บทที่2

บทที่2

Good:Say

“เบื่อ!” ผมตะโกนออกไปอย่างเซ็งๆ หลังจากที่ได้รู้ว่าอาทิตย์หน้า ไอ้เด็กดื้อจะย้ายมาอยู่ด้วยกันกับผมที่คอนโด

“อะไรของมึงเนี่ยกู๊ด! ตกใจหมด” ไอ้นอร์ทที่นั่งอยู่ด้วยกันที่ใต้ถุนคณะเอ่ยขึ้น เพราะอยู่ดีๆ ผมก็ตะโกนออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“เบื่อ! ก็อาทิตย์หน้า แม่จะส่งไอ้เด็กดื้อมาอยู่กับกูไง คราวนี้ล่ะกูต้องได้เป็นประสาทแน่ๆ” ผมต้องได้เป็นโรคประสาทตายแน่ๆ ถ้าไอ้เด็กดื้อนั่นมาอยู่กับผม

“เด็กดื้อที่ไหนวะ? แล้วทำไมแม่มึงต้องส่งมาอยู่กับมึงด้วย” ไอ้นอร์ทถามอย่างสงสัย หรือจะเรียกอย่างคนที่สนิทกันก็คือ เสือก นั่นแหละ

แต่เวลานี้ผมยังไม่มีอารมณ์จะเล่าให้มันฟังหรอก และเมื่อมันเห็นว่าผมไม่เล่า มันก็เลยเลิกเซ้าซี้ ทั้งที่ความจริงแล้วมันน่ะอยากรู้ใจจะขาด แต่เพราะมันรู้ไงว่าถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่ผมจะเล่าให้มันฟังเอง

“ไม่เล่าก็ไม่ต้องเล่า แล้วมึงก็เลิกโวยวายได้แล้ว กูรำคาญ!” มันบ่นเลยคราวนี้

เด็กดื้อ ที่ผมเอ่ยถึงก็คือลูกชายของคุณน้าที่เป็นเพื่อนรักของแม่ผมเอง ชื่อว่าแซนด์ ไอ้เด็กนั่นเพิ่งจะเข้าปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยเดียวกับผมนี่แหละ แต่ก็ยังไม่เคยเจอกันหรอก เพราะมหาวิทยาลัยเพิ่งเปิดเรียนได้แค่อาทิตย์เดียว แต่ผมกับแซนด์เคยเจอกันมาก่อนหน้านั้นแล้ว แต่ก็เมื่อสามปีที่แล้วโน่น ตอนนั้นแซนด์ยังเรียนอยู่ ม.4 อยู่เลย ส่วนผมก็อยู่ ม.6

และวีรกรรมของไอ้เด็กดื้อ ที่ทำให้ผมจำฝังใจจนถึงทุกวันนี้ก็คือ มันฉีกสมุดรายงานของผมทิ้ง เพียงเพราะผมไม่ยอมไปเล่นเกมด้วย ซึ่งตอนนั้นผมโกรธมากเพราะรายงานเล่มนั้นมันสำคัญมากจริงๆ เพราะถ้าผมไม่มีรายงานไปส่งอาจารย์ผมก็จะหมดสิทธิสอบ แล้วก็จะไม่จบ ม.6 เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ

ตอนเด็กๆ ผมค่อนข้างจะเกเร โดดเรียนเป็นประจำจนเกือบหมดสิทธิสอบ อาจารย์เลยให้ผมทำรายงานส่ง และรายงานชิ้นนั้นก็ยากมาก ผมหาข้อมูลอยู่หลายอาทิตย์ กว่าจะรวบรวมออกมาได้ แต่สุดท้ายมันก็เละไม่มีชิ้นดีเพราะฝีมือไอ้เด็กแซนด์นั่น ผมเลยต้องทำรายงานขึ้นมาใหม่ในเวลาที่กระชั้นชิด ซึ่งโชคดีที่มันส่งถึงมืออาจารย์ได้ทันเวลา

วันนั้นผมดุมันเสียงดังลั่น จนไอ้เด็กนั่นเกือบจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน ผมคิดว่ามันจะเอาเรื่องที่ถูกผมดุไปฟ้องกับคุณน้าด้วยซ้ำ แต่ก็เปล่าคุณน้าไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือว่าอะไรผมแม้แต่น้อย แต่หลังจากวันนั้นแซนด์ก็ไม่ได้มาที่บ้านผมอีกเลย จะมีก็แต่คุณน้าเท่านั้นที่ยังมาหาแม่ผมอยู่บ่อยๆ

จนกระทั่งผมเข้ามหาวิทยาลัย และย้ายออกมาอยู่ที่คอนโดตามลำพัง นี่ก็สามปีแล้วที่ผมไม่ได้เจอไอ้เด็กดื้อนั่นอีกเลย

“กูไปหาจีนก่อนนะ” จู่ๆ ไอ้นอร์ทมันก็เอ่ยออกมา พร้อมทั้งเก็บข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะยัดใส่เป้ของมันแบบส่งๆ

“อ่าว มึงจะรีบไปไหนวะ”

“กูนัดจีนไว้ ขืนไปช้าโดนบ่นแน่”

จีน เป็นแฟนของไอ้นอร์ทมัน เรียนอยู่คณะนิเทศ ส่วนผมกับไอ้นอร์ทเราเรียนวิศวะ คู่นี้มันคบกันตั้งแต่ปีหนึ่ง จนตอนนี้อยู่ปีสามแล้วมันสองคนก็ยังคบกันอยู่ และความรักที่มันมีให้กันก็ไม่ได้น้อยลงไปเลย

โชคดีที่นอร์ทมันเป็นคนใจเย็นไม่ขี้หึง ไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องให้ทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวันแน่ๆ ก็จีนมันเป็นถึงเดือนนิเทศ มีคนเข้ามาชอบตั้งเยอะแยะ แต่จีนมันก็ไม่เคยสนใจ รักเดียวใจเดียวแค่ไอ้นอร์ทเพื่อนผมนี่แหละ

ผมก็เคยแอบอิจฉามันสองคนเหมือนกันนะ ทำไมผมถึงไม่เจอรักดีๆ แบบนี้กับเขาบ้าง ถึงผมจะมีผู้หญิงที่พยายามจะเข้ามาสานสัมพันธ์กับผมมากมาย แต่พวกเธอก็ไม่สามารถเติมเต็มบางอย่างให้ผมได้ ซึ่งผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร ผมรู้แค่ว่าพวกเธอเหล่านั้นยังไม่ใช่สำหรับผม ทุกวันนี้ผมจึงยังไม่คิดที่จะคบกับใครแบบจริงจัง อย่างมากก็แค่คนคุยเท่านั้น

“งั้นตอนเย็นเจอกัน” ผมบอกมันไป

“โอเคเพื่อน ร้านเดิมใช่มั้ย?” ร้านเดิมที่มันบอก ก็คือร้านเหล้าปั่นหลังมหาวิทยาลัยที่ผมกับเพื่อนๆ ในกลุ่มจะนัดเจอกันเป็นประจำ

“เออ ร้านเดิม” ผมตอบกลับไป และนอร์ทมันก็เดินจนเกือบจะวิ่งไปทันที

ผมกลับเข้าสู่ความเซ็งอีกครั้ง ไม่อยากจะนึกถึงวันที่ต้องเผชิญหน้ากับไอ้เด็กดื้อนั่นเลยจริงๆ แค่คิดว่าจะต้องได้อยู่ด้วยกัน เส้นเลือดในสมองของผมมันก็ดูเหมือนจะเริ่มปูดนูนขึ้นมาแล้ว