บทที่1

บทที่1

Sand:Say

เปิดเรียนได้แค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ทำไมผมเหมือนเรียนมาแล้วเป็นเดือนๆ เลยหว่า? มันทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย แถมยังต้องเข้าร่วมกิจกรรมอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ทำไมการเป็นนักศึกษามันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้นะ นี่ขนาดแค่ปีหนึ่งผมยังรู้สึกว่าใช้พลังชีวิตไปจนเกือบหมดแล้วเลย เหมือนต้องชาร์จแบตทุกวัน กว่าจะจบปีสี่ผมไม่ต้องแบตเสื่อมไปเลยเหรอ?

บ่นมาเสียยืดยาว ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อนายพีรวิชญ์ หรือแซนด์ เรียนอยู่คณะนิเทศปีหนึ่งแห่งมอดังที่ไม่มีใครไม่รู้จัก เป็นคนหน้าตาดีมาก ฮ่าๆๆๆ ชมตัวเองแล้วหนึ่ง แต่มันก็เถียงไม่ได้จริงๆ เพราะใครๆ ก็บอกแบบนั้น

ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา มันโคตรจะเพลียเลยจริงๆ ขอนอนพักสักงีบก็แล้วกัน

แกร๊ก!

“แซนด์จ๋า”

เสียงเรียกที่หวานเจี๊ยบ และร่างบางที่เดินเข้ามาในห้องทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง รีบดันตัวลุกจากที่นอนแทบจะทันที เป็นพี่ซีพี่สาวคนสวยของผมเองที่เข้ามา

ประตงประตูก็ไม่เคาะ นี่ถ้าเกิดผมแก้ผ้าอยู่จะทำยังไง?

แต่บ่นไปก็เท่านั้นแหละครับ พี่แกไม่เอาไปใส่ใจหรอก เพราะครั้งต่อไปก็ทำเหมือนเดิม เพราะพี่ซีเขาถือว่าได้รับอภิสิทธิ์จากแม่ให้ดูแลทุกอย่างภายในบ้านซึ่งรวมทั้งผมด้วย พี่ซีเลยทำตัวใหญ่คับบ้านเลยไง ผมเท่านั้นที่ต้องฟังพี่เขา เพราะพ่อกับแม่ของผมท่านทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศ เราเลยต้องอยู่กันสองคนพี่น้อง

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ซีทำให้ผม มันก็เพราะพี่เขารักผมมากนั่นแหละ ถึงบางทีอาจจะดูมากจนล้นจนเกินพอดีไปสักหน่อย อันนี้ผมก็ไม่มีสิทธิ์โต้แย้งครับ

อนาถชีวิตจริงๆ แซนด์เอ้ย!

“มีอะไรกับแซนด์เหรอพี่ซี” พี่ซีนั่งลงที่ปลายเตียง พร้อมทั้งวางกล่องอะไรก็ไม่รู้ลงบนเตียงด้วย

“พี่มีของดีจะมานำเสนอแหละ”

ของดี? ผมควรเชื่อได้กี่เปอร์เซ็นต์ครับ เพราะของดีที่พี่ซีแกว่าในแต่ละครั้งมันทำให้ผมเสียวสันหลังทุกที

“อะไรเหรอครับ เอาไว้ดูวันหลังไม่ได้เหรอ วันนี้แซนด์เหนื่อยมากๆ เลย” อ้อนไว้ก่อนเผื่อจะได้ผล

“ไม่ได้ ต้องดูและก็ทดลองวันนี้เลย เพื่อนพี่เพิ่งส่งตรงจากญี่ปุ่นมาให้เลยนะแซนด์”

อื้อหือ! จากญี่ปุ่นด้วย งานหนักสิคราวนี้แซนด์เอ้ย!

พี่ซีจัดการเปิดกล่องที่วางอยู่บนตียง ในกล่องมีซองอะไรก็ไม่รู้อยู่หลายซอง หน้าตาสวยเชียวแหละ แต่ดูแล้วเหมือนจะเป็นอะไรที่เกี่ยวกับการบำรุงผิวตามเคย ซึ่งผมน่าจะชินกับมันได้แล้วนะ แต่ผมก็ไม่ชินว่ะ และจะไม่มีวันชินกับมันด้วย

พี่ซีชอบมีอะไรแปลกๆ มาให้ผมทดลองตลอด และแต่ละอย่างก็เป็นของที่บรรดาสาวๆ เขาใช้กันแทบทั้งสิ้น เป็นเพราะความอยากมีน้องสาวของพี่ผมนั่นแหละ แต่กลับได้น้องชายแทน กรรมเลยมาตกอยู่ที่น้องชายที่สุดแสนจะโคตรแมนอย่างผมนี่ไง แต่ผมเป็นผู้ชายไงพี่ซี!

