ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างคล้ายจะสื่อว่ามีแผนในใจเรียบร้อย และมั่นใจเอามาก ๆ กับแผนการนั้น

“แต่แม่ง วันนี้นะ กูโดนยัยเด็กนั่นตบก้นใส่แถมด่ากูด้วย”

“ฮะ ! ทำไมวะ”

“ก็กูรีบเลยจอดรถหน้าโรงแรม แต่กูไม่เห็นยัยเด็กนั่นมันจอดคนละทางกัน แล้วแม่งตอนกูถามว่าถ้าเจอคนจอดรถตัดหน้าจะทำไง พวกมึงรู้ปะว่ายัยนั่นตอบว่าไง...”

เขาเว้นระยะห่างให้เพื่อนได้คิดตามในใจ และแน่นอนว่าเรื่องผู้หญิงมีหรือที่ทั้งสามเสือจะไม่สนใจ ยิ่งเป็นคนที่ทำเพื่อนตนทั้งอารมณ์ดีและหัวร้อนได้ในเวลาเดียวกันนั้นต้องใส่ใจเป็นพิเศษ

“ยัยเด็กนั่นตอบกูว่า... จอดขวางใส่เบรกมือค่ะ พึ่งทำมาเลยพอดีเจอคนไร้มารยาท แม่ง ! หลอกด่ากูเฉยเลย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านรองเจอดีเข้าแล้ว”

เสียงหัวเราะขำขันของเพื่อนเล่นเอาคิ้วเข้มทรงเสน่ห์ขมวดม้วนเข้าหากัน การที่เพื่อนกล่าวเช่นนั้นไม่ต่างอะไรกับการเย้ยหยันเขาเลยสักนิด

“มึงรับเข้าทำงานเหรอวะ”

“เออ !”

“ฮะ ! ไอ้เหี้ยรอง !”

ทั้งสามคู่สายตามองจ้องไปที่คนคนเดียวอย่างจับผิด ถ้าบอกว่าสนใจจึงรับทำงานก็อาจจะใช่ แต่ถ้าด่ากันขนาดนั้นจะยังสามารถญาติดีกันได้อีกอยู่หรือ

“เกรดดีหรือสวยวะ”

“ตูดใหญ่”

พอเหตุผลหลุดออกจากปากท่านผู้บริหารเพื่อนพ้องคนสนิทก็เข้าใจทันทีว่า เหตุใดเด็กคนนั้นถึงได้งานได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

“งานนี้น้องน่าจะรอดยากว่ะ”

“ฮึ กูไม่ปล่อยให้รอดไปอยู่แล้ว”

เขาพูดกลาย ๆ แต่มาดมั่นและทรงพลัง เป็นเหมือนคำมั่นกับเพื่อนว่าจะช่วงชิงร่างกายนักศึกษาฝึกประสบการณ์คนนั้นมาให้ได้