“โคลนมาส์กหน้าจากญี่ปุ่น ช่วยให้หน้าใส หน้าเด้งเต่งตึง เพื่อนพี่บอกว่าใช้แล้วหน้าจะนิ่มเหมือนก้นเด็ก” พี่ซีเริ่มบรรยายสรรพคุณทันที

“แซนด์เริ่มโตเป็นหนุ่มแล้วก็ต้องดูแลรักษาผิวหน้าด้วย หน้าจะได้ใสอยู่ตลอดเวลารู้มั้ย?”

นั่นไง ว่าแล้ว ผมจะต้องเป็นคนทดลองไอ้มาส์กจากญี่ปุ่นบ้าบอนี่ด้วยใช่ไหมเนี่ย?

“นอนลง!” จู่ๆ พี่ซีก็สั่งให้ผมนอนลงดื้อๆ เสียอย่างนั้น

“นอนทำไม ไม่เอานะพี่ซี แซนด์ไม่พอกไอ้โคลนบ้าบอนี่นะ แซนด์เหนื่อยอยากนอนแล้ว”

หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็ไม่ยอมให้พี่ซีเอาไอ้โคลนบ้าบอนี่มาแปะหน้าผมเด็ดขาด

“ก็มาส์กหน้าเอาไว้แล้วก็นอนสักยี่สิบนาทีไง แซนด์จะได้รู้สึกผ่อนคลาย มานอนลงดีๆ พี่จะมาส์กให้” ผมส่ายหน้าพรืดไม่ยอมท่าเดียว พี่ซีเลยมองมาที่ผมด้วยสายตาพิฆาต

“จะขัดใจพี่เหรอแซนด์?” เอาอีกแล้ว ถามด้วยประโยคนี้อีกแล้ว

เพราะมันเป็นคำถามที่จะชี้ชะตาชีวิตของผมยังไงล่ะ เพราะถ้าผมขัดใจพี่ซี ผมอาจจะหมดโอกาสออกไปอยูข้างนอกอย่างที่ตั้งใจเอาไว้แน่ๆ ถึงแม้จะต้องออกไปอยู่กับคนที่ผมไม่ค่อยจะอยากไปอยู่ด้วยก็ตาม

เพราะถ้าพี่ซีไม่ช่วยพูดกับแม่ให้ แม่ก็จะไม่มีทางยอมให้ผมออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวแน่ๆ ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผมเซ็งมาก ผมโตแล้ว และก็อยากใช้ชีวิตอิสระแบบวัยรุ่นทั่วไป อีกอย่างบ้านก็อยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยตั้งเยอะ ผมไม่อยากต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเผชิญกับรถติดไปมหาวิทยาลัยทุกวัน

แต่แม่กลับยื่นข้อเสนอให้ผมต้องไปอยู่กับลูกชายของเพื่อนท่าน ถ้าผมไม่ทำตามผมก็จะไม่ได้ออกไปอยู่ตามลำพังข้างนอก และพี่ซีเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ด้วย

ซึ่งลูกชายของเพื่อนแม่ผมที่ว่านั่นก็คือ ไอ้พี่กู๊ด ไอ้หน้าโหด ไอ้หน้าดุ ไอ้คนใจร้าย ผมจำฝังใจที่โดนมันดุเอาเมื่อสามปีก่อน มันทำให้ผมไม่เหลือความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีต่อมันไว้เลย ไม่เหลือเลยจริงๆ

แต่ผมกลับต้องไปอยู่กับมันไง ต้องไปอยู่กับไอ้คนใจร้ายนั่น ซึ่งผมก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะอยู่กับไอ้พี่กู๊ดแค่ระยะหนึ่งเท่านั้นแหละ แล้วค่อยหาเรื่องออกมาอยู่คนเดียวตามลำพัง

ผมจะทำทุกวิถีทางให้มันทนผมไม่ได้ แล้วก็ไล่ผมออกมาอยู่ข้างนอก คราวนี้ผมก็ไม่ต้องหาข้ออ้างที่จะออกมาอยู่คนเดียวแล้วแหละ ให้เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของไอ้พี่กู๊ดใจโหดมัน

ฉลาดไหมล่ะผม

ส่วนตอนนี้ผมเลยต้องนอนนิ่งๆ ให้พี่ซีมาส์กหน้า อย่างสงบเสงี่ยม...

เอาที่พี่สบายใจก็แล้วกัน แซนด์จะไม่ขัดขืน